|

سياهي‌هاي بعد از جنگ

«آن‌هايي كه گمان مي‌كردند جنگ به زودي به پايان مي‌رسد مدت‌ها بود همگي مرده بودند، و درست به سبب جنگ مرده بودند. ازاين‌رو آلبر، در ماه اكتبر، شايعه آتش‌بس را زياد جدي نگرفت. همان‌قدر كه براي اين شايعه اعتباري قائل نشد، تبليغات آغاز جنگ را هم باور نكرده بود، تبليغاتي كه از جمله بر اين مطلب تاكيد داشت كه گلوله‌هاي آلماني‌ها از بس سست هستند، مثل گلابي‌هاي لهيده روي يونيفرم سربازان پخش مي‌شوند، طوري كه قهقهه فوج‌هاي فرانسوي به هوا بلند مي‌شود. در اين چهار سال، آلبر چه بسيار ديده بود كساني را كه با اصابت يك گلوله آلماني به تنشان از خنده مرده بودند. آلبر به خوبي مي‌دانست كه باور نكردن نزديكي آتش‌بس به‌خصوص از اعتقاد به جادو مايه مي‌گيرد: هرچه بيش‌تر در انتظار صبح باشيم، براي خبرهايي كه آن را اعلام مي‌كنند اعتبار كم‌تري قائل مي‌شويم و اين راهي براي باطل كردن تقدير بد است. با اين‌ همه، روزبه‌روز چنين خبرهايي هرچه انبوه‌تر از راه مي‌رسيد و همه‌جا تكرار مي‌شد كه به‌راستي جنگ دارد به پايان مي‌رسد.
حتي سخنراني‌هايي را مي‌خواندند كه باوركردني نبود، سخنراني‌هايي درباره ضرورت بازگرداندن سربازان مسن‌تر كه سال‌ها بود در جبهه جنگ معطل مانده بودند.» رمان «به اميد ديدار در آن دنيا» با اين سطور شروع مي‌شود. رماني که سربازان فرانسوي قهرمانان آن هستند. پي‌ير لومتر بيش‌تر با رمان‌هاي پليسي‌اش مشهور است و از پليسي‌نويسان مطرح معاصر به‌شمار مي‌رود. لومتر در سال 1951 در پاريس زاده شد و تحصيلات خود را در رشته روان‌شناسي انجام داد و چندسالي به‌عنوان معلم مشغول به‌ كار بود. تا اين‌كه شروع به نوشتن رمان و فيلمنامه كرد و با اقبال زيادي روبرو شد و بعد از آن و از سال 2006 به‌‌بعد به‌جز نويسندگي به كار ديگري نپرداخت. لومتر به ژانر رمان پليسي علاقه زيادي دارد و چند رمان پليسي نوشته است كه شهرتي زياد دارند و چندين جايزه ادبي به دست آورده‌اند.
« به اميد ديدار در آن دنيا»، رماني متفاوت در ميان آثار لومتر به‌شمار مي‌رود. مترجم در بخشي از مقدمه‌اش درباره ويژگي‌هاي اين رمان نوشته: «بي‌مناسبت نيست كه بگويم به اميد ديدار در آن دنيا را به سبب ويژگي‌هايش در زمره رمان‌هاي پليسي قرار نمي‌دهند و آن را از لحاظ اين‌كه حاوي رويدادهايي است كه در عين داشتن توالي زماني و ارتباط با هم، از يكديگر جدا هستند و ساختاري مستقل دارند، نوعي رمان پيكارسك به‌شمار آورده‌اند. از اين ديدگاه، مي‌توان گفت به اميد ديدار در آن دنيا يكسر با رمان‌هاي پيشين لومتر تفاوت دارد، هرچند روح رمان‌هاي پيشين او را حفظ كرده است.» اين رمان، روايت زندگي سربازان زخم‌خورده از جنگ جهاني اول است. سربازاني كه سرنوشتشان در فرانسه بعد از جنگ نه‌تنها تعريفي ندارد بلكه حتي سياه‌تر از روزهاي سياه جنگ است. در بخشي ديگر از رمان مي‌خوانيم: «در 1916، در آغاز نبرد وردن - جنگي ده‌ماهه با سيصد هزار كشته- منطقه شازير- مالمون، كه به خطوط جبهه نزديك و هنوز از طريق جاده در دسترس بود و نسبتا نزديك بيمارستان، اين بزرگ‌ترين توليدكننده اجساد، قرار داشت، تا مدتي براي دفن سربازان مكان مناسبي به‌شمار مي‌رفت. تغييرات مواضع نظامي و نيز رويدادهاي راهبردي بارها دگرگوني‌اي سريعي در برخي بخش‌هاي اين گستره چهارضلعي پديد آورد...».

«آن‌هايي كه گمان مي‌كردند جنگ به زودي به پايان مي‌رسد مدت‌ها بود همگي مرده بودند، و درست به سبب جنگ مرده بودند. ازاين‌رو آلبر، در ماه اكتبر، شايعه آتش‌بس را زياد جدي نگرفت. همان‌قدر كه براي اين شايعه اعتباري قائل نشد، تبليغات آغاز جنگ را هم باور نكرده بود، تبليغاتي كه از جمله بر اين مطلب تاكيد داشت كه گلوله‌هاي آلماني‌ها از بس سست هستند، مثل گلابي‌هاي لهيده روي يونيفرم سربازان پخش مي‌شوند، طوري كه قهقهه فوج‌هاي فرانسوي به هوا بلند مي‌شود. در اين چهار سال، آلبر چه بسيار ديده بود كساني را كه با اصابت يك گلوله آلماني به تنشان از خنده مرده بودند. آلبر به خوبي مي‌دانست كه باور نكردن نزديكي آتش‌بس به‌خصوص از اعتقاد به جادو مايه مي‌گيرد: هرچه بيش‌تر در انتظار صبح باشيم، براي خبرهايي كه آن را اعلام مي‌كنند اعتبار كم‌تري قائل مي‌شويم و اين راهي براي باطل كردن تقدير بد است. با اين‌ همه، روزبه‌روز چنين خبرهايي هرچه انبوه‌تر از راه مي‌رسيد و همه‌جا تكرار مي‌شد كه به‌راستي جنگ دارد به پايان مي‌رسد.
حتي سخنراني‌هايي را مي‌خواندند كه باوركردني نبود، سخنراني‌هايي درباره ضرورت بازگرداندن سربازان مسن‌تر كه سال‌ها بود در جبهه جنگ معطل مانده بودند.» رمان «به اميد ديدار در آن دنيا» با اين سطور شروع مي‌شود. رماني که سربازان فرانسوي قهرمانان آن هستند. پي‌ير لومتر بيش‌تر با رمان‌هاي پليسي‌اش مشهور است و از پليسي‌نويسان مطرح معاصر به‌شمار مي‌رود. لومتر در سال 1951 در پاريس زاده شد و تحصيلات خود را در رشته روان‌شناسي انجام داد و چندسالي به‌عنوان معلم مشغول به‌ كار بود. تا اين‌كه شروع به نوشتن رمان و فيلمنامه كرد و با اقبال زيادي روبرو شد و بعد از آن و از سال 2006 به‌‌بعد به‌جز نويسندگي به كار ديگري نپرداخت. لومتر به ژانر رمان پليسي علاقه زيادي دارد و چند رمان پليسي نوشته است كه شهرتي زياد دارند و چندين جايزه ادبي به دست آورده‌اند.
« به اميد ديدار در آن دنيا»، رماني متفاوت در ميان آثار لومتر به‌شمار مي‌رود. مترجم در بخشي از مقدمه‌اش درباره ويژگي‌هاي اين رمان نوشته: «بي‌مناسبت نيست كه بگويم به اميد ديدار در آن دنيا را به سبب ويژگي‌هايش در زمره رمان‌هاي پليسي قرار نمي‌دهند و آن را از لحاظ اين‌كه حاوي رويدادهايي است كه در عين داشتن توالي زماني و ارتباط با هم، از يكديگر جدا هستند و ساختاري مستقل دارند، نوعي رمان پيكارسك به‌شمار آورده‌اند. از اين ديدگاه، مي‌توان گفت به اميد ديدار در آن دنيا يكسر با رمان‌هاي پيشين لومتر تفاوت دارد، هرچند روح رمان‌هاي پيشين او را حفظ كرده است.» اين رمان، روايت زندگي سربازان زخم‌خورده از جنگ جهاني اول است. سربازاني كه سرنوشتشان در فرانسه بعد از جنگ نه‌تنها تعريفي ندارد بلكه حتي سياه‌تر از روزهاي سياه جنگ است. در بخشي ديگر از رمان مي‌خوانيم: «در 1916، در آغاز نبرد وردن - جنگي ده‌ماهه با سيصد هزار كشته- منطقه شازير- مالمون، كه به خطوط جبهه نزديك و هنوز از طريق جاده در دسترس بود و نسبتا نزديك بيمارستان، اين بزرگ‌ترين توليدكننده اجساد، قرار داشت، تا مدتي براي دفن سربازان مكان مناسبي به‌شمار مي‌رفت. تغييرات مواضع نظامي و نيز رويدادهاي راهبردي بارها دگرگوني‌اي سريعي در برخي بخش‌هاي اين گستره چهارضلعي پديد آورد...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.