|

روايت مسئول دفتر علاءالدين بروجردي از حمله به مجلس

ايسنا: حسام خوشبين‌فر، مسئول دفتر علاء‌الدين بروجردي، نماينده بروجرد که در زمان وقوع حادثه تروريستي مجلس به دليل کمين يکي از تروريست‌ها، چهار ساعت در اتاقش محبوس شده بود، اتفاقات اين حادثه را اين‌گونه تعريف کرد:
ساعت ۱۰:۱۵ صبح روز چهارشنبه بود که بنده به همراه دو ارباب‌رجوع در دفتر آقاي بروجردي واقع در ابتداي راهروي طبقه چهارم نشسته بودم. يکي از اين مراجعه‌کننده‌ها خانمي بود و ديگري يکي از شهروندان بروجردي بود که براي پيگيري کارش به تهران آمده بود. زماني که صداي تير آمد، فکر نمي‌کردم که به مجلس حمله شده؛ چون اصلا کسي چنين فکري به ذهنش خطور نمي‌کرد. آن خانم نامه‌اي که مي‌خواست، نوشتم و به او دادم و آن خانم از آسانسور پايين رفت. آن آقا نيز به همراه يک نفر ديگر از راه‌پله‌ها به سمت طبقه همکف رفت.
ظاهرا آن خانم از آسانسور که پياده مي‌شود، با تروريست‌ها مواجه شده و حتي در معرض تيراندازي آنها قرار مي‌گيرد؛ اما پناه گرفته و خوشبختانه صدمه‌اي نمي‌بيند. آن آقاي مراجعه‌کننده و همراهش نيز که از راه‌پله‌ها به پايين مي‌رفت، با تروريست ديگري روبه‌رو مي‌شود. يکي از آنها خود را از طبقه دوم به اول پرت مي‌کند که خوشبختانه تير نمي‌خورد؛ اما همراه او تير خورده و زخمي مي‌شود.
بنده در همه اين اتفاقات در اتاقم مشغول بودم، ‌با تلفن صحبت مي‌کردم و باز هم فکر نمي‌کردم که حمله شده؛ چون در ابتدا تيراندازي‌ها پشت سر هم نبود و با خودم تصور مي‌کردم که قسمتي از مجلس در حال تعميرات است. در اين هنگام آقاي فلاح؛ آبدارچي مجلس، از راه‌پله طبقه سه وارد اتاق بنده در طبقه چهار شد و گفت که حمله تروريستي شده، در اتاق را قفل و موبايلت را بي‌صدا کن و صداي تلفن‌ها را قطع کن. من هم همين کار را کردم. شهيد فلاح بعد در راهروي طبقه چهار به بقيه بچه‌ها هم با فرياد گفت که حمله تروريستي شده، شوخي نگيريد و به اتاق‌هايتان برويد. شهيد فلاح در همين زمان که مي‌خواست از راه‌پله برود، با يکي از تروريست‌ها روبه‌رو مي‌شود. فکر مي‌کند که يک نفر به مجلس حمله کرده؛ پس مي‌خواهد اسلحه‌اش را بگيرد؛ اما تروريست ديگر او را به رگبار مي‌بندد.
من از ساعت 10:15 تا دو بعد‌از‌ظهر داخل اتاق در‌بسته خود را محبوس کرده بودم. آن طرف در يکي از تروريست‌ها بود که در ابتداي راهرو يعني مقابل دفتر ما کمين کرده بود. موقعيت دفتر آقاي بروجردي طوري است که بين پاگرد و ابتداي راهرو قرار دارد. اگر تروريست‌ها مي‌خواستند فرار کنند، بايد از راه‌پله و اتاق آقاي بروجردي فرار مي‌کردند و راه ديگري نبود؛ به‌این‌دلیل يکي از آنها سه ساعت پشت درِ من بود و من صداي حرف‌زدنشان و حتي ناسزاگفتن‌شان را آن هم به زبان فارسي مي‌شنيدم. معجزه خدا اين بود که اين تروريست درِ اتاق را نشکست. فقط امتحان کرد ديد که اتاق قفل است و بعد هيچ کار ديگري نکرد.
ساعت دو صداي تيراندازي زياد شد و بچه‌هاي سپاه به طبقه چهارم يورش آوردند. در اين هنگام اين تروريست خواست که درِ اتاق من را بشکند که بچه‌هاي سپاه به کمک آمدند و اين تروريست سمت ديگر راهروي طبقه چهار پشت سرويس بهداشتي پناه گرفت و تيراندازي مي‌کرد. در اين هنگام يکي از بچه‌هاي سپاه جلوی درِ اتاق آمد و پرسيد که کسي هست. من خودم را نشان دادم و از من خواست از اتاق خارج شوم. او با ازخودگذشتگي خود را سپر من قرار داد و خواست که از راه‌پله به سمت پايين بروم. در آنجا بود که محل شهادت شهيد فلاح را ديدم و بسيار منقلب شدم. البته وقتي خواستم از اتاق بيرون بيايم، آن تروريست شليک کرد که جاي گلوله‌ها در انتهاي راهرو و نزديک دفتر ما وجود دارد. به‌هر‌صورت با رشادت بچه‌هاي سپاه من به طبقه همکف رفتم. در آنجا با سردار عزيزي روبه‌رو شدم. او از من پرسيد که آيا آنها به زبان فارسي صحبت مي‌کردند؟ من هم گفتم آنها کلا همه صحبت‌ها حتي فحش‌هايي را که لايق خودشان بود، به فارسي مي‌گفتند. وقتي که وارد همکف شدم، دو جنازه شهيد را ديدم که در حال انتقال به بيرون بودند. در نهايت نيز به سمت کميسيون‌هاي مجلس رفتم که آقاي بروجردي را ديدم. او من را بغل کرد و خدا را شکر گفت و در کميسيون امنيت ملي نماز جماعت خوانديم.

ايسنا: حسام خوشبين‌فر، مسئول دفتر علاء‌الدين بروجردي، نماينده بروجرد که در زمان وقوع حادثه تروريستي مجلس به دليل کمين يکي از تروريست‌ها، چهار ساعت در اتاقش محبوس شده بود، اتفاقات اين حادثه را اين‌گونه تعريف کرد:
ساعت ۱۰:۱۵ صبح روز چهارشنبه بود که بنده به همراه دو ارباب‌رجوع در دفتر آقاي بروجردي واقع در ابتداي راهروي طبقه چهارم نشسته بودم. يکي از اين مراجعه‌کننده‌ها خانمي بود و ديگري يکي از شهروندان بروجردي بود که براي پيگيري کارش به تهران آمده بود. زماني که صداي تير آمد، فکر نمي‌کردم که به مجلس حمله شده؛ چون اصلا کسي چنين فکري به ذهنش خطور نمي‌کرد. آن خانم نامه‌اي که مي‌خواست، نوشتم و به او دادم و آن خانم از آسانسور پايين رفت. آن آقا نيز به همراه يک نفر ديگر از راه‌پله‌ها به سمت طبقه همکف رفت.
ظاهرا آن خانم از آسانسور که پياده مي‌شود، با تروريست‌ها مواجه شده و حتي در معرض تيراندازي آنها قرار مي‌گيرد؛ اما پناه گرفته و خوشبختانه صدمه‌اي نمي‌بيند. آن آقاي مراجعه‌کننده و همراهش نيز که از راه‌پله‌ها به پايين مي‌رفت، با تروريست ديگري روبه‌رو مي‌شود. يکي از آنها خود را از طبقه دوم به اول پرت مي‌کند که خوشبختانه تير نمي‌خورد؛ اما همراه او تير خورده و زخمي مي‌شود.
بنده در همه اين اتفاقات در اتاقم مشغول بودم، ‌با تلفن صحبت مي‌کردم و باز هم فکر نمي‌کردم که حمله شده؛ چون در ابتدا تيراندازي‌ها پشت سر هم نبود و با خودم تصور مي‌کردم که قسمتي از مجلس در حال تعميرات است. در اين هنگام آقاي فلاح؛ آبدارچي مجلس، از راه‌پله طبقه سه وارد اتاق بنده در طبقه چهار شد و گفت که حمله تروريستي شده، در اتاق را قفل و موبايلت را بي‌صدا کن و صداي تلفن‌ها را قطع کن. من هم همين کار را کردم. شهيد فلاح بعد در راهروي طبقه چهار به بقيه بچه‌ها هم با فرياد گفت که حمله تروريستي شده، شوخي نگيريد و به اتاق‌هايتان برويد. شهيد فلاح در همين زمان که مي‌خواست از راه‌پله برود، با يکي از تروريست‌ها روبه‌رو مي‌شود. فکر مي‌کند که يک نفر به مجلس حمله کرده؛ پس مي‌خواهد اسلحه‌اش را بگيرد؛ اما تروريست ديگر او را به رگبار مي‌بندد.
من از ساعت 10:15 تا دو بعد‌از‌ظهر داخل اتاق در‌بسته خود را محبوس کرده بودم. آن طرف در يکي از تروريست‌ها بود که در ابتداي راهرو يعني مقابل دفتر ما کمين کرده بود. موقعيت دفتر آقاي بروجردي طوري است که بين پاگرد و ابتداي راهرو قرار دارد. اگر تروريست‌ها مي‌خواستند فرار کنند، بايد از راه‌پله و اتاق آقاي بروجردي فرار مي‌کردند و راه ديگري نبود؛ به‌این‌دلیل يکي از آنها سه ساعت پشت درِ من بود و من صداي حرف‌زدنشان و حتي ناسزاگفتن‌شان را آن هم به زبان فارسي مي‌شنيدم. معجزه خدا اين بود که اين تروريست درِ اتاق را نشکست. فقط امتحان کرد ديد که اتاق قفل است و بعد هيچ کار ديگري نکرد.
ساعت دو صداي تيراندازي زياد شد و بچه‌هاي سپاه به طبقه چهارم يورش آوردند. در اين هنگام اين تروريست خواست که درِ اتاق من را بشکند که بچه‌هاي سپاه به کمک آمدند و اين تروريست سمت ديگر راهروي طبقه چهار پشت سرويس بهداشتي پناه گرفت و تيراندازي مي‌کرد. در اين هنگام يکي از بچه‌هاي سپاه جلوی درِ اتاق آمد و پرسيد که کسي هست. من خودم را نشان دادم و از من خواست از اتاق خارج شوم. او با ازخودگذشتگي خود را سپر من قرار داد و خواست که از راه‌پله به سمت پايين بروم. در آنجا بود که محل شهادت شهيد فلاح را ديدم و بسيار منقلب شدم. البته وقتي خواستم از اتاق بيرون بيايم، آن تروريست شليک کرد که جاي گلوله‌ها در انتهاي راهرو و نزديک دفتر ما وجود دارد. به‌هر‌صورت با رشادت بچه‌هاي سپاه من به طبقه همکف رفتم. در آنجا با سردار عزيزي روبه‌رو شدم. او از من پرسيد که آيا آنها به زبان فارسي صحبت مي‌کردند؟ من هم گفتم آنها کلا همه صحبت‌ها حتي فحش‌هايي را که لايق خودشان بود، به فارسي مي‌گفتند. وقتي که وارد همکف شدم، دو جنازه شهيد را ديدم که در حال انتقال به بيرون بودند. در نهايت نيز به سمت کميسيون‌هاي مجلس رفتم که آقاي بروجردي را ديدم. او من را بغل کرد و خدا را شکر گفت و در کميسيون امنيت ملي نماز جماعت خوانديم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.