|

فرانسوی‌ها برای شرکت در انتخابات پارلمانی به پای صندوق‌های رأی رفتند

مکرون در راند سوم

بعد از خیزش موج پوپولیسم راستگرا و ملی‌گرایانه در یک سال گذشته که با پیروزی «دونالد ترامپ» در انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده کلید خورد و با رأی مردم بریتانیا به برگزیت و روی‌کارآمدن «ترزا می» ادامه یافت، به نظر سیاست جهانی در عرض کمتر از یک سال می‌رود که مسیر عوض کند. نشانه‌های آن را در پیروزی «امانوئل مکرون» بر «مارین لوپن» در فرانسه، ریزش آراي حزب محافظه کار بریتانیا در انتخابات پارلمانی و احیاي مجدد حزب کارگر می‌توان سراغ گرفت. در واقع انتخابات فرانسه بزنگاهی بود که می‌توانست به سکوی پرتابی برای راست افراطی بدل شود، اما انتخاب مکرون به نظر ترمز این روند را کشید. او در میانه چپ و راست سنتی که هر دو مردم را مأیوس کرده بودند، راه سومی را گشود که ادامه این راه به نظر تا حد زیادی به نتایج انتخابات مجمع ملی این کشور بستگی دارد. در این میان حزب «جبهه ملی» با رهبری مارین لوپن می‌کوشد با به‌دست‌آوردن کرسی‌های بیشتر در مجلس، در قامت تنها نیروی اپوزیسیون عرض اندام کند؛ دیگر حزب سوسیالیست که شکست سختی را در انتخابات ریاست‌جمهوری متحمل شد، در تلاش است تا خود را از بحران خارج کرده و دوباره قد راست کند. انتخاب امانوئل مکرون که از آن به‌عنوان یک زلزله سیاسی در فرانسه یاد می‌شود، هرچند به معنای گردش به سمت سوسیالیست‌ها و چپگرایان نبود «نه» قاطعی به سیاست‌های ضدمهاجرتی و حاد ملی‌گرایانه لوپن قلمداد می‌شود. در واقع مکرون به نمایندگی از حزبی پیروزی انتخابات ریاست‌جمهوری را به دست‌ آورد که فقط یک سال از عمر سیاسی آن می‌گذرد. حال فرانسه بعد از پیچ سرنوشت‌ساز انتخابات ریاست‌جمهوری، انتخابات پارلمانی را پیش رو دارد. بیش از 47‌ میلیون فرانسوی برای شرکت در انتخابات مجمع ملی یا همان مجلس سفلی پارلمان فرانسه که دیروز برگزار شد، حائز شرایط رأی‌دادن بودند. بدون شک امانوئل مکرون برای انجام وعده‌های انتخاباتی خود نیازمند اکثریت در پارلمان است. هرچند رئیس‌جمهور در حوزه سیاست خارجی و امور دفاعی کنترل را در دست دارد اما برای اجرای خواسته‌های خود در حوزه داخلی نیازمند اهرم پارلمان و قوه‌مقننه است.
قاعده یا استثنا
در این دوره، هفت‌هزار و 882 نامزد از احزاب مختلف برای کسب 577 کرسی با هم رقابت کردند و در دور دوم که هفته آینده برگزار می‌شود، کاندیداهایي که نتوانستند بیش از 50 درصد آرا را اخذ کنند با یکدیگر رقابت خواهند کرد. علاوه بر این پیش‌بینی می‌شود که شاهد حضور چهره‌ها و سیاست‌مدارانی تازه‌کار در این مجلس باشیم، چراکه 200 نفر از نمایندگان فعلی مجمع ملی که دوره نمایندگی‌شان به اتمام رسیده، در انتخابات شرکت نکردند. میانگین سن نامزدها 48.5 سال است و بیش از 42 درصد از آنها را زنان تشکیل می‌دهند. این در حالی است که در مجمع ملی قبلی زنان با تعداد 155 نفر فقط 26.9 درصد از کل 577 نماینده را تشکیل می‌دادند. اگر در بر همان پاشنه سابق بچرخد، حزب مکرون در دور دوم انتخابات اکثریت را به دست خواهد آورد؛ زیرا از سال 2002 به بعد رؤسای جمهور جدید در فرانسه همواره اکثریت را در مجلس در دست داشته‌اند. «فرانسوا اولاند» در سال 2012، «نیکلا سارکوزی» در سال 2007 و «ژاک شیراک» در سال 2002 اکثریت مجلس را در اختیار داشتند؛ فقط با این تفاوت که آنها خلاف مکرون به احزاب با سابقه و قدیمی متعلق بودند. از دیگر سو به خاطر خستگی ناشی از تقلاهای انتخابات ریاست‌جمهوری، مردم مشارکت چندانی در این انتخابات نداشتند و به‌همین‌دلیل از دور دوم انتخابات که بسیار نفس‌گیر پیش‌بینی می‌شود، به‌عنوان «راند سوم» یاد می‌شود. مکرون که در مقام یک بانکدار و وزیر اقتصاد دولت اولاند بیشتر به‌عنوان چهره‌ای اقتصادی شناخته می‌شود، از لحاظ سیاسی طرفدار اتحادیه اورپا بوده و یک طرفدار دوآتشه نظام باز مهاجرتی محسوب می‌شود و خلاف بسیاری از رقبایش علیه پوشش اسلامی حرفی به زبان نیاورده است. کاندیداهای حزب او تحت عنوان «جمهوری به پیش» در انتخابات روز گذشته شرکت کرده‌اند و با توجه به اینکه نیمی از کاندیداهای حزب «جمهوری به پیش» از عقبه جامعه مدنی برخوردارند، او قصد دارد تا اصلاح قانون کار را در اولویت قرار دهد؛ قانونی که انتقادات زیادی به آن وارد بوده و در سال‌های اخیر زمینه‌ساز تعصبات و اعتراضات کارگری متعددی شده است. بااین‌حال، اگر او موفق نشود حداقل 289 کرسی از کل 577 کرسی را به دست آورد، مجبور می‌شود با یکی از دو حزب چپ یا راست ائتلاف کند که این مسئله کار او را برای انجام اصلاحات سخت می‌کند. این در حالی است که حزب جبهه ملی به رهبری مارین لوپن و حزب چپ رادیکال نیز می‌کوشند تا بیش از پیش از احزاب سنتی چپ و راست فاصله بگیرند.
وزن‌کشی سیاسی
جمهوری‌خواهان: حزب فرانسوا فیون، نخست‌وزیر اسبق و نامزد ناکام ریاست‌جمهوری بدون شک درصدد گرفتن انتقام است، اما با توجه به اینکه 50 نفر از نمایندگان فعلی این حزب قصد انتخاب مجدد ندارند، این حزب کار سختی را پیش‌رو دارد. علاوه بر این، رسوایی‌های اخیر فیون باعث کاهش اعتماد عمومی به این حزب شده است. فرانسه تسلیم‌ناپذیر: ژان لوک ملنشون که از عقبه کمونیستی برخودار است، توانست 19.6 درصد از آرا را در دور نخست انتخابات ریاست‌جمهوری به خود اختصاص دهد. حال حزب متبوع او با اتکا به این آرا، در 500 حوزه انتخابیه نامزد معرفی کرده است و امید دارد تا حداقل 15 کرسی را برای تشکیل یک گروه پارلمانی به دست آورد. جبهه ملی: این حزب که بعد از عملکرد کمتر از انتظار لوپن (با کسب 33.9 درصد آرا) در برابر مکرون ضربه سختی خورد، می‌خواهد با اتکا به همان 10.7‌میلیون رأی به‌دست‌آمده در انتخابات ریاست‌جمهوری و پایگاه اجتماعی‌اش، خود را به‌عنوان تنها رقیب جدی حزب حاکم معرفی کند. این حزب امید دارد که حداقل در 45 حوزه انتخابیه پیروز شود؛ یعنی همان حوزه‌هایی که در انتخابات ریاست‌جمهوری آراي بیشتری نسبت به مکرون کسب کرده بود. البته حزب جبهه ملی رقابت سختی را در پیش دارد مخصوصا بعد از کناره‌گیری «ماریون مارشال لوپن»، نامزد مارین لوپن از سیاست که ضربه سختی به پایگاه طرفداران این حزب در جنوب فرانسه بود. حزب سوسیالیست: این حزب چپ‌گرای کهنه‌کار که دولت قبل را تشکیل داد و اکثریت مجمع ملی را نیز در اختیار داشت، حالا باید در این انتخابات برای حفظ آبرو مبارزه کند. دولت اولاند به‌عنوان یکی از نامحبوب‌ترین دولت‌های تاریخ فرانسه به کار خود پایان داد. شاید به همین خاطر باشد که این حزب در دور اول انتخابات ریاست‌جمهوری اخیر با بنوا آمون تنها 6.3 درصد را به دست آورد که کمترین میزان آرای کسب‌شده برای این حزب از سال 1969 به بعد محسوب می‌شود. البته حالا شرایط برای این حزب سخت‌تر از قبل شده است زیرا بخشی از سبد آراي او جذب مکرون و بخشی نیز به سبد حزب ملنشون ریخته خواهد شد؛ بنابراین این انتخابات به نظر برای حزب سویالیست حکم مرگ و زندگی را دارد.

بعد از خیزش موج پوپولیسم راستگرا و ملی‌گرایانه در یک سال گذشته که با پیروزی «دونالد ترامپ» در انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده کلید خورد و با رأی مردم بریتانیا به برگزیت و روی‌کارآمدن «ترزا می» ادامه یافت، به نظر سیاست جهانی در عرض کمتر از یک سال می‌رود که مسیر عوض کند. نشانه‌های آن را در پیروزی «امانوئل مکرون» بر «مارین لوپن» در فرانسه، ریزش آراي حزب محافظه کار بریتانیا در انتخابات پارلمانی و احیاي مجدد حزب کارگر می‌توان سراغ گرفت. در واقع انتخابات فرانسه بزنگاهی بود که می‌توانست به سکوی پرتابی برای راست افراطی بدل شود، اما انتخاب مکرون به نظر ترمز این روند را کشید. او در میانه چپ و راست سنتی که هر دو مردم را مأیوس کرده بودند، راه سومی را گشود که ادامه این راه به نظر تا حد زیادی به نتایج انتخابات مجمع ملی این کشور بستگی دارد. در این میان حزب «جبهه ملی» با رهبری مارین لوپن می‌کوشد با به‌دست‌آوردن کرسی‌های بیشتر در مجلس، در قامت تنها نیروی اپوزیسیون عرض اندام کند؛ دیگر حزب سوسیالیست که شکست سختی را در انتخابات ریاست‌جمهوری متحمل شد، در تلاش است تا خود را از بحران خارج کرده و دوباره قد راست کند. انتخاب امانوئل مکرون که از آن به‌عنوان یک زلزله سیاسی در فرانسه یاد می‌شود، هرچند به معنای گردش به سمت سوسیالیست‌ها و چپگرایان نبود «نه» قاطعی به سیاست‌های ضدمهاجرتی و حاد ملی‌گرایانه لوپن قلمداد می‌شود. در واقع مکرون به نمایندگی از حزبی پیروزی انتخابات ریاست‌جمهوری را به دست‌ آورد که فقط یک سال از عمر سیاسی آن می‌گذرد. حال فرانسه بعد از پیچ سرنوشت‌ساز انتخابات ریاست‌جمهوری، انتخابات پارلمانی را پیش رو دارد. بیش از 47‌ میلیون فرانسوی برای شرکت در انتخابات مجمع ملی یا همان مجلس سفلی پارلمان فرانسه که دیروز برگزار شد، حائز شرایط رأی‌دادن بودند. بدون شک امانوئل مکرون برای انجام وعده‌های انتخاباتی خود نیازمند اکثریت در پارلمان است. هرچند رئیس‌جمهور در حوزه سیاست خارجی و امور دفاعی کنترل را در دست دارد اما برای اجرای خواسته‌های خود در حوزه داخلی نیازمند اهرم پارلمان و قوه‌مقننه است.
قاعده یا استثنا
در این دوره، هفت‌هزار و 882 نامزد از احزاب مختلف برای کسب 577 کرسی با هم رقابت کردند و در دور دوم که هفته آینده برگزار می‌شود، کاندیداهایي که نتوانستند بیش از 50 درصد آرا را اخذ کنند با یکدیگر رقابت خواهند کرد. علاوه بر این پیش‌بینی می‌شود که شاهد حضور چهره‌ها و سیاست‌مدارانی تازه‌کار در این مجلس باشیم، چراکه 200 نفر از نمایندگان فعلی مجمع ملی که دوره نمایندگی‌شان به اتمام رسیده، در انتخابات شرکت نکردند. میانگین سن نامزدها 48.5 سال است و بیش از 42 درصد از آنها را زنان تشکیل می‌دهند. این در حالی است که در مجمع ملی قبلی زنان با تعداد 155 نفر فقط 26.9 درصد از کل 577 نماینده را تشکیل می‌دادند. اگر در بر همان پاشنه سابق بچرخد، حزب مکرون در دور دوم انتخابات اکثریت را به دست خواهد آورد؛ زیرا از سال 2002 به بعد رؤسای جمهور جدید در فرانسه همواره اکثریت را در مجلس در دست داشته‌اند. «فرانسوا اولاند» در سال 2012، «نیکلا سارکوزی» در سال 2007 و «ژاک شیراک» در سال 2002 اکثریت مجلس را در اختیار داشتند؛ فقط با این تفاوت که آنها خلاف مکرون به احزاب با سابقه و قدیمی متعلق بودند. از دیگر سو به خاطر خستگی ناشی از تقلاهای انتخابات ریاست‌جمهوری، مردم مشارکت چندانی در این انتخابات نداشتند و به‌همین‌دلیل از دور دوم انتخابات که بسیار نفس‌گیر پیش‌بینی می‌شود، به‌عنوان «راند سوم» یاد می‌شود. مکرون که در مقام یک بانکدار و وزیر اقتصاد دولت اولاند بیشتر به‌عنوان چهره‌ای اقتصادی شناخته می‌شود، از لحاظ سیاسی طرفدار اتحادیه اورپا بوده و یک طرفدار دوآتشه نظام باز مهاجرتی محسوب می‌شود و خلاف بسیاری از رقبایش علیه پوشش اسلامی حرفی به زبان نیاورده است. کاندیداهای حزب او تحت عنوان «جمهوری به پیش» در انتخابات روز گذشته شرکت کرده‌اند و با توجه به اینکه نیمی از کاندیداهای حزب «جمهوری به پیش» از عقبه جامعه مدنی برخوردارند، او قصد دارد تا اصلاح قانون کار را در اولویت قرار دهد؛ قانونی که انتقادات زیادی به آن وارد بوده و در سال‌های اخیر زمینه‌ساز تعصبات و اعتراضات کارگری متعددی شده است. بااین‌حال، اگر او موفق نشود حداقل 289 کرسی از کل 577 کرسی را به دست آورد، مجبور می‌شود با یکی از دو حزب چپ یا راست ائتلاف کند که این مسئله کار او را برای انجام اصلاحات سخت می‌کند. این در حالی است که حزب جبهه ملی به رهبری مارین لوپن و حزب چپ رادیکال نیز می‌کوشند تا بیش از پیش از احزاب سنتی چپ و راست فاصله بگیرند.
وزن‌کشی سیاسی
جمهوری‌خواهان: حزب فرانسوا فیون، نخست‌وزیر اسبق و نامزد ناکام ریاست‌جمهوری بدون شک درصدد گرفتن انتقام است، اما با توجه به اینکه 50 نفر از نمایندگان فعلی این حزب قصد انتخاب مجدد ندارند، این حزب کار سختی را پیش‌رو دارد. علاوه بر این، رسوایی‌های اخیر فیون باعث کاهش اعتماد عمومی به این حزب شده است. فرانسه تسلیم‌ناپذیر: ژان لوک ملنشون که از عقبه کمونیستی برخودار است، توانست 19.6 درصد از آرا را در دور نخست انتخابات ریاست‌جمهوری به خود اختصاص دهد. حال حزب متبوع او با اتکا به این آرا، در 500 حوزه انتخابیه نامزد معرفی کرده است و امید دارد تا حداقل 15 کرسی را برای تشکیل یک گروه پارلمانی به دست آورد. جبهه ملی: این حزب که بعد از عملکرد کمتر از انتظار لوپن (با کسب 33.9 درصد آرا) در برابر مکرون ضربه سختی خورد، می‌خواهد با اتکا به همان 10.7‌میلیون رأی به‌دست‌آمده در انتخابات ریاست‌جمهوری و پایگاه اجتماعی‌اش، خود را به‌عنوان تنها رقیب جدی حزب حاکم معرفی کند. این حزب امید دارد که حداقل در 45 حوزه انتخابیه پیروز شود؛ یعنی همان حوزه‌هایی که در انتخابات ریاست‌جمهوری آراي بیشتری نسبت به مکرون کسب کرده بود. البته حزب جبهه ملی رقابت سختی را در پیش دارد مخصوصا بعد از کناره‌گیری «ماریون مارشال لوپن»، نامزد مارین لوپن از سیاست که ضربه سختی به پایگاه طرفداران این حزب در جنوب فرانسه بود. حزب سوسیالیست: این حزب چپ‌گرای کهنه‌کار که دولت قبل را تشکیل داد و اکثریت مجمع ملی را نیز در اختیار داشت، حالا باید در این انتخابات برای حفظ آبرو مبارزه کند. دولت اولاند به‌عنوان یکی از نامحبوب‌ترین دولت‌های تاریخ فرانسه به کار خود پایان داد. شاید به همین خاطر باشد که این حزب در دور اول انتخابات ریاست‌جمهوری اخیر با بنوا آمون تنها 6.3 درصد را به دست آورد که کمترین میزان آرای کسب‌شده برای این حزب از سال 1969 به بعد محسوب می‌شود. البته حالا شرایط برای این حزب سخت‌تر از قبل شده است زیرا بخشی از سبد آراي او جذب مکرون و بخشی نیز به سبد حزب ملنشون ریخته خواهد شد؛ بنابراین این انتخابات به نظر برای حزب سویالیست حکم مرگ و زندگی را دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.