|

با کدام منطق؟

مهدی زعیم‌زاده . روزنامه‌نگار

50میلیون‌تومان و مجوز ورود یک خودرو بدون عوارض گمرگی، پاداش‌های قابل‌توجهی است که تا به امروز بازیکنان تیم‌ملی پس از صعود به جام‌جهانی دریافت کردند. این دو پاداش چشمگیر را وزارت ورزش و دولت به حماسه‌سازان «اولسان» هدیه داد. در بین این دو پاداش، دومی ارزشی چندصدمیلیون‌تومانی دارد و باید گفت پاداشی که تا به امروز نصیب ملی‌پوشان شده از انتظارات آنها هم فراتر بوده است. این یک واقعیت مهم است که صعود به جام‌جهانی فوتبال آنقدر اتفاق فراگیر و مهمی است که نمی‌توان آن را با هیچ موفقیت ورزشی دیگر مقایسه کرد. صعود تیم‌های والیبال و بسکتبال به رقابت‌های جهانی و المپیک با این دستاورد ورزشی قابل مقایسه نیست. شادمانی که موفقیت 28 خرداد برای مردم ایران به وجود آورد در شبی که ایران در المپیک چهار مدال هم گرفت به وجود نیامد.
احتمالا اگر در آن شب (17 مرداد 1393) سعید عبدولی و احسان حدادی هم طلایی می‌شدند ایران به جای دو طلا، چهار طلا هم می‌گرفت، مردم برای برپایی جشن به خیابان‌ها نمی‌ریختند و اگر هم می‌ریختند به پای شادی صعود به جام‌جهانی فوتبال نمی‌رسید. این معجزه فوتبال است که می‌تواند 28 خرداد 1392 و 8 آذر 1376 خلق کند، اما آیا باید نگاه مسوولان ورزش و از آن مهم‌تر دولتمردان ایران هم به فوتبال همراه با «جوزدگی» باشد. پرداخت چنین پاداش‌هایی به یک گروه حدودا 30 نفره اتفاقی بی‌سابقه در تاریخ ورزش ایران به شمار می‌رود. مجموع پاداش‌هایی که به اعضای تیم‌ملی فوتبال تعلق گرفته از مرز 40میلیاردتومان هم عبور می‌کند، شاید در طول تاریخ تمامی پاداش‌هایی که به ورزشکاران پرداخت شده به این عدد نرسد. حتی اگر مجوز ورود خودرو هم بتوان کنار گذاشت همان پاداش 50میلیون‌تومانی رییس‌جمهوری پاداش زیادی برای بازیکنان فوتبال محسوب می‌شد. مقایسه این پاداش با هدایا و حقوقی که به ورزشکاران دیگر رشته‌ها تعلق می‌گیرد، نشان می‌دهد که چرا اهالی سایر رشته‌ها دل‌خوشی از فوتبال ندارند و پس از موفقیت ایران در المپیک و ناکامی فوتبال ایران در آن مقطع زمانی همه ورزشکاران و مربیان غیرفوتبالی شمشیر را برای فوتبال از رو بستند. اینگونه توجه‌های افراطی به فوتبال که خودش یک ورزش حرفه‌ای است و نیازی به توجه دولت ندارد زمینه التهاب در جامعه ورزش را به وجود می‌آورد. فراموش نشود دولت به ورزشکارانی پاداش چندصدمیلیون‌تومانی پرداخت کرده که خودشان درآمد سالانه چندصدمیلیونی و حتی میلیاردی دارند. این در حالی است که پرداخت یک پاداش 10میلیونی به یک شناگر یا دونده می‌تواند زندگی شخصی و ورزشی او را دگرگون کند. اگر این چند 10میلیاردتومان به‌جای اینکه به حساب فوتبالیست‌های محبوب واریز می‌شد به تمامی رشته‌های ورزشی تزریق می‌شد، بسیاری از مشکلات ورزش ایران حل می‌شد. در شرایطی که اکثر رشته‌های ورزشی مخصوصا رشته‌های مهمی مثل دوومیدانی و کشتی از بی‌پولی می‌نالند با کدام منطق میلیاردهاتومان به سمت فوتبالیست‌های متمول سرازیر شده است؟ حتما باید به بازیکنان فوتبال پاداش داده می‌شد، اما پرداخت 50میلیون‌تومان و مجوز ورود یک خودرو بدون عوارض گمرگی یک «بریز و بپاش» غیرمنطقی در ورزش و حتی در سطح مملکت است. در این میان نهادهای نظارتی باید به این موضوع ورود کنند و پرسیده شود با کدام قانون و منطقی چنین پاداش‌های هنگفتی به فوتبالیست‌ها پرداخت شده، آیا این موضوع هدردادن بیت‌المال نیست؟ از طرفی خود فدراسیون هم در این زمینه، رفتاری انتقاد‌آمیز دارد. سوالی که در این چند روز مطرح شده این بوده مگر فقط همین 25 نفر در صعود تیم‌ملی نقش داشتند که باید پاداش چندصدمیلیون‌تومانی بگیرند؟ این کاملا غیرمنصفانه است بازیکنی که در این سه بازی حتی یک دقیقه هم بازی نکرده پاداش چندصدمیلیون‌تومانی بگیرد، اما از بازیکنانی مثل علی کریمی، مهدی رحمتی، اشکان دژاگه و... که در بازی‌های مراحل قبل از ستون‌های تیم‌ملی بودند، نامی برده نشود. آنچه مشخص است در تقدیر از بازیکنان یک شتابزدگی و «جوزدگی» وجود داشته، معمولا وزارت ورزش و فدراسیون در این موضوعات دقت نظر ندارند وگرنه همین الان هم می‌توان جلوی این بی‌انصافی و افراط را در پرداخت پاداش به فوتبالیست‌ها گرفت.
50میلیون‌تومان و مجوز ورود یک خودرو بدون عوارض گمرگی، پاداش‌های قابل‌توجهی است که تا به امروز بازیکنان تیم‌ملی پس از صعود به جام‌جهانی دریافت کردند. این دو پاداش چشمگیر را وزارت ورزش و دولت به حماسه‌سازان «اولسان» هدیه داد. در بین این دو پاداش، دومی ارزشی چندصدمیلیون‌تومانی دارد و باید گفت پاداشی که تا به امروز نصیب ملی‌پوشان شده از انتظارات آنها هم فراتر بوده است. این یک واقعیت مهم است که صعود به جام‌جهانی فوتبال آنقدر اتفاق فراگیر و مهمی است که نمی‌توان آن را با هیچ موفقیت ورزشی دیگر مقایسه کرد. صعود تیم‌های والیبال و بسکتبال به رقابت‌های جهانی و المپیک با این دستاورد ورزشی قابل مقایسه نیست. شادمانی که موفقیت 28 خرداد برای مردم ایران به وجود آورد در شبی که ایران در المپیک چهار مدال هم گرفت به وجود نیامد.
احتمالا اگر در آن شب (17 مرداد 1393) سعید عبدولی و احسان حدادی هم طلایی می‌شدند ایران به جای دو طلا، چهار طلا هم می‌گرفت، مردم برای برپایی جشن به خیابان‌ها نمی‌ریختند و اگر هم می‌ریختند به پای شادی صعود به جام‌جهانی فوتبال نمی‌رسید. این معجزه فوتبال است که می‌تواند 28 خرداد 1392 و 8 آذر 1376 خلق کند، اما آیا باید نگاه مسوولان ورزش و از آن مهم‌تر دولتمردان ایران هم به فوتبال همراه با «جوزدگی» باشد. پرداخت چنین پاداش‌هایی به یک گروه حدودا 30 نفره اتفاقی بی‌سابقه در تاریخ ورزش ایران به شمار می‌رود. مجموع پاداش‌هایی که به اعضای تیم‌ملی فوتبال تعلق گرفته از مرز 40میلیاردتومان هم عبور می‌کند، شاید در طول تاریخ تمامی پاداش‌هایی که به ورزشکاران پرداخت شده به این عدد نرسد. حتی اگر مجوز ورود خودرو هم بتوان کنار گذاشت همان پاداش 50میلیون‌تومانی رییس‌جمهوری پاداش زیادی برای بازیکنان فوتبال محسوب می‌شد. مقایسه این پاداش با هدایا و حقوقی که به ورزشکاران دیگر رشته‌ها تعلق می‌گیرد، نشان می‌دهد که چرا اهالی سایر رشته‌ها دل‌خوشی از فوتبال ندارند و پس از موفقیت ایران در المپیک و ناکامی فوتبال ایران در آن مقطع زمانی همه ورزشکاران و مربیان غیرفوتبالی شمشیر را برای فوتبال از رو بستند. اینگونه توجه‌های افراطی به فوتبال که خودش یک ورزش حرفه‌ای است و نیازی به توجه دولت ندارد زمینه التهاب در جامعه ورزش را به وجود می‌آورد. فراموش نشود دولت به ورزشکارانی پاداش چندصدمیلیون‌تومانی پرداخت کرده که خودشان درآمد سالانه چندصدمیلیونی و حتی میلیاردی دارند. این در حالی است که پرداخت یک پاداش 10میلیونی به یک شناگر یا دونده می‌تواند زندگی شخصی و ورزشی او را دگرگون کند. اگر این چند 10میلیاردتومان به‌جای اینکه به حساب فوتبالیست‌های محبوب واریز می‌شد به تمامی رشته‌های ورزشی تزریق می‌شد، بسیاری از مشکلات ورزش ایران حل می‌شد. در شرایطی که اکثر رشته‌های ورزشی مخصوصا رشته‌های مهمی مثل دوومیدانی و کشتی از بی‌پولی می‌نالند با کدام منطق میلیاردهاتومان به سمت فوتبالیست‌های متمول سرازیر شده است؟ حتما باید به بازیکنان فوتبال پاداش داده می‌شد، اما پرداخت 50میلیون‌تومان و مجوز ورود یک خودرو بدون عوارض گمرگی یک «بریز و بپاش» غیرمنطقی در ورزش و حتی در سطح مملکت است. در این میان نهادهای نظارتی باید به این موضوع ورود کنند و پرسیده شود با کدام قانون و منطقی چنین پاداش‌های هنگفتی به فوتبالیست‌ها پرداخت شده، آیا این موضوع هدردادن بیت‌المال نیست؟ از طرفی خود فدراسیون هم در این زمینه، رفتاری انتقاد‌آمیز دارد. سوالی که در این چند روز مطرح شده این بوده مگر فقط همین 25 نفر در صعود تیم‌ملی نقش داشتند که باید پاداش چندصدمیلیون‌تومانی بگیرند؟ این کاملا غیرمنصفانه است بازیکنی که در این سه بازی حتی یک دقیقه هم بازی نکرده پاداش چندصدمیلیون‌تومانی بگیرد، اما از بازیکنانی مثل علی کریمی، مهدی رحمتی، اشکان دژاگه و... که در بازی‌های مراحل قبل از ستون‌های تیم‌ملی بودند، نامی برده نشود. آنچه مشخص است در تقدیر از بازیکنان یک شتابزدگی و «جوزدگی» وجود داشته، معمولا وزارت ورزش و فدراسیون در این موضوعات دقت نظر ندارند وگرنه همین الان هم می‌توان جلوی این بی‌انصافی و افراط را در پرداخت پاداش به فوتبالیست‌ها گرفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.