حق اعتراض
پوریا عالمی: هرازچندگاهی مطابق بیشتر جوامع مترقی یا ترقیخواه، در مملکت ما نفرات و شهروندانی - به انتخاب شخصی یا سازماندهیشده - در بزنگاههایی که فرصت حضور رودررو و چشمدرچشم با مقامات و مسئولان به دست میآورند، شروع به شعاردادن میکنند. محتوای شعارها اگر در تمجید یا تقبیح مقام مسئول باشد، بسته به اینکه ما در کدام طرف ماجرا هستیم، واکنش متفاوتی خواهیم داشت. در ماجرای سخنرانی رئیسجمهور اصلاحات در دانشگاه و اعتراض بیپروای دانشجویان به او، هرچند آن روز خیلیها ناراحت شدند و خواستار مقابله یا پیگیری ماجرا شدند، اما رویکرد رئیسجمهور وقت، امروزه رفتاری آزادیخواهانه با درنظرگرفتن حق آزادی بیان برای مخالف به نظر میرسد. همین اعتراضات به آقایان سیدحسن خمینی، جهانگیری، وزرا، نمایندگان دولت آقای احمدینژاد در سفرهایی که به سازمان ملل داشتند و... واکنشهای گوناگونی - بسته به اینکه ما مخالف یا موافق مقام مسئول باشیم - ایجاد کرده است. در دهههای گذشته نیز روزنامهنگاران، خبرنگاران و وبلاگنویسانی به اتهام توهین به مقامات، مواجه شدهاند. من بهعنوان یک روزنامهنگار، طنزنویس و نویسنده که به اقتضا و فراخور مطالبی که منتشر کردهام و به صورت رسمی یا غیررسمی مورد اعتراض افراد مختلف واقع شدهام، از رئیسجمهور منتخب میخواهم با بهرسمیتپذیرفتن حق اعتراض افراد به مقامات به هر وسیله حدود آزادی بیان را از نو گسترش دهد که بهترین و ماندگارترین نوع کشورگشاییها، گستردن مرزهای آزادی اندیشه و بیان است. به نظر ما راهکار گذشتن از این گردنه، پذیرفتن و بهجانخریدن درد و رنج عتابهاست، حتي اگر معترضان منسجم و سازمانیافته باشند. عبور از این گردنه که تیغ تیز اتهام توهین را همیشه چون شمشیر داموکلس بر گردن نحیف رسانه و افراد قرار میدهد، جز با بازتعریف حدود و معنی توهین ممکن نیست. تصور صاحب این قلم این است که با اعتراضکنندگان به رئیسجمهور کشور، آقای روحانی و دیگران (حتي اگر آن اعتراض خوشایند نباشد و شکل توهین به خود بگیرد) نباید برخورد کرد، مگر اینکه شاکی خصوصی وجود داشته باشد؛ یعنی خود آقای روحانی یا باید از این حق قانونی خود استفاده کند و با شکایت از معترضان آنان را محدود کند یا با گذاشتن گامی به پیش و پذیرفتن حق ابراز عقیده و بیان - حتي با رویکرد شعاری و آشنای زندهباد مخالف من - مرزهای آسیبدیده آزادی بیان را وسعت بخشد.
پوریا عالمی: هرازچندگاهی مطابق بیشتر جوامع مترقی یا ترقیخواه، در مملکت ما نفرات و شهروندانی - به انتخاب شخصی یا سازماندهیشده - در بزنگاههایی که فرصت حضور رودررو و چشمدرچشم با مقامات و مسئولان به دست میآورند، شروع به شعاردادن میکنند. محتوای شعارها اگر در تمجید یا تقبیح مقام مسئول باشد، بسته به اینکه ما در کدام طرف ماجرا هستیم، واکنش متفاوتی خواهیم داشت. در ماجرای سخنرانی رئیسجمهور اصلاحات در دانشگاه و اعتراض بیپروای دانشجویان به او، هرچند آن روز خیلیها ناراحت شدند و خواستار مقابله یا پیگیری ماجرا شدند، اما رویکرد رئیسجمهور وقت، امروزه رفتاری آزادیخواهانه با درنظرگرفتن حق آزادی بیان برای مخالف به نظر میرسد. همین اعتراضات به آقایان سیدحسن خمینی، جهانگیری، وزرا، نمایندگان دولت آقای احمدینژاد در سفرهایی که به سازمان ملل داشتند و... واکنشهای گوناگونی - بسته به اینکه ما مخالف یا موافق مقام مسئول باشیم - ایجاد کرده است. در دهههای گذشته نیز روزنامهنگاران، خبرنگاران و وبلاگنویسانی به اتهام توهین به مقامات، مواجه شدهاند. من بهعنوان یک روزنامهنگار، طنزنویس و نویسنده که به اقتضا و فراخور مطالبی که منتشر کردهام و به صورت رسمی یا غیررسمی مورد اعتراض افراد مختلف واقع شدهام، از رئیسجمهور منتخب میخواهم با بهرسمیتپذیرفتن حق اعتراض افراد به مقامات به هر وسیله حدود آزادی بیان را از نو گسترش دهد که بهترین و ماندگارترین نوع کشورگشاییها، گستردن مرزهای آزادی اندیشه و بیان است. به نظر ما راهکار گذشتن از این گردنه، پذیرفتن و بهجانخریدن درد و رنج عتابهاست، حتي اگر معترضان منسجم و سازمانیافته باشند. عبور از این گردنه که تیغ تیز اتهام توهین را همیشه چون شمشیر داموکلس بر گردن نحیف رسانه و افراد قرار میدهد، جز با بازتعریف حدود و معنی توهین ممکن نیست. تصور صاحب این قلم این است که با اعتراضکنندگان به رئیسجمهور کشور، آقای روحانی و دیگران (حتي اگر آن اعتراض خوشایند نباشد و شکل توهین به خود بگیرد) نباید برخورد کرد، مگر اینکه شاکی خصوصی وجود داشته باشد؛ یعنی خود آقای روحانی یا باید از این حق قانونی خود استفاده کند و با شکایت از معترضان آنان را محدود کند یا با گذاشتن گامی به پیش و پذیرفتن حق ابراز عقیده و بیان - حتي با رویکرد شعاری و آشنای زندهباد مخالف من - مرزهای آسیبدیده آزادی بیان را وسعت بخشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.