|

وقتی بازنده، برنده است!

کریم ارغنده‌پور


تقریبا همه تحلیلگران بر این باورند که جرمی کوربین، رهبر حزب کارگر، در انتخابات دیروز بریتانیا برنده اصلی است. بلافاصله پس از روشن‌شدن تقریبی نتایج در اوایل بامداد دیروز، برنی سندرز، سناتور چپ‌گرا و رقیب دموکرات هیلاری کلینتون، در انتخابات اخیر ایالات متحده برای او پیام تبریک فرستاد. شخصیت‌های دیگری هم چنین کردند. این تبریک‌ها در حالی بود که حزب رقیب در ظاهر همچنان اکثریت پارلمانی را در اختیار دارد. بااین‌همه تقریبا تیتر همه رسانه‌ها از شکست خانم ترزا می ‌خبر دادند. چرا؟ عرض می‌کنم. خانم می‌ سال گذشته پس از رفراندوم خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، وارث یک اکثریت مطلق پارلمانی شد. دولت او امکان قانون‌گذاری براساس تمایلات حزب را داشت، ولی او پس از یک سال در سودای قدرت بیشتر و اختیارات افزون‌تر افتاد. پاره‌ای نظرسنجی‌ها او را برای چنین ریسکی تحریک کردند و او وارد قمار انتخابات زودرس شد. شاید یکی از مهم‌ترین عواملی که او را در انجام چنین قماری تحریک کرد این تصور بود که رقیب او، جرمی کوربین، به‌خاطر تشتت و در نتیجه نداشتن پشتوانه حمایتی کامل درون‌حزبی و عدم امکان جلب حمایت همه حامیان مردمی حزبش نمی‌تواند اقبال عمومی را در بالابردن آرای حزب متبوع خود جلب کند. حالا پس از انتخابات روشن شده تقریبا همه این مفروضات اشتباه بوده است. حالا محافظه‌کاران آن‌قدر کرسی ندارند که بتوانند به‌تنهایی دولت تشکیل دهند و ناگزیر به ائتلاف با حزب کوچک دیگری هستند در غیراین‌صورت باید یا به انتخابات مجدد بیندیشند یا دولت ضعیف را بپذیرند. این نتایج در حکم باخت این قمار است. محافظه‌کاران حالا ضعیف‌تر از سابق هستند و دستشان برای بلندپروازی در برگزیت یا طرح قوانین ضدمهاجرت یا همراهی با ترامپ در خاورمیانه و پالوده‌خوری با امرای عربستان‌سعودی در ازای دریافت پول بسته‌تر است. در برابر، جرمی کوربین، رهبر سوسیالیست حزب کارگر، توانسته رکورد افزایش تعداد کرسی‌های این حزب در 20 سال گذشته را بزند و همچنین نه‌تنها آرای پاره‌ای مناطق متمایل به برگزیت را به حزب خود جلب كند، بلکه آرای بخشی از رأی‌دهندگان دو سال پیش به حزب تندرو یوکیپ را هم کسب کند. حالا خانم می‌ برای استعفا تحت فشار است، ولی جرمی کوربین موقعیت بالاتری را در حزب خود و درون جامعه کسب کرده است. به‌روشنی می‌توان دید خانم می ‌نشان داده حتی در کسب منافع حزبی سیاست‌مدار قابل‌اعتمادی نیست و باید برود، ولی کوربینِ عدالت‌جو، ضدترامپ، مردمی، ضد سلاح هسته‌ای و طرفدار آموزش رایگان و کاستن از فشارهای زندگی فقرا نه‌تنها ماندنی است، بلکه صدا و قدرتش روزافزون است. به این دلایل است که کوربین با اینکه نخست‌وزیر نمی‌شود، برنده اصلی این انتخابات است!


تقریبا همه تحلیلگران بر این باورند که جرمی کوربین، رهبر حزب کارگر، در انتخابات دیروز بریتانیا برنده اصلی است. بلافاصله پس از روشن‌شدن تقریبی نتایج در اوایل بامداد دیروز، برنی سندرز، سناتور چپ‌گرا و رقیب دموکرات هیلاری کلینتون، در انتخابات اخیر ایالات متحده برای او پیام تبریک فرستاد. شخصیت‌های دیگری هم چنین کردند. این تبریک‌ها در حالی بود که حزب رقیب در ظاهر همچنان اکثریت پارلمانی را در اختیار دارد. بااین‌همه تقریبا تیتر همه رسانه‌ها از شکست خانم ترزا می ‌خبر دادند. چرا؟ عرض می‌کنم. خانم می‌ سال گذشته پس از رفراندوم خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، وارث یک اکثریت مطلق پارلمانی شد. دولت او امکان قانون‌گذاری براساس تمایلات حزب را داشت، ولی او پس از یک سال در سودای قدرت بیشتر و اختیارات افزون‌تر افتاد. پاره‌ای نظرسنجی‌ها او را برای چنین ریسکی تحریک کردند و او وارد قمار انتخابات زودرس شد. شاید یکی از مهم‌ترین عواملی که او را در انجام چنین قماری تحریک کرد این تصور بود که رقیب او، جرمی کوربین، به‌خاطر تشتت و در نتیجه نداشتن پشتوانه حمایتی کامل درون‌حزبی و عدم امکان جلب حمایت همه حامیان مردمی حزبش نمی‌تواند اقبال عمومی را در بالابردن آرای حزب متبوع خود جلب کند. حالا پس از انتخابات روشن شده تقریبا همه این مفروضات اشتباه بوده است. حالا محافظه‌کاران آن‌قدر کرسی ندارند که بتوانند به‌تنهایی دولت تشکیل دهند و ناگزیر به ائتلاف با حزب کوچک دیگری هستند در غیراین‌صورت باید یا به انتخابات مجدد بیندیشند یا دولت ضعیف را بپذیرند. این نتایج در حکم باخت این قمار است. محافظه‌کاران حالا ضعیف‌تر از سابق هستند و دستشان برای بلندپروازی در برگزیت یا طرح قوانین ضدمهاجرت یا همراهی با ترامپ در خاورمیانه و پالوده‌خوری با امرای عربستان‌سعودی در ازای دریافت پول بسته‌تر است. در برابر، جرمی کوربین، رهبر سوسیالیست حزب کارگر، توانسته رکورد افزایش تعداد کرسی‌های این حزب در 20 سال گذشته را بزند و همچنین نه‌تنها آرای پاره‌ای مناطق متمایل به برگزیت را به حزب خود جلب كند، بلکه آرای بخشی از رأی‌دهندگان دو سال پیش به حزب تندرو یوکیپ را هم کسب کند. حالا خانم می‌ برای استعفا تحت فشار است، ولی جرمی کوربین موقعیت بالاتری را در حزب خود و درون جامعه کسب کرده است. به‌روشنی می‌توان دید خانم می ‌نشان داده حتی در کسب منافع حزبی سیاست‌مدار قابل‌اعتمادی نیست و باید برود، ولی کوربینِ عدالت‌جو، ضدترامپ، مردمی، ضد سلاح هسته‌ای و طرفدار آموزش رایگان و کاستن از فشارهای زندگی فقرا نه‌تنها ماندنی است، بلکه صدا و قدرتش روزافزون است. به این دلایل است که کوربین با اینکه نخست‌وزیر نمی‌شود، برنده اصلی این انتخابات است!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.