نشست خبری نمایش جدید شهاب حسینی برگزار شد
اندکی دلخوری؛ قدری «اعتراف»
گروه هنر: نشستی که با یک ساعت تأخیر و قدری دلخوری آغاز شد، با گفتوگو به اتمام رسید. «اعتراف»، دومین کارگردانی شهاب حسینی، بهانه برپایی این نشست بود؛ نمایشی به نویسندگی «برد میرمن» که علی نصیریان، شهاب حسینی، صالح میرزاآقایی، نیما رئیسی، مهدی بجستانی، پرویز بزرگی، شهرام ابراهیمی، میثاق زارع، غزاله نظر، ایلیا نصراللهی، پرند عینبیگی، تنی آواکیان، فاطمه عربکرمانی، مهران هاشمی و فرنام حقیقتجو بازیگرانش هستند و از چهارشنبه، 31 خرداد در سالن اصلی تئاتر شهر به صحنه میرود.
از کرگدن تا اعتراف
آشنایی احمد ساعتچیان و شهاب حسینی به بازی در سریال «مدار صفردرجه» حسن فتحی برمیگردد. این آشنایی در نهایت منجر به بازی آن دو در نمایش «کرگدن» به کارگردانی فرهاد آییش در سال 87 شد و بعد، دومین همکاریشان که کارگردانی یک تئاتر بود. اولین کارگردانی شهاب حسینی درواقع کارگردانی مشترکش با احمد ساعتچیان در نمایش «ملاقات» بود که در اعتراف هم دستیار شهاب حسینی شده است. نمایش «ملاقات» به نویسندگی «اریک امانوئل اشمیت» و ترجمه «امید راضی» از دوم مهرماه تا پنجم آبان 91 در سالن اصلی فرهنگسرای نیاوران اجرا شد.
شهاب حسینی چه گفت؟
شهاب حسینی معتقد است هنرمند حق دارد از هنر خودش لذت ببرد. او در نشست دیروز ضمن اشاره به این موضوع، ادامه داد: «این اتفاق در سینما کم میافتد، چون روح تجاری و بیزینسی در کارها تعیینکننده و تبدیل به حالتی شده که باید مثل یک کارمند سر کار بروی و وقتی با هنر به شکل کارمندی برخورد شود، ناقوس مرگش به صدا درمیآید. حضور در تئاتر درواقع تلاش برای بقا در حرفهای است که با علاقه و عشق وارد آن شدم، اما شرایط و باورهای موجود در مورد ساختار نمایشی، سینمایی و رسانه تصویری روح را اغنا نمیکند و آدم خوشحال نیست».
شهاب حسینی معتقد است
حسینی دغدغهاش را «اقتباس» دانست چون «محصول تفکر کسانی است که قبلا اندیشیدهاند و با رمان و قصههایشان قبلا امتحان خود را پس دادهاند». او در این زمینه افزود: «اینکه تبی در سینما شکل گرفته که تعداد نویسندهها و کارگردانها بسیار زیاد شده بسیار موجب تعجب من میشود. مگر نویسندگی کار هرکسی است؟ مگر قلمگرفتن از عهده هرکسی برمیآید؟ قلم را خدا به آن قسم خورده، چطور کسی میتواند آنقدر اعتمادبهنفس داشته باشد که خود را نویسنده و کارگردان قلمداد کند. پس سهم نویسندگان قبلی چه میشود؟ چهکسی باید این متون را تصویر کند و بهعنوان میراث به نسل بعدی بدهد».
این بازیگر به 40 فیلمی اشاره کرد که تاکنون بازی کرده، درحالیکه فقط یکی از آنها اقتباسی بوده و از داستان «گرداب» صادق هدایت گرفته شده است؛ بنابراین معتقد است؛ در تئاتر راحتتر میتوان اقتباس کرد؛ چون کار آزادتر است و مانع زیادی برای اقتباس وجود ندارد، اما در سینما این امر با پیچیدگیهایی همراه است که صاحبان آثار تعامل درستی با این حرفه ندارند.
حسینی میگوید به این دلیل به فضای تئاتر آمده که بتواند نفس بکشد، چون دارد خفه میشود. بهانهاش پیرو یک خواست و اندیشه بوده است. در «کرگدن» یونسکو که قبلا در تئاتر آن را بازی کرده بود، مابازای بیرونیاش را زیاد میدیده است. درواقع متن اعتراف او را صدا کرده و همچنین در نمایش «میهمان ناخوانده» اشمیت حس کرده که موضوعش نیاز امروز جامعه است. همه این دلایل باعث شده برای بار سوم به سمت تئاتر بیاید. حسینی با اشاره به اینکه بیماری «شوآف» گریبان همه را گرفته و حال آنها را بد کرده است، گفت که با احمد ساعتچیان گفتوگو کرده تا کاری کنند که بتوانند نفس بکشند. او وقتی سریالی را که براساس این متن نمایشی نوشته شده دیده است، حس کرده که کمتر داستانی اتفاق افتاده که آن را ببیند و بتواند خودش را در آن جستوجو کند.
کارگردان نمایش اعتراف با اشاره به محتوای این اثر که به ریشههای تفکری و انسانی برمیگردد، درواقع اصل ماجرا را هدف قرار داده؛ یعنی اندیشه و پندار. تمام کارهایی که انجام داده، مانند فیلم «ساکن طبقه وسط» و کارهای دیگر و همین نمایش اعتراف همه از این جنس هستند و یک بخش مشترک دارند؛ یعنی جستوجو برای حقیقت که اگر شناخته شود، روی کنش و واکنش ما تأثیر خواهد گذاشت. همهچیز در اندیشه درست میشود؛ ابتدا این باید اتفاق بیفتد تا بعدا بتوانند لذت را به مخاطب انتقال دهند.
حسینی با توجه به اینکه فیلمنامه ساکن طبقه وسط را 10 سال در اختیار داشت، گفت: شاید ساخت فیلم بعدیام هم 10 سال طول بکشد. با شرایط موجود، ساخت فیلم سینمایی شرایط غریبی دارد. تهیهکننده در گذشته به کسی گفته میشد که خودش سرمایه فیلم را تأمین کند، اما الان تهیهکننده دنبال جذب سرمایهگذار است و این شرایط سختی است، چون تعدادی از سرمایهگذاران فیلمها که قلب تپنده فیلمها هستند، خاطره خوبی از سینما ندارند.
حسینی خاطرنشان کرد: در حالت کلی پیشنهادم به صاحبان سرمایه و برند همیشه این بوده که هر برندی موظف به ایفای سهم خود در شرایط فرهنگی و اجتماعی است. من بهعنوان مصرفکننده موظف نیستم نوشیدنی یک برند را بخورم، وقتی آن برند از فیلم و تئاتری حمایت نکرده است. به من پیشنهاد میکنند در ازای مبلغی بیا و تبلیغات روی بیلبورد را انجام بده، درحالیکه با این پول میشود چهار بلکباکس برای تئاتر ساخت که اسم آن برند هم رویش قرار بگیرد.
کارگردان نمایش اعتراف ادامه داد: تلاش کردم تا یک هالیوود تئاتری راه بیندازیم و یک پردیس تئاتری که به این کار مشغول باشد. کشور برای ما هزینه میکند تا به یک قدوقامتی برسیم و وقتی به جایی میرسیم، بقیه کارها انجام وظیفه است. تا یک مرحلهای آرزوست؛ اما از جایی دیگر اغناکننده نیست و حس میکنی که وارد دور باطل شدهای. الگوی ذهنی من جبار باغچهبان است؛ او در دورهای که آموزش بچههای عادی هم با مشکل روبهرو بود، به فکر تعلیم بچههای ناشنوا که تا آسیبپذیرتر بودند، افتاد و مدرسهای ساخت که تا امروز هم ماندگار بوده. این کارها برای من خیلی دلپذیر است.
او بر این باور است که اگر مسیری را طی کرده و چند اتفاق خوب جهانی برایش افتاده است، الان ظرفیتی فراهم شده که با آن میتواند کارهای زیربنایی انجام دهد و مؤسس شرایطی باشد که ادامه پیدا کند. حسینی در ادامه آرزو میکند که در ازای هر پنج فستفود، یک سینما تک هم افتتاح شود. او خودش را آدم ثروتمندی دانست که شاید جزء 10 فرد ثروتمند این کشور باشد؛ اما این ثروت در حساب بانکیاش نیست بلکه دوستان خوبی دارد که در کنارشان میتواند کارهای خوبی انجام دهد.
شهاب حسینی همچنین با اشاره به انتخاب بازیگران این نمایش گفت: همه این انتخابها براساس یک نوستالژی درونی اتفاق افتاد. با همه این بازیگران و تیم اجرائی، قبلا حال غریبی را در جایی و برای اثری داشتهام و وقتی با این افراد کنار هم قرار میگیریم، معتقدم میتوانیم از هم انرژی بگیریم و حال خوب را به مخاطب برسانیم. او همچنین به معرفی صالح میرزاآقایی، مهدی بجستانی، نیما رئیسی، شهرام ابراهیمی، میثاق زارع، مهران هاشمی، مهدی حسینی، سارا اسکندری، تنی آواکیان، فرنام حقیقتجو، فاطمه عربکرمانی و غزاله نظر و نحوه آشنایی خود با آنها پرداخت.
در این نشست همچنین مهدی سلسله از ضبط این نمایش خبر داد و گفت: برای اولینبار نمایشی از ایران فیلمبرداری شده و با انعقاد قراردادهایی به صورت همزمان نمایش اعتراف در سینماهای تعدادی از کشورها اکران خواهد شد.
احمد ساعتچیان نیز در این نشست از برگزاری تور نمایشی برای اعتراف خبر داد و گفت: تور شهرستانهای این نمایش پس از اتمام اجرا در تهران، آغاز خواهد شد.
او همچنین با اشاره به شکلگیری ایده این نمایش، گفت: اواخر سال 90 بود که با شهاب حسینی تصمیم به اجرای نمایشی گرفتیم که پیشنهاد من اعتراف بود که برای اجرا در صحنه تنظیم شود؛ اما آن زمان شرایط اجازه نداد. تا اینکه سال گذشته مقدمات اجرای این اثر فراهم شد و اعتراف سومین همکاری مشترک من با شهاب حسینی است.
هنرمندان مقابل خبرنگاران؟!
اتفاقات روزهای اخیر را باید نشانهای از تقابل جدی هنرمندان با خبرنگاران به حساب آورد؟! به نظر میرسد قبل از پاسخدادن به این سؤال، باید موضع سؤال را عوض کرد. بین هنرمندان و خبرنگاران اختلافی به وجود نیامده است. این سوءتفاهمها با گفتوگو، احترام متقابل و واقعبینی هر دو طرف حلشدنی است.
گروه هنر: نشستی که با یک ساعت تأخیر و قدری دلخوری آغاز شد، با گفتوگو به اتمام رسید. «اعتراف»، دومین کارگردانی شهاب حسینی، بهانه برپایی این نشست بود؛ نمایشی به نویسندگی «برد میرمن» که علی نصیریان، شهاب حسینی، صالح میرزاآقایی، نیما رئیسی، مهدی بجستانی، پرویز بزرگی، شهرام ابراهیمی، میثاق زارع، غزاله نظر، ایلیا نصراللهی، پرند عینبیگی، تنی آواکیان، فاطمه عربکرمانی، مهران هاشمی و فرنام حقیقتجو بازیگرانش هستند و از چهارشنبه، 31 خرداد در سالن اصلی تئاتر شهر به صحنه میرود.
از کرگدن تا اعتراف
آشنایی احمد ساعتچیان و شهاب حسینی به بازی در سریال «مدار صفردرجه» حسن فتحی برمیگردد. این آشنایی در نهایت منجر به بازی آن دو در نمایش «کرگدن» به کارگردانی فرهاد آییش در سال 87 شد و بعد، دومین همکاریشان که کارگردانی یک تئاتر بود. اولین کارگردانی شهاب حسینی درواقع کارگردانی مشترکش با احمد ساعتچیان در نمایش «ملاقات» بود که در اعتراف هم دستیار شهاب حسینی شده است. نمایش «ملاقات» به نویسندگی «اریک امانوئل اشمیت» و ترجمه «امید راضی» از دوم مهرماه تا پنجم آبان 91 در سالن اصلی فرهنگسرای نیاوران اجرا شد.
شهاب حسینی چه گفت؟
شهاب حسینی معتقد است هنرمند حق دارد از هنر خودش لذت ببرد. او در نشست دیروز ضمن اشاره به این موضوع، ادامه داد: «این اتفاق در سینما کم میافتد، چون روح تجاری و بیزینسی در کارها تعیینکننده و تبدیل به حالتی شده که باید مثل یک کارمند سر کار بروی و وقتی با هنر به شکل کارمندی برخورد شود، ناقوس مرگش به صدا درمیآید. حضور در تئاتر درواقع تلاش برای بقا در حرفهای است که با علاقه و عشق وارد آن شدم، اما شرایط و باورهای موجود در مورد ساختار نمایشی، سینمایی و رسانه تصویری روح را اغنا نمیکند و آدم خوشحال نیست».
شهاب حسینی معتقد است
حسینی دغدغهاش را «اقتباس» دانست چون «محصول تفکر کسانی است که قبلا اندیشیدهاند و با رمان و قصههایشان قبلا امتحان خود را پس دادهاند». او در این زمینه افزود: «اینکه تبی در سینما شکل گرفته که تعداد نویسندهها و کارگردانها بسیار زیاد شده بسیار موجب تعجب من میشود. مگر نویسندگی کار هرکسی است؟ مگر قلمگرفتن از عهده هرکسی برمیآید؟ قلم را خدا به آن قسم خورده، چطور کسی میتواند آنقدر اعتمادبهنفس داشته باشد که خود را نویسنده و کارگردان قلمداد کند. پس سهم نویسندگان قبلی چه میشود؟ چهکسی باید این متون را تصویر کند و بهعنوان میراث به نسل بعدی بدهد».
این بازیگر به 40 فیلمی اشاره کرد که تاکنون بازی کرده، درحالیکه فقط یکی از آنها اقتباسی بوده و از داستان «گرداب» صادق هدایت گرفته شده است؛ بنابراین معتقد است؛ در تئاتر راحتتر میتوان اقتباس کرد؛ چون کار آزادتر است و مانع زیادی برای اقتباس وجود ندارد، اما در سینما این امر با پیچیدگیهایی همراه است که صاحبان آثار تعامل درستی با این حرفه ندارند.
حسینی میگوید به این دلیل به فضای تئاتر آمده که بتواند نفس بکشد، چون دارد خفه میشود. بهانهاش پیرو یک خواست و اندیشه بوده است. در «کرگدن» یونسکو که قبلا در تئاتر آن را بازی کرده بود، مابازای بیرونیاش را زیاد میدیده است. درواقع متن اعتراف او را صدا کرده و همچنین در نمایش «میهمان ناخوانده» اشمیت حس کرده که موضوعش نیاز امروز جامعه است. همه این دلایل باعث شده برای بار سوم به سمت تئاتر بیاید. حسینی با اشاره به اینکه بیماری «شوآف» گریبان همه را گرفته و حال آنها را بد کرده است، گفت که با احمد ساعتچیان گفتوگو کرده تا کاری کنند که بتوانند نفس بکشند. او وقتی سریالی را که براساس این متن نمایشی نوشته شده دیده است، حس کرده که کمتر داستانی اتفاق افتاده که آن را ببیند و بتواند خودش را در آن جستوجو کند.
کارگردان نمایش اعتراف با اشاره به محتوای این اثر که به ریشههای تفکری و انسانی برمیگردد، درواقع اصل ماجرا را هدف قرار داده؛ یعنی اندیشه و پندار. تمام کارهایی که انجام داده، مانند فیلم «ساکن طبقه وسط» و کارهای دیگر و همین نمایش اعتراف همه از این جنس هستند و یک بخش مشترک دارند؛ یعنی جستوجو برای حقیقت که اگر شناخته شود، روی کنش و واکنش ما تأثیر خواهد گذاشت. همهچیز در اندیشه درست میشود؛ ابتدا این باید اتفاق بیفتد تا بعدا بتوانند لذت را به مخاطب انتقال دهند.
حسینی با توجه به اینکه فیلمنامه ساکن طبقه وسط را 10 سال در اختیار داشت، گفت: شاید ساخت فیلم بعدیام هم 10 سال طول بکشد. با شرایط موجود، ساخت فیلم سینمایی شرایط غریبی دارد. تهیهکننده در گذشته به کسی گفته میشد که خودش سرمایه فیلم را تأمین کند، اما الان تهیهکننده دنبال جذب سرمایهگذار است و این شرایط سختی است، چون تعدادی از سرمایهگذاران فیلمها که قلب تپنده فیلمها هستند، خاطره خوبی از سینما ندارند.
حسینی خاطرنشان کرد: در حالت کلی پیشنهادم به صاحبان سرمایه و برند همیشه این بوده که هر برندی موظف به ایفای سهم خود در شرایط فرهنگی و اجتماعی است. من بهعنوان مصرفکننده موظف نیستم نوشیدنی یک برند را بخورم، وقتی آن برند از فیلم و تئاتری حمایت نکرده است. به من پیشنهاد میکنند در ازای مبلغی بیا و تبلیغات روی بیلبورد را انجام بده، درحالیکه با این پول میشود چهار بلکباکس برای تئاتر ساخت که اسم آن برند هم رویش قرار بگیرد.
کارگردان نمایش اعتراف ادامه داد: تلاش کردم تا یک هالیوود تئاتری راه بیندازیم و یک پردیس تئاتری که به این کار مشغول باشد. کشور برای ما هزینه میکند تا به یک قدوقامتی برسیم و وقتی به جایی میرسیم، بقیه کارها انجام وظیفه است. تا یک مرحلهای آرزوست؛ اما از جایی دیگر اغناکننده نیست و حس میکنی که وارد دور باطل شدهای. الگوی ذهنی من جبار باغچهبان است؛ او در دورهای که آموزش بچههای عادی هم با مشکل روبهرو بود، به فکر تعلیم بچههای ناشنوا که تا آسیبپذیرتر بودند، افتاد و مدرسهای ساخت که تا امروز هم ماندگار بوده. این کارها برای من خیلی دلپذیر است.
او بر این باور است که اگر مسیری را طی کرده و چند اتفاق خوب جهانی برایش افتاده است، الان ظرفیتی فراهم شده که با آن میتواند کارهای زیربنایی انجام دهد و مؤسس شرایطی باشد که ادامه پیدا کند. حسینی در ادامه آرزو میکند که در ازای هر پنج فستفود، یک سینما تک هم افتتاح شود. او خودش را آدم ثروتمندی دانست که شاید جزء 10 فرد ثروتمند این کشور باشد؛ اما این ثروت در حساب بانکیاش نیست بلکه دوستان خوبی دارد که در کنارشان میتواند کارهای خوبی انجام دهد.
شهاب حسینی همچنین با اشاره به انتخاب بازیگران این نمایش گفت: همه این انتخابها براساس یک نوستالژی درونی اتفاق افتاد. با همه این بازیگران و تیم اجرائی، قبلا حال غریبی را در جایی و برای اثری داشتهام و وقتی با این افراد کنار هم قرار میگیریم، معتقدم میتوانیم از هم انرژی بگیریم و حال خوب را به مخاطب برسانیم. او همچنین به معرفی صالح میرزاآقایی، مهدی بجستانی، نیما رئیسی، شهرام ابراهیمی، میثاق زارع، مهران هاشمی، مهدی حسینی، سارا اسکندری، تنی آواکیان، فرنام حقیقتجو، فاطمه عربکرمانی و غزاله نظر و نحوه آشنایی خود با آنها پرداخت.
در این نشست همچنین مهدی سلسله از ضبط این نمایش خبر داد و گفت: برای اولینبار نمایشی از ایران فیلمبرداری شده و با انعقاد قراردادهایی به صورت همزمان نمایش اعتراف در سینماهای تعدادی از کشورها اکران خواهد شد.
احمد ساعتچیان نیز در این نشست از برگزاری تور نمایشی برای اعتراف خبر داد و گفت: تور شهرستانهای این نمایش پس از اتمام اجرا در تهران، آغاز خواهد شد.
او همچنین با اشاره به شکلگیری ایده این نمایش، گفت: اواخر سال 90 بود که با شهاب حسینی تصمیم به اجرای نمایشی گرفتیم که پیشنهاد من اعتراف بود که برای اجرا در صحنه تنظیم شود؛ اما آن زمان شرایط اجازه نداد. تا اینکه سال گذشته مقدمات اجرای این اثر فراهم شد و اعتراف سومین همکاری مشترک من با شهاب حسینی است.
هنرمندان مقابل خبرنگاران؟!
اتفاقات روزهای اخیر را باید نشانهای از تقابل جدی هنرمندان با خبرنگاران به حساب آورد؟! به نظر میرسد قبل از پاسخدادن به این سؤال، باید موضع سؤال را عوض کرد. بین هنرمندان و خبرنگاران اختلافی به وجود نیامده است. این سوءتفاهمها با گفتوگو، احترام متقابل و واقعبینی هر دو طرف حلشدنی است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.