|

درباره فیلم «شاعران زندگی» از مجموعه «کارستان»

صبوری می‌کند و چاره‌اندیشی

لیلی گلستان: شیرین پارسی می‌گوید: در آنجا وقتی آب را روی خاک می‌پاشی، بوی خاک اینجا را نمی‌دهد. در آنجا آسمانش مثل اینجا آبی نیست. در آنجا منظره‌هایش به رنگارنگی منظره‌های اینجا نیست.
من درسم را در آنجا (فرانسه) خواندم و به خاطر همین چیزها برگشتم. اینها حرف‌های شیرین، شیرین پارسی است. زنی تحصیل‌کرده در خارج، که به ایران بازمی‌گردد و یک‌راست می‌رود به شمال و برنج‌کاری می‌کند.
او می‌گوید: وای وای، ساقه‌های برنج را ببینید. رنگ سبزش را ببینید. بوی خوبش را حس کنید. چه سبزی! چه رنگی!... او فضایش را دوست دارد، به کارش عشق می‌ورزد و کارش را جدی می‌گیرد. زن‌های روستا را بسیج می‌کند تا با او همراه شوند. تشویقشان می‌کند، دل به دلشان می‌دهد و همه با هم در شالیزار کار می‌کنند و زحمت می‌کشند. نهادهای دولتی هم مدام بنا بر عادت سنگ‌اندازی می‌کنند و مجوزهای لازم را به او نمی‌دهند، به بعد محولش می‌کنند و می‌دانیم که این (بعد) هرگز نمی‌آید و فقط کش می‌آید.
چانه می‌زند، محترمانه اعتراض می‌کند. از جنس آنها نیست و راه آنها را نمی‌رود. راه آنها را دوست ندارد. پس باج نمی‌دهد. مجیز نمی‌گوید. تحقیر هم نمی‌کند، غر هم نمی‌زند. صبوری می‌کند و چاره‌اندیشی و درنهایت (می‌شود).
شوهر و دو پسرش هم در این راستا با او همراه و هم‌دل‌اند.
خانواده‌ای پاک و یک‌دل و شفاف. یک زندگی تمیز. یک سلامت مثال‌زدنی در این جامعه‌ بیمار.
می‌گوید: «آدم وقتی کارشو دوس داره، حتما موفق میشه». فیلم مستند شاعران زندگی، فیلم فوق‌العاده‌ای است که می‌تواند زن‌های منفعل ما را تکان دهد.
می‌تواند زن‌های منفعل را برآشوبد و به فکر
وا دارد که: پس می‌شود!
می‌شود با عزمی راسخ و همتی بلند کار کرد و از نتیجه‌ کار هم حسابی لذت برد.
می‌شود از پایتخت رفت و گرفتار فریبندگی‌های کاذب آن نشد.دیدن این فیلم برایم بسیار لذت‌بخش بود، چراکه همیشه برای آدم‌هایی (چه زن و چه مرد) که برای خواسته‌شان کمر همت می‌بندند و از جایشان بلند می‌شوند و با گذشت از نا‌بسامانی‌ها به هدفشان می‌رسند، احترام بسیار داشته‌ام.
همیشه برای آدم‌هایی که سختی راه را به جان می‌خرند و اهل خطر‌کردن‌اند احترام بسیار داشته‌ام. آدم‌هایی که در جا نمی‌زنند، به اوضاع خراب عادت نمی‌کنند، تسلیم شرایط نمی‌شوند و در جهت بهترشدن و بالیدن گام برمی‌دارند.شیرین پارسی از جنس این آدم‌هاست. تبریک به خانم شیرین برق‌نورد کارگردان، که با فیلم‌برداری چشم‌نواز و استفاده‌ درست از منظره و نور و سایه و تدوین خوب با برش‌هایی بجا و درست، کار را به این شسته‌و‌رفته‌ای جلوی دید ما گذاشته است.فیلمی بسیار شیرین از خانمی با اسم با مسمای «شیرین پارسی».

لیلی گلستان: شیرین پارسی می‌گوید: در آنجا وقتی آب را روی خاک می‌پاشی، بوی خاک اینجا را نمی‌دهد. در آنجا آسمانش مثل اینجا آبی نیست. در آنجا منظره‌هایش به رنگارنگی منظره‌های اینجا نیست.
من درسم را در آنجا (فرانسه) خواندم و به خاطر همین چیزها برگشتم. اینها حرف‌های شیرین، شیرین پارسی است. زنی تحصیل‌کرده در خارج، که به ایران بازمی‌گردد و یک‌راست می‌رود به شمال و برنج‌کاری می‌کند.
او می‌گوید: وای وای، ساقه‌های برنج را ببینید. رنگ سبزش را ببینید. بوی خوبش را حس کنید. چه سبزی! چه رنگی!... او فضایش را دوست دارد، به کارش عشق می‌ورزد و کارش را جدی می‌گیرد. زن‌های روستا را بسیج می‌کند تا با او همراه شوند. تشویقشان می‌کند، دل به دلشان می‌دهد و همه با هم در شالیزار کار می‌کنند و زحمت می‌کشند. نهادهای دولتی هم مدام بنا بر عادت سنگ‌اندازی می‌کنند و مجوزهای لازم را به او نمی‌دهند، به بعد محولش می‌کنند و می‌دانیم که این (بعد) هرگز نمی‌آید و فقط کش می‌آید.
چانه می‌زند، محترمانه اعتراض می‌کند. از جنس آنها نیست و راه آنها را نمی‌رود. راه آنها را دوست ندارد. پس باج نمی‌دهد. مجیز نمی‌گوید. تحقیر هم نمی‌کند، غر هم نمی‌زند. صبوری می‌کند و چاره‌اندیشی و درنهایت (می‌شود).
شوهر و دو پسرش هم در این راستا با او همراه و هم‌دل‌اند.
خانواده‌ای پاک و یک‌دل و شفاف. یک زندگی تمیز. یک سلامت مثال‌زدنی در این جامعه‌ بیمار.
می‌گوید: «آدم وقتی کارشو دوس داره، حتما موفق میشه». فیلم مستند شاعران زندگی، فیلم فوق‌العاده‌ای است که می‌تواند زن‌های منفعل ما را تکان دهد.
می‌تواند زن‌های منفعل را برآشوبد و به فکر
وا دارد که: پس می‌شود!
می‌شود با عزمی راسخ و همتی بلند کار کرد و از نتیجه‌ کار هم حسابی لذت برد.
می‌شود از پایتخت رفت و گرفتار فریبندگی‌های کاذب آن نشد.دیدن این فیلم برایم بسیار لذت‌بخش بود، چراکه همیشه برای آدم‌هایی (چه زن و چه مرد) که برای خواسته‌شان کمر همت می‌بندند و از جایشان بلند می‌شوند و با گذشت از نا‌بسامانی‌ها به هدفشان می‌رسند، احترام بسیار داشته‌ام.
همیشه برای آدم‌هایی که سختی راه را به جان می‌خرند و اهل خطر‌کردن‌اند احترام بسیار داشته‌ام. آدم‌هایی که در جا نمی‌زنند، به اوضاع خراب عادت نمی‌کنند، تسلیم شرایط نمی‌شوند و در جهت بهترشدن و بالیدن گام برمی‌دارند.شیرین پارسی از جنس این آدم‌هاست. تبریک به خانم شیرین برق‌نورد کارگردان، که با فیلم‌برداری چشم‌نواز و استفاده‌ درست از منظره و نور و سایه و تدوین خوب با برش‌هایی بجا و درست، کار را به این شسته‌و‌رفته‌ای جلوی دید ما گذاشته است.فیلمی بسیار شیرین از خانمی با اسم با مسمای «شیرین پارسی».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.