|

معترضان لندنی به دنبال استعفای نخست‌وزیر هستند

آتش «گرنفل» به جان «می»

پلیس تاکنون مرگ 30 نفر را تأیید کرده است و گفته می‌شود که بیش از 70 نفر نیز مفقودالاثر هستند. اینها فقط بخشی از تلفات جانی آتش‌سوزی در برج گرنفل شهر لندن است؛ برجی 24 طبقه با 120 آپارتمان که ظهر چهارشنبه در چند ساعت به مکانی متروک بدل شد. گذشته از پیامدهای اجتماعی-اقتصادی این حادثه و بی‌خانمان‌شدن صدها نفر از لندن‌نشین‌ها، آتش برج گرنفل شوکی نیز به سیاست بریتانیا وارد آورده است که در بطن آن شخص نخست‌وزیر قرار دارد. ترزا می، نخست‌وزیر بریتانیا که تا همین چند هفته پیش خود را در اوج قدرت می‌دید، حال به ناگاه از عرش به فرش فرو افتاده است. او ابتدا در انتخابات پارلمانی اخیر، نظاره‌گر از دست رفتن اکثریت حزب محافظه‌کار و افزایش محبوبیت رقیب سرسختش، جرمی کوربین بود و حالا به خاطر واکنشش به حادثه آتش‌سوزی در کانون انتقادات قرار گرفته است. او در روز حادثه، با حاضرشدن در محل آتش‌سوزی درحالی‌که از هرگونه تماس رودررو با بازماندگان اجتناب ورزید، فقط به دیدار با چند نفر از مقامات ارشد آتش‌نشانی اکتفا کرد. این اقدام نخست‌وزیر هم چون آتشی بر خشم مردمی بود که نه‌تنها همه چیز خود را از‌دست‌رفته می‌دیدند بلکه می‌دیدند نخست‌وزیرشان حتی حاضر به مواجه‌شدن با آنها نیست. در مقابل، این جرمی کوربین بود که با حاضرشدن در محل آتش‌سوزی و درآغوش‌کشیدن قربانیان این حادثه، به نظر توانست خود را بیشتر در دل مردم بریتانیا جا کند. این مسئله بدون تردید سپهر سیاسی بریتانیا را تحت‌تأثیر قرار خواهد داد؛ امری که به نظر می‌رسد می ‌نیز متوجه آن شده است.
گرنفل و سیاست‌های ریاضتی
می که در روز نخست قافیه را به کوربین باخته بود، در ادامه کوشید با بازدید از بازماندگان این حادثه که به صورت موقت در کلیسای سنت کلمنت اسکان داده شده‌اند، اوضاع را به نفع خود تغییر دهد اما با استقبال گرمی از سوی جمعیت خشمگینی که او را «ترسو» می‌خواندند، مواجه نشد و به‌همین‌دلیل، بدون هیچ دستاوردی محل را ترک کرد. می ‌در اقدامی دیگر برای آرام‌کردن افکار عمومی، از اختصاص بودجه پنج میلیون پوندی برای تأمین مایحتاج ضروری، غذا و پوشاک خبر داد و گفت ساکنان برج گرنفل در مدت سه هفته در خانه‌های جدید خود اسکان خواهند یافت. البته او درباره اینکه این خانه‌های جدید ممکن است در نزدیکی محل سکونت قبلی‌شان باشد، تضمینی نداد که همین مسئله، به مستمسکی برای انتقاد بیشتر از او بدل شده است. از نظر عده بسیاری آتش‌سوزی گرنفل، نشانه‌ای از نابرابری عمیق در جامعه بریتانیاست و اینکه مسئله خطیر و مهمی چون ساختمان‌سازی و مسکن به تابعی از خواست و معادلات بازار تبدیل شده است؛ معادلاتی که جان و مال مردم در آن چندان محلی از اعراب ندارد. از نظر بسیاری از کارشناسان، برج 24 طبقه گرنفل در آتش سیاست‌های ریاضتی حزب محافظه‌کار سوخت؛ ریاضتی که بیش از هر چیز حوزه عمومی و اقشار آسیب‌پذیر را هدف قرار می‌دهد.
لندن، صحنه اعتراض
روز جمعه نیز لندن وضعیت ملتهبی داشت و شاهد برگزاری چند تظاهرات و تجمع اعتراضی مردمی بود. تظاهرکنندگان با سردادن شعارهایی چون «عدالت برای گرنفل» و «می باید برود» خواهان پاسخ‌گویی مسئولان بودند. از همان زمان وقوع حادثه، بسیاری از مقامات ارشد دولت از پاسخ‌گفتن به این سوال که چرا نخست‌وزیر خواستار بازبینی امنیتی این ساختمان نشده است، طفره می‌روند؛ مسئله‌ای که بر خشم عمومی می‌افزاید. پیش از آن نیز صدها نفر با تجمع در برابر شورای شهر برای بیان خواسته‌ها و مطالبات خود ازجمله اسکان تمامی قربانیان این حادثه، وارد این ساختمان شدند که این مسئله با مداخله پلیس به خشونت کشیده شد. آتش خشم مردم به‌نظر نه‌تنها دامن خود می‌ بلکه دامن حزب محافظه‌کار را نیز خواهد گرفت. این نمایندگان محافظه‌کار بودند که با کاهش بودجه شوراها که مسئولیت رسیدگی به تجهیزات ایمنی ساختمان‌ها را برعهده دارند و همچنین رأی‌ندادن به قانون مسکن، عملا زمینه را برای وقوع چنین فاجعه‌ای فراهم آوردند. در چنین شرایطی به نظر می‌رسد حزب کارگر که با رهبری کوربین چهره عوض کرده و در حال اوج‌گیری است، از پایگاه سیاسی و اجتماعی لازم برای تشکیل یک دولت در سایه برخوردار شده است. شاید هیچ چیز به اندازه تفاوت نحوه مواجهه کوربين و می‌ با بازماندگان این حادثه، تمایز این دو حزب را به تصویر نکشیده باشد. این مسئله نشان می‌دهد نخست‌وزیری که از مواجه‌شدن با مردمش احتراز می‌کند، کارش دیگر تمام شده است. در چنین شرایطی، شاید نخست‌وزیری کوربين در آینده‌ای نزدیک چندان دور از انتظار نباشد.

پلیس تاکنون مرگ 30 نفر را تأیید کرده است و گفته می‌شود که بیش از 70 نفر نیز مفقودالاثر هستند. اینها فقط بخشی از تلفات جانی آتش‌سوزی در برج گرنفل شهر لندن است؛ برجی 24 طبقه با 120 آپارتمان که ظهر چهارشنبه در چند ساعت به مکانی متروک بدل شد. گذشته از پیامدهای اجتماعی-اقتصادی این حادثه و بی‌خانمان‌شدن صدها نفر از لندن‌نشین‌ها، آتش برج گرنفل شوکی نیز به سیاست بریتانیا وارد آورده است که در بطن آن شخص نخست‌وزیر قرار دارد. ترزا می، نخست‌وزیر بریتانیا که تا همین چند هفته پیش خود را در اوج قدرت می‌دید، حال به ناگاه از عرش به فرش فرو افتاده است. او ابتدا در انتخابات پارلمانی اخیر، نظاره‌گر از دست رفتن اکثریت حزب محافظه‌کار و افزایش محبوبیت رقیب سرسختش، جرمی کوربین بود و حالا به خاطر واکنشش به حادثه آتش‌سوزی در کانون انتقادات قرار گرفته است. او در روز حادثه، با حاضرشدن در محل آتش‌سوزی درحالی‌که از هرگونه تماس رودررو با بازماندگان اجتناب ورزید، فقط به دیدار با چند نفر از مقامات ارشد آتش‌نشانی اکتفا کرد. این اقدام نخست‌وزیر هم چون آتشی بر خشم مردمی بود که نه‌تنها همه چیز خود را از‌دست‌رفته می‌دیدند بلکه می‌دیدند نخست‌وزیرشان حتی حاضر به مواجه‌شدن با آنها نیست. در مقابل، این جرمی کوربین بود که با حاضرشدن در محل آتش‌سوزی و درآغوش‌کشیدن قربانیان این حادثه، به نظر توانست خود را بیشتر در دل مردم بریتانیا جا کند. این مسئله بدون تردید سپهر سیاسی بریتانیا را تحت‌تأثیر قرار خواهد داد؛ امری که به نظر می‌رسد می ‌نیز متوجه آن شده است.
گرنفل و سیاست‌های ریاضتی
می که در روز نخست قافیه را به کوربین باخته بود، در ادامه کوشید با بازدید از بازماندگان این حادثه که به صورت موقت در کلیسای سنت کلمنت اسکان داده شده‌اند، اوضاع را به نفع خود تغییر دهد اما با استقبال گرمی از سوی جمعیت خشمگینی که او را «ترسو» می‌خواندند، مواجه نشد و به‌همین‌دلیل، بدون هیچ دستاوردی محل را ترک کرد. می ‌در اقدامی دیگر برای آرام‌کردن افکار عمومی، از اختصاص بودجه پنج میلیون پوندی برای تأمین مایحتاج ضروری، غذا و پوشاک خبر داد و گفت ساکنان برج گرنفل در مدت سه هفته در خانه‌های جدید خود اسکان خواهند یافت. البته او درباره اینکه این خانه‌های جدید ممکن است در نزدیکی محل سکونت قبلی‌شان باشد، تضمینی نداد که همین مسئله، به مستمسکی برای انتقاد بیشتر از او بدل شده است. از نظر عده بسیاری آتش‌سوزی گرنفل، نشانه‌ای از نابرابری عمیق در جامعه بریتانیاست و اینکه مسئله خطیر و مهمی چون ساختمان‌سازی و مسکن به تابعی از خواست و معادلات بازار تبدیل شده است؛ معادلاتی که جان و مال مردم در آن چندان محلی از اعراب ندارد. از نظر بسیاری از کارشناسان، برج 24 طبقه گرنفل در آتش سیاست‌های ریاضتی حزب محافظه‌کار سوخت؛ ریاضتی که بیش از هر چیز حوزه عمومی و اقشار آسیب‌پذیر را هدف قرار می‌دهد.
لندن، صحنه اعتراض
روز جمعه نیز لندن وضعیت ملتهبی داشت و شاهد برگزاری چند تظاهرات و تجمع اعتراضی مردمی بود. تظاهرکنندگان با سردادن شعارهایی چون «عدالت برای گرنفل» و «می باید برود» خواهان پاسخ‌گویی مسئولان بودند. از همان زمان وقوع حادثه، بسیاری از مقامات ارشد دولت از پاسخ‌گفتن به این سوال که چرا نخست‌وزیر خواستار بازبینی امنیتی این ساختمان نشده است، طفره می‌روند؛ مسئله‌ای که بر خشم عمومی می‌افزاید. پیش از آن نیز صدها نفر با تجمع در برابر شورای شهر برای بیان خواسته‌ها و مطالبات خود ازجمله اسکان تمامی قربانیان این حادثه، وارد این ساختمان شدند که این مسئله با مداخله پلیس به خشونت کشیده شد. آتش خشم مردم به‌نظر نه‌تنها دامن خود می‌ بلکه دامن حزب محافظه‌کار را نیز خواهد گرفت. این نمایندگان محافظه‌کار بودند که با کاهش بودجه شوراها که مسئولیت رسیدگی به تجهیزات ایمنی ساختمان‌ها را برعهده دارند و همچنین رأی‌ندادن به قانون مسکن، عملا زمینه را برای وقوع چنین فاجعه‌ای فراهم آوردند. در چنین شرایطی به نظر می‌رسد حزب کارگر که با رهبری کوربین چهره عوض کرده و در حال اوج‌گیری است، از پایگاه سیاسی و اجتماعی لازم برای تشکیل یک دولت در سایه برخوردار شده است. شاید هیچ چیز به اندازه تفاوت نحوه مواجهه کوربين و می‌ با بازماندگان این حادثه، تمایز این دو حزب را به تصویر نکشیده باشد. این مسئله نشان می‌دهد نخست‌وزیری که از مواجه‌شدن با مردمش احتراز می‌کند، کارش دیگر تمام شده است. در چنین شرایطی، شاید نخست‌وزیری کوربين در آینده‌ای نزدیک چندان دور از انتظار نباشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.