درباره «پایکوبان» تازهترین اجرای فرزانه کابلی
تابلو رنگرنگ
ستاره جاوید
«پایکوبان» تازهترین اجرای بانوانه «فرزانه کابلی» است که این روزها در پلاتو اپراهال تالار وحدت در حال تمرین و کشمکش حرفهای است؛ اجرائی که مثل همیشه بر پایه و اساس دغدغه هنری و رسالت حرفهای این بانو، طراحی و اجرا خواهد شد. فرزانه کابلی رسالت خود را بر احیای حرکات موزون فولک ایرانی در تلفیق با حرکات مینیمال باله کلاسیک قرار داده است.
به گفته کابلی، در «پایکوبان» قرار است شاهد اجراهای جدیدی از حركات موزون محلي و فولكوريك باشیم.
وجه تمایز اجراهای کابلی که به تهیهکنندگی و کارگردانی او روی صحنه میروند، سادگی و صمیمیت محض در ارتباطگیری با مخاطبان است. کابلی در بیشتر اجراهایی که در تنها اپراهال ایران - تالار وحدت - روی صحنه برده، کوشیده زبان صمیمی و خوانش محلی خود را از هنری که ریشه در فرهنگ فولکلوریسم ایرانی دارد، حفظ کند. برهمیناساس همواره خود در کسوت هنرمندی که به آموختن و اجرای تجربی عشق میورزد، ملبس به لباس محلی زنان ایلیاتی، در فواصل اجراهای گوناگون اعضای گروهش، روی صحنه آمده و در نقشی آرتیستیک و صمیمی در کسوت راوی قصه، میکوشد با بانوانی که به تماشایش نشستهاند، ارتباط برقرار کند.
صمیمیتی که کابلی در بیان و خوانش هنری دارد در ترکیب با خلاقیت اکتسابیاش برای طراحی حرکات نویی از باله و فولک ایرانی، همراه با پوششی از ایلیات کهن ایرانزمین، کمک کرده تا او تابلویی دستیافتنی و قابلفهم از هنرش را در گستره چشم مخاطب خلق کند؛ تابلو چندوجهی و رنگرنگی که به یاد تکتک زنان ایرانی میآورد که خاستگاهشان کجاست و هنرشان در کجا ریشه دارد.
پایکوبان هم قرار است در ساعتی برای اجرای عموم روی صحنه برود که ما با گرمای فزاینده روز در ساعت ۱۴ مواجه هستیم؛ ساعت نامناسبی که در یادداشت آسیبشناسانه پیشین «شرق»، به آن اشارتی شده است. ساعتی که به دلیل ماهیت نامناسبش سبب شده مادران فرهنگدوست و بانوان شاغل برای حضور در اجرای عمومی و بهرهوری از هنر همجنسان خود، محروم باشند. تعداد بانوان هنرمندی که برای اجراهای مختص بانوان تلاش میکنند و زندگیشان را وقف کردهاند، به تعداد انگشتان یک دست نمیرسد، بااینحال باوجود محدودبودن تعداد اجراهای سالانه مختص بانوان در تنها اپراهال ایران، به نظر میرسد تنظیم تقویم زمانی منعطفتری برای اجراهای مختص بانوان، کاری چندان سخت، پیچیده، هزینهبر و غیرقانونی نباشد. زنان ایران تا وصول مطالبات خود، راه ناهموار و سنگلاخ درازی را در پیش دارند و در این میانه برخورداری از یک زنگ تفریح فرهنگی که ذهنشان را قلقلک دهد و به یادشان بیاورد که چه خاستگاه فرهنگی کهنی دارند و رسالت این خاستگاه فرهنگی چیست، توقع خیلی بلندپروازانه و غیرقابلاجرائی نیست.
اگر سیاستگذاران تقویم زمانی اجراهای اپراهال تالار وحدت کمی فاصله گرفته و از دور عملکرد خود را در قیاس با برخوردشان با گروههای مردانهتر، منصفانه نقد کنند متوجه میشوند که قطعا دوست ندارند خانواده خودشان هم وسط گرمای روزهای داغ تابستان برای لذتبردن از یک زنگ تفریح فرهنگی، راهی خیابانهای پرترافیک مرکز شهر شوند.
«پایکوبان» تازهترین اجرای بانوانه «فرزانه کابلی» است که این روزها در پلاتو اپراهال تالار وحدت در حال تمرین و کشمکش حرفهای است؛ اجرائی که مثل همیشه بر پایه و اساس دغدغه هنری و رسالت حرفهای این بانو، طراحی و اجرا خواهد شد. فرزانه کابلی رسالت خود را بر احیای حرکات موزون فولک ایرانی در تلفیق با حرکات مینیمال باله کلاسیک قرار داده است.
به گفته کابلی، در «پایکوبان» قرار است شاهد اجراهای جدیدی از حركات موزون محلي و فولكوريك باشیم.
وجه تمایز اجراهای کابلی که به تهیهکنندگی و کارگردانی او روی صحنه میروند، سادگی و صمیمیت محض در ارتباطگیری با مخاطبان است. کابلی در بیشتر اجراهایی که در تنها اپراهال ایران - تالار وحدت - روی صحنه برده، کوشیده زبان صمیمی و خوانش محلی خود را از هنری که ریشه در فرهنگ فولکلوریسم ایرانی دارد، حفظ کند. برهمیناساس همواره خود در کسوت هنرمندی که به آموختن و اجرای تجربی عشق میورزد، ملبس به لباس محلی زنان ایلیاتی، در فواصل اجراهای گوناگون اعضای گروهش، روی صحنه آمده و در نقشی آرتیستیک و صمیمی در کسوت راوی قصه، میکوشد با بانوانی که به تماشایش نشستهاند، ارتباط برقرار کند.
صمیمیتی که کابلی در بیان و خوانش هنری دارد در ترکیب با خلاقیت اکتسابیاش برای طراحی حرکات نویی از باله و فولک ایرانی، همراه با پوششی از ایلیات کهن ایرانزمین، کمک کرده تا او تابلویی دستیافتنی و قابلفهم از هنرش را در گستره چشم مخاطب خلق کند؛ تابلو چندوجهی و رنگرنگی که به یاد تکتک زنان ایرانی میآورد که خاستگاهشان کجاست و هنرشان در کجا ریشه دارد.
پایکوبان هم قرار است در ساعتی برای اجرای عموم روی صحنه برود که ما با گرمای فزاینده روز در ساعت ۱۴ مواجه هستیم؛ ساعت نامناسبی که در یادداشت آسیبشناسانه پیشین «شرق»، به آن اشارتی شده است. ساعتی که به دلیل ماهیت نامناسبش سبب شده مادران فرهنگدوست و بانوان شاغل برای حضور در اجرای عمومی و بهرهوری از هنر همجنسان خود، محروم باشند. تعداد بانوان هنرمندی که برای اجراهای مختص بانوان تلاش میکنند و زندگیشان را وقف کردهاند، به تعداد انگشتان یک دست نمیرسد، بااینحال باوجود محدودبودن تعداد اجراهای سالانه مختص بانوان در تنها اپراهال ایران، به نظر میرسد تنظیم تقویم زمانی منعطفتری برای اجراهای مختص بانوان، کاری چندان سخت، پیچیده، هزینهبر و غیرقانونی نباشد. زنان ایران تا وصول مطالبات خود، راه ناهموار و سنگلاخ درازی را در پیش دارند و در این میانه برخورداری از یک زنگ تفریح فرهنگی که ذهنشان را قلقلک دهد و به یادشان بیاورد که چه خاستگاه فرهنگی کهنی دارند و رسالت این خاستگاه فرهنگی چیست، توقع خیلی بلندپروازانه و غیرقابلاجرائی نیست.
اگر سیاستگذاران تقویم زمانی اجراهای اپراهال تالار وحدت کمی فاصله گرفته و از دور عملکرد خود را در قیاس با برخوردشان با گروههای مردانهتر، منصفانه نقد کنند متوجه میشوند که قطعا دوست ندارند خانواده خودشان هم وسط گرمای روزهای داغ تابستان برای لذتبردن از یک زنگ تفریح فرهنگی، راهی خیابانهای پرترافیک مرکز شهر شوند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.