|

گربه جداافتاده

«گربه بلیتس» رمانی است از رابرت وِستال که با ترجمه مسعود امیرخانی در نشر اسم به چاپ رسیده است. رابرت وستال، نویسنده انگلیسی، در این رمان واقعیت و خیال را به هم آمیخته تا از خلال داستان گربه‌ای که دنبال صاحب خود می‌گردد، روایتی داستانی از جنگ جهانی دوم به دست دهد. «بلیتس»، چنان‌که در مقدمه مترجم بر ترجمه فارسی این رمان آمده، «در معنای وسیعش به حملات هوایی آلمان‌ها به انگلستان در جنگ جهانی دوم اطلاق می‌شود.» داستان این رمان از این قرار است که گربه‌ای به واسطه وقوع جنگ جهانی دوم از صاحبش جدا می‌افتد. صاحب گربه به جنگ رفته است و گربه تصمیم می‌گیرد بگردد و او را پیدا کند و چنانکه در مقدمه مترجم اشاره شده «در این جست‌وجو اتفاقاتی را به چشم می‌بیند که روایت‌گر بخشی از تاریخ جنگ جهانی دوم است.» نویسنده که خودش مقطعی از زندگی‌اش در دوران جنگ دوم جهانی سپری شده، در یادداشت اول کتاب درباره سهم واقعیت و تخیل در این رمان می‌نویسد: «ناگفته نماند که این کتاب ترکیبی از واقعیت و تخیل است. کسانی که با تاریخ روزشمار جنگ جهانی دوم آشنایند، پی خواهند برد که رخدادها را اندکی پس‌وپیش کرده‌ام، اما تمام آن‌ها حقیقتا در عالمِ واقع رُخ داده است.»
آن‌چه در ادامه می‌خوانید سطرهایی است از این رمان: «همگی به سلامت از اولین پیچ گذشتند، گرچه شعله‌های آتش همچون دست‌های پینه‌خورده بسیار بزرگی از پنجره مغازه به بیرون کشیده می‌شد. آن طرف‌تر، وارد دره‌ای گود و باریک شدند که به سبب سایه خورشید تاریک شده بود. دمای هوا آن‌چنان ناگهانی کاهش پیدا کرد که اُلی لرزش گرفت. اما در آن سوی این گذرگاه، نوری سرخ‌رنگ مثل خورشید درخشیدن گرفت. و از قلبِ آن خورشید، صدای جیغی به گوش رسید. داشتند پا روی کلاف‌پیچه‌های چاق‌وچله‌ای از شلنگ‌های سفید می‌گذاشتند که در قالب فواره‌های کوچکِ بی‌جانی به سمت بالا بیرون می‌زد و پاهای اُلی را خیس می‌کرد. این خوشایندترین سرمایی بود که تابه‌حال در عمرش تجربه کرده بود. اما حس خُنکی تنها برای لحظه‌ای دوام داشت. هوا دوباره گرم شد، انگار آن‌ها را به زور به سمت آن نور سرخ‌رنگ هُل داده باشند. بین منفذها، از شلوارش بخار بلند شد.
اُلی نفس عمیقی کشید و تروجان را به سمت نور هدایت کرد.
پرتگاهی از شعله بود به بلندی ساختمانی چهارطبقه. او حتی نمی‌توانست ساختمان‌ها را تشخیص بدهد. اما آن‌سوتر چیزی را دید که به کمک آن توانست همه چیز را به خوبی به خاطر بیاورد. کلیسای جامع قفسی سیاه از شعله بود. آتش چنان شعله‌ور شده بود که پنداری می‌خواست بگریزد، همچون ببری در قفس که پنجه‌های بزرگش را بر میله‌های قفس می‌کشد و به هرچیزی که در دسترس دارد پنجه می‌کشد. و همچنان، به طرزی عجیب، همین که آن‌ها با سرهایی پایین راه خود را باز می‌کردند و می‌گذشتند، صدای فروچکیدن آبی روان به گوش می‌رسید. به نظر می‌آمد جویبارهای نقره‌ای کوچکی باشند که از میان سنگ‌ قبرهای قدیمی جریان داشته و تا زیر پای آن‌ها رسیده بودند. جویبارهایی که برای لحظه‌ای متوقف شدند و به رنگ کِدر و خاکستری درآمدند. بعد تَرَک برداشته و شکافته شدند تا جویبارهای نقره‌ای درخشانِ بیشتری را رها سازد. »

«گربه بلیتس» رمانی است از رابرت وِستال که با ترجمه مسعود امیرخانی در نشر اسم به چاپ رسیده است. رابرت وستال، نویسنده انگلیسی، در این رمان واقعیت و خیال را به هم آمیخته تا از خلال داستان گربه‌ای که دنبال صاحب خود می‌گردد، روایتی داستانی از جنگ جهانی دوم به دست دهد. «بلیتس»، چنان‌که در مقدمه مترجم بر ترجمه فارسی این رمان آمده، «در معنای وسیعش به حملات هوایی آلمان‌ها به انگلستان در جنگ جهانی دوم اطلاق می‌شود.» داستان این رمان از این قرار است که گربه‌ای به واسطه وقوع جنگ جهانی دوم از صاحبش جدا می‌افتد. صاحب گربه به جنگ رفته است و گربه تصمیم می‌گیرد بگردد و او را پیدا کند و چنانکه در مقدمه مترجم اشاره شده «در این جست‌وجو اتفاقاتی را به چشم می‌بیند که روایت‌گر بخشی از تاریخ جنگ جهانی دوم است.» نویسنده که خودش مقطعی از زندگی‌اش در دوران جنگ دوم جهانی سپری شده، در یادداشت اول کتاب درباره سهم واقعیت و تخیل در این رمان می‌نویسد: «ناگفته نماند که این کتاب ترکیبی از واقعیت و تخیل است. کسانی که با تاریخ روزشمار جنگ جهانی دوم آشنایند، پی خواهند برد که رخدادها را اندکی پس‌وپیش کرده‌ام، اما تمام آن‌ها حقیقتا در عالمِ واقع رُخ داده است.»
آن‌چه در ادامه می‌خوانید سطرهایی است از این رمان: «همگی به سلامت از اولین پیچ گذشتند، گرچه شعله‌های آتش همچون دست‌های پینه‌خورده بسیار بزرگی از پنجره مغازه به بیرون کشیده می‌شد. آن طرف‌تر، وارد دره‌ای گود و باریک شدند که به سبب سایه خورشید تاریک شده بود. دمای هوا آن‌چنان ناگهانی کاهش پیدا کرد که اُلی لرزش گرفت. اما در آن سوی این گذرگاه، نوری سرخ‌رنگ مثل خورشید درخشیدن گرفت. و از قلبِ آن خورشید، صدای جیغی به گوش رسید. داشتند پا روی کلاف‌پیچه‌های چاق‌وچله‌ای از شلنگ‌های سفید می‌گذاشتند که در قالب فواره‌های کوچکِ بی‌جانی به سمت بالا بیرون می‌زد و پاهای اُلی را خیس می‌کرد. این خوشایندترین سرمایی بود که تابه‌حال در عمرش تجربه کرده بود. اما حس خُنکی تنها برای لحظه‌ای دوام داشت. هوا دوباره گرم شد، انگار آن‌ها را به زور به سمت آن نور سرخ‌رنگ هُل داده باشند. بین منفذها، از شلوارش بخار بلند شد.
اُلی نفس عمیقی کشید و تروجان را به سمت نور هدایت کرد.
پرتگاهی از شعله بود به بلندی ساختمانی چهارطبقه. او حتی نمی‌توانست ساختمان‌ها را تشخیص بدهد. اما آن‌سوتر چیزی را دید که به کمک آن توانست همه چیز را به خوبی به خاطر بیاورد. کلیسای جامع قفسی سیاه از شعله بود. آتش چنان شعله‌ور شده بود که پنداری می‌خواست بگریزد، همچون ببری در قفس که پنجه‌های بزرگش را بر میله‌های قفس می‌کشد و به هرچیزی که در دسترس دارد پنجه می‌کشد. و همچنان، به طرزی عجیب، همین که آن‌ها با سرهایی پایین راه خود را باز می‌کردند و می‌گذشتند، صدای فروچکیدن آبی روان به گوش می‌رسید. به نظر می‌آمد جویبارهای نقره‌ای کوچکی باشند که از میان سنگ‌ قبرهای قدیمی جریان داشته و تا زیر پای آن‌ها رسیده بودند. جویبارهایی که برای لحظه‌ای متوقف شدند و به رنگ کِدر و خاکستری درآمدند. بعد تَرَک برداشته و شکافته شدند تا جویبارهای نقره‌ای درخشانِ بیشتری را رها سازد. »

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.