براي شوراهاي شهر تهران
مصطفي ايزدي
آرايي که مردم اصلاحطلب تهران به صندوقهاي رأي ريختند، علاوه بر اينکه از نظر کميت بيسابقه و شگفتيآور است، از نظر تأثير آن بر مديريت محلي و ملي، در 20 سال گذشته بينظير و البته اميدوارکننده است. 20 سال قبل در اولين شوراي اسلامي شهر تهران با آراي ارزشمند ساکنين پايتخت، اصلاحطلبان، پارلمان شهري يا مديريت تهران را به دست گرفتند. اکنون براي بار دوم اين رويداد مبارک تکرار شد و اصلاحطلبان، پنجمين دوره شوراي اسلامي مرکز ايران را پيروزمندانه و قاطع در اختيار ميگيرند. اين خيزش عمومي تهرانيها را به صاحبان رأي، اعم از رأيدهندگان و برگزيدگان تبريک ميگويم و به چند نکته اشاره ميکنم:
اول: اصلاحات و اصلاحطلبان در اين 10، 12 سال، ضربههاي سنگيني را متحمل شدند و سرشناسان اين جناح، همچنان برکنار از خدمترساني هستند. اساس اين مطلب در دو اِشکال خودساخته بعضي از عناصر اين جناح است. يکي دعواي خسارتبار و جبرانناپذير ميان اعضاي شوراي شهر دوره اول و ديگري عدم ائتلاف اصلاحطلبان در جريان برگزاري انتخابات رياستجمهوري نهم در خرداد 84. البته اختلافات کُشنده اعضاي شوراي شهر دوره اول و رسانهايشدن آن، از سوی روزنامههاي رسانههاي ضداصلاحات و بعضا روزنامههاي مستقل، مردم پايتخت را بهشدت ناراحت کرد؛ بنابراین در دور دوم شوراها، با قطع اميد از اصلاحطلبان، به اصولگراها رأي دادند، اين رأي نهتنها براي تهران که براي کل کشور مصيبتبار بود؛ چراکه از شوراي دوره دوم، شهرداري بيرون آمد که نهتنها در تهران به وظايف اصلياش توجه چنداني نداشت، بلکه مجموعه تحت امر خود را به کار گرفت که به آرزوي قديمياش، يعني نشستن بر صندلي رياستجمهوري برسد.
اختلاف و ناهماهنگي در يک مجموعه با شرایط تعريفشده، سم مهلکي است که ميتواند همه اميدها را از بين ببرد و تأثير تأسفآوري بر جاي گذارد؛ بنابراین اعضاي اصلاحطلب شوراي پنجم موظفاند از تجربه ناصواب شوراي اول درس بگيرند و کاملا مراقب باشند که به محض ورود کوچکترين ميکروب اختلاف و تضاد، در شورا به مبارزه با آن بپردازند. اختلاف اعضاي شوراي شهر و چنددستگي احتمالي آن، يکي در انتخاب رئيس شورا، يکي هم در انتخاب شهردار در اولين روزهاي شروع به کار آن، بروز ميکند؛ بنابراین در همين موقع بايد مواظب بود و گذشت کرد و نگذاشت در بدو امر، زمينه اختلاف و احيانا دشمني فراهم شود. برگزيدگان عزيز مردم، مردمي که چندين ساعت روي پاي خود ايستادند و به ليست اميد رأي دادند، بايد به اين بديهيترين گزاره توجه کنند که مردم به آنها رأي ندادند که در ساختمان بهشت بنشينند و وحدت خود را به جدايي تبديل کنند؛ خواسته بحقي که اصلاحطلبان عضو شوراي اول، اصلا به آن توجه نکردند.
دوم: وظيفه آغازين اعضاي شوراي شهرها، انتخاب شهردار است. در کلانشهر تهران، نقش شهردار بسيار مهم است. اگرچه هر که شهردار باشد، يک مقام محلي است؛ اما بهمرور به يک شخصيت ملي تبديل ميشود. دو شهردار اخير تهران، احمدينژاد و قاليباف، در جريان تبديلشدن از يک مقام محلي به يک شخصيت ملي، ضرورت بلندپروازي به آنان دست داد و صندلي گرانقيمت شهردار را براي خود کوچک فرض کردند. اولي با هرچه عِده و عُده که در اختيار داشت، توانست از رخنه اختلافات اصلاحطلبان در سال 84 عبور کند و روي صندلي رياستجمهوري بنشيند، اما دومي که ميپنداشت يک سر و گردن از اولي بلندتر است، سه بار قصد کرد بر نردبان ترقي گام بگذارد. دو بار، مردم او را نخواستند، بار سوم هم، خود او در ميانه راه، خود را نخواست؛ يعني چنان در تبليغات، براي خود ضدتبليغات راه انداخت که خسته و کوفته، از پلههاي نردبان فرود آمد و رفت پي کارش.
اين چند جمله را نوشتم که عرض کنم، صندلي شهرداري تهران 10، 14 سالي است که خاصيت ديگري هم پيدا کرده است و همين خاصيت بايد اعضاي شوراي محترم شهر تهران را در زمينه انتخاب شهردار، هوشيار کند. شهرداري تهران مديري ميخواهد که اولا تا سالهايي چند به همين صندلي بسنده کند و قصد بلندپروازي از درون ساختمان جنوب پارک شهر به خيابان پاستور را نداشته باشد؛ زيرا اگر در فکر ديگري باشد، هرچه در تهران کار ميکند، جنبه تبليغاتي دارد. پس سه شرط براي کسي که ميخواهد در تهران شهردار موفقي باشد، از اولويت برخوردار است: يکي اينکه برنامه داشته باشد و بداند میخواهد پايتخت پرجمعيت ايران را از چه وضعیتی به چه وضعيتي درآورد. دوم اينکه در عمل توانايي و ظرفيت بهرهگيري از همه امکانات شهرداري را داشته باشد و سوم اينکه بههيچوجه در بين راه، جذب زرق و برق رياستجمهوري نشود.
اگر اعضاي محترم شوراي اسلامي شهر تهران در دوره پنجم، شهرداري انتخاب کنند که پرقدرت و هماهنگ با دولت و ديگر نهادهاي مؤثر در پايتخت و البته نظارتپذير باشد، بديهي است در آينده نهچنداندور و در انتخابهاي آتي، بازهم اصلاحطلبان، آن هم با رأي بالاتر و قويتر، به مراکز تصميمگيري گام خواهند گذاشت؛ در غير اين صورت بايد منتظر روزهاي شوراي دوم و... باشيم.
آرايي که مردم اصلاحطلب تهران به صندوقهاي رأي ريختند، علاوه بر اينکه از نظر کميت بيسابقه و شگفتيآور است، از نظر تأثير آن بر مديريت محلي و ملي، در 20 سال گذشته بينظير و البته اميدوارکننده است. 20 سال قبل در اولين شوراي اسلامي شهر تهران با آراي ارزشمند ساکنين پايتخت، اصلاحطلبان، پارلمان شهري يا مديريت تهران را به دست گرفتند. اکنون براي بار دوم اين رويداد مبارک تکرار شد و اصلاحطلبان، پنجمين دوره شوراي اسلامي مرکز ايران را پيروزمندانه و قاطع در اختيار ميگيرند. اين خيزش عمومي تهرانيها را به صاحبان رأي، اعم از رأيدهندگان و برگزيدگان تبريک ميگويم و به چند نکته اشاره ميکنم:
اول: اصلاحات و اصلاحطلبان در اين 10، 12 سال، ضربههاي سنگيني را متحمل شدند و سرشناسان اين جناح، همچنان برکنار از خدمترساني هستند. اساس اين مطلب در دو اِشکال خودساخته بعضي از عناصر اين جناح است. يکي دعواي خسارتبار و جبرانناپذير ميان اعضاي شوراي شهر دوره اول و ديگري عدم ائتلاف اصلاحطلبان در جريان برگزاري انتخابات رياستجمهوري نهم در خرداد 84. البته اختلافات کُشنده اعضاي شوراي شهر دوره اول و رسانهايشدن آن، از سوی روزنامههاي رسانههاي ضداصلاحات و بعضا روزنامههاي مستقل، مردم پايتخت را بهشدت ناراحت کرد؛ بنابراین در دور دوم شوراها، با قطع اميد از اصلاحطلبان، به اصولگراها رأي دادند، اين رأي نهتنها براي تهران که براي کل کشور مصيبتبار بود؛ چراکه از شوراي دوره دوم، شهرداري بيرون آمد که نهتنها در تهران به وظايف اصلياش توجه چنداني نداشت، بلکه مجموعه تحت امر خود را به کار گرفت که به آرزوي قديمياش، يعني نشستن بر صندلي رياستجمهوري برسد.
اختلاف و ناهماهنگي در يک مجموعه با شرایط تعريفشده، سم مهلکي است که ميتواند همه اميدها را از بين ببرد و تأثير تأسفآوري بر جاي گذارد؛ بنابراین اعضاي اصلاحطلب شوراي پنجم موظفاند از تجربه ناصواب شوراي اول درس بگيرند و کاملا مراقب باشند که به محض ورود کوچکترين ميکروب اختلاف و تضاد، در شورا به مبارزه با آن بپردازند. اختلاف اعضاي شوراي شهر و چنددستگي احتمالي آن، يکي در انتخاب رئيس شورا، يکي هم در انتخاب شهردار در اولين روزهاي شروع به کار آن، بروز ميکند؛ بنابراین در همين موقع بايد مواظب بود و گذشت کرد و نگذاشت در بدو امر، زمينه اختلاف و احيانا دشمني فراهم شود. برگزيدگان عزيز مردم، مردمي که چندين ساعت روي پاي خود ايستادند و به ليست اميد رأي دادند، بايد به اين بديهيترين گزاره توجه کنند که مردم به آنها رأي ندادند که در ساختمان بهشت بنشينند و وحدت خود را به جدايي تبديل کنند؛ خواسته بحقي که اصلاحطلبان عضو شوراي اول، اصلا به آن توجه نکردند.
دوم: وظيفه آغازين اعضاي شوراي شهرها، انتخاب شهردار است. در کلانشهر تهران، نقش شهردار بسيار مهم است. اگرچه هر که شهردار باشد، يک مقام محلي است؛ اما بهمرور به يک شخصيت ملي تبديل ميشود. دو شهردار اخير تهران، احمدينژاد و قاليباف، در جريان تبديلشدن از يک مقام محلي به يک شخصيت ملي، ضرورت بلندپروازي به آنان دست داد و صندلي گرانقيمت شهردار را براي خود کوچک فرض کردند. اولي با هرچه عِده و عُده که در اختيار داشت، توانست از رخنه اختلافات اصلاحطلبان در سال 84 عبور کند و روي صندلي رياستجمهوري بنشيند، اما دومي که ميپنداشت يک سر و گردن از اولي بلندتر است، سه بار قصد کرد بر نردبان ترقي گام بگذارد. دو بار، مردم او را نخواستند، بار سوم هم، خود او در ميانه راه، خود را نخواست؛ يعني چنان در تبليغات، براي خود ضدتبليغات راه انداخت که خسته و کوفته، از پلههاي نردبان فرود آمد و رفت پي کارش.
اين چند جمله را نوشتم که عرض کنم، صندلي شهرداري تهران 10، 14 سالي است که خاصيت ديگري هم پيدا کرده است و همين خاصيت بايد اعضاي شوراي محترم شهر تهران را در زمينه انتخاب شهردار، هوشيار کند. شهرداري تهران مديري ميخواهد که اولا تا سالهايي چند به همين صندلي بسنده کند و قصد بلندپروازي از درون ساختمان جنوب پارک شهر به خيابان پاستور را نداشته باشد؛ زيرا اگر در فکر ديگري باشد، هرچه در تهران کار ميکند، جنبه تبليغاتي دارد. پس سه شرط براي کسي که ميخواهد در تهران شهردار موفقي باشد، از اولويت برخوردار است: يکي اينکه برنامه داشته باشد و بداند میخواهد پايتخت پرجمعيت ايران را از چه وضعیتی به چه وضعيتي درآورد. دوم اينکه در عمل توانايي و ظرفيت بهرهگيري از همه امکانات شهرداري را داشته باشد و سوم اينکه بههيچوجه در بين راه، جذب زرق و برق رياستجمهوري نشود.
اگر اعضاي محترم شوراي اسلامي شهر تهران در دوره پنجم، شهرداري انتخاب کنند که پرقدرت و هماهنگ با دولت و ديگر نهادهاي مؤثر در پايتخت و البته نظارتپذير باشد، بديهي است در آينده نهچنداندور و در انتخابهاي آتي، بازهم اصلاحطلبان، آن هم با رأي بالاتر و قويتر، به مراکز تصميمگيري گام خواهند گذاشت؛ در غير اين صورت بايد منتظر روزهاي شوراي دوم و... باشيم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.