قرمز متفاوت!
مهرداد حجتی
وقتی با ماشینتان رانندگی میکنید، مناظر اطراف را آنچنان که باید نمیبینید؛ یعنی میخواهید ببینید؛ اما نمیتوانید. باید ششدانگ حواستان به جلو باشد که مبادا کسی یا چیزی را زیر بگیرید. این اتفاق - ندیدن مناظر- زمانی تشدید میشود که سرعت شما بیشتر شود. آنوقت جز مناظر پیشرو هیچ منظرهای را نمیتوانید ببینید. سرعت، دقت هم میخواهد. پس اگر بخواهید حواستان را جمع کنید که به کسی نزنید، باید چشم از روبهرو برندارید. یک لحظه غفلت ممکن است فاجعه به بار بیاورد.
در چنین شرایطی فقط شما میخواهید به مقصد برسید. قصد لذتبردن از مناظر را ندارید و اگر هم دارید، با آن سرعت نمیتوانید لذت ببرید؛ یعنی خودتان، خودتان را از این لذت محروم کردهاید. عجیب نیست که برای لذت از مناظر طبیعی، تورهای سیاحتی را در نظر گرفتهاند تا شما مجبور به محرومکردن خود از مناظر نشوید! کافی است در اتوبوس، کنار دیگر سیاحان بنشینید و از مناظر لذت ببرید. این طوری دیگر نه رنج رانندگی را متحمل میشوید و نه از لذت سفر محروم میشوید. کسی را هم زیر نمیگیرید. موضوع خیلی ساده است؛ اما ترتیب رانندگی در شهر قدری متفاوت است. اینجا نمیتوان خیلی سرعت رفت؛ یعنی خیلیها میخواهند «تند» بروند؛ اما نمیشود. «مقررات» اجازه نمیدهد. مهمتر از هر چیز «چراغهای قرمز»ی است که سر هر چهارراه گذاشتهاند تا از سرعت زیاد و بروز تصادف جلوگیری کنند. باید پشت «چراغ قرمز» توقف کرد و صبر کرد تا «سبز» شود. آنوقت میتوانی پایت را روی گاز فشار دهی و بروی؛ اما باید توجه داشته باشی چند متر جلوتر باز هم یک چراغ قرمز دیگر هست که باید پشت آن بایستی. این قانون رانندگی است. البته این توقفهای مکرر پشت چراغ قرمز، چندان هم بد نیست.
میتوان از فرصت استفاده کرد و مناظر اطراف را دید. عابرانی که سر در خود به سویی میروند یا کودکان دستفروشی که سر هر چهارراه جلوی ماشین شما را میگیرند تا کالایی را با التماس به شما بفروشند؛ افسر پلیسی که آن وسط ایستاده و خیلی چیزهای دیگر. به همه اینها چککردن پیامهای موبایل را هم میتوان اضافه کرد یا فشاردادن دکمه کولر و بلندکردن صدای موسیقی و تماشای هُرم آفتاب از آن سوی شیشه بر تن عابران پیاده!
پشت هر چراغ قرمزی حکایتهایی جریان دارد. حکایتهایی که گاه اشک از چشمی جاری میکنند و گاه خندهای بر لبان مینشانند؛ اما چراغ قرمزی که منِ روزنامهنگار پشت آن وادار به توقف میشوم، همیشه پیشرویم بر سر تقاطع تاریخ روشن است. پشت این چراغ فرصت فراخی برای درنگ روی زوایای تاریک و روشن هر واقعه هست. کافی است بایستم و قدری تأمل کنم. کاری که قرار است ازاینپس در این ستون جدید بکنم؛ ستونی که عنوانش را گذاشتهام، «روزنامهنگاری پشت چراغ قرمز».
وقتی با ماشینتان رانندگی میکنید، مناظر اطراف را آنچنان که باید نمیبینید؛ یعنی میخواهید ببینید؛ اما نمیتوانید. باید ششدانگ حواستان به جلو باشد که مبادا کسی یا چیزی را زیر بگیرید. این اتفاق - ندیدن مناظر- زمانی تشدید میشود که سرعت شما بیشتر شود. آنوقت جز مناظر پیشرو هیچ منظرهای را نمیتوانید ببینید. سرعت، دقت هم میخواهد. پس اگر بخواهید حواستان را جمع کنید که به کسی نزنید، باید چشم از روبهرو برندارید. یک لحظه غفلت ممکن است فاجعه به بار بیاورد.
در چنین شرایطی فقط شما میخواهید به مقصد برسید. قصد لذتبردن از مناظر را ندارید و اگر هم دارید، با آن سرعت نمیتوانید لذت ببرید؛ یعنی خودتان، خودتان را از این لذت محروم کردهاید. عجیب نیست که برای لذت از مناظر طبیعی، تورهای سیاحتی را در نظر گرفتهاند تا شما مجبور به محرومکردن خود از مناظر نشوید! کافی است در اتوبوس، کنار دیگر سیاحان بنشینید و از مناظر لذت ببرید. این طوری دیگر نه رنج رانندگی را متحمل میشوید و نه از لذت سفر محروم میشوید. کسی را هم زیر نمیگیرید. موضوع خیلی ساده است؛ اما ترتیب رانندگی در شهر قدری متفاوت است. اینجا نمیتوان خیلی سرعت رفت؛ یعنی خیلیها میخواهند «تند» بروند؛ اما نمیشود. «مقررات» اجازه نمیدهد. مهمتر از هر چیز «چراغهای قرمز»ی است که سر هر چهارراه گذاشتهاند تا از سرعت زیاد و بروز تصادف جلوگیری کنند. باید پشت «چراغ قرمز» توقف کرد و صبر کرد تا «سبز» شود. آنوقت میتوانی پایت را روی گاز فشار دهی و بروی؛ اما باید توجه داشته باشی چند متر جلوتر باز هم یک چراغ قرمز دیگر هست که باید پشت آن بایستی. این قانون رانندگی است. البته این توقفهای مکرر پشت چراغ قرمز، چندان هم بد نیست.
میتوان از فرصت استفاده کرد و مناظر اطراف را دید. عابرانی که سر در خود به سویی میروند یا کودکان دستفروشی که سر هر چهارراه جلوی ماشین شما را میگیرند تا کالایی را با التماس به شما بفروشند؛ افسر پلیسی که آن وسط ایستاده و خیلی چیزهای دیگر. به همه اینها چککردن پیامهای موبایل را هم میتوان اضافه کرد یا فشاردادن دکمه کولر و بلندکردن صدای موسیقی و تماشای هُرم آفتاب از آن سوی شیشه بر تن عابران پیاده!
پشت هر چراغ قرمزی حکایتهایی جریان دارد. حکایتهایی که گاه اشک از چشمی جاری میکنند و گاه خندهای بر لبان مینشانند؛ اما چراغ قرمزی که منِ روزنامهنگار پشت آن وادار به توقف میشوم، همیشه پیشرویم بر سر تقاطع تاریخ روشن است. پشت این چراغ فرصت فراخی برای درنگ روی زوایای تاریک و روشن هر واقعه هست. کافی است بایستم و قدری تأمل کنم. کاری که قرار است ازاینپس در این ستون جدید بکنم؛ ستونی که عنوانش را گذاشتهام، «روزنامهنگاری پشت چراغ قرمز».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.