|

هجوم خاطرات

«استخوان‌هايم/ ميراث بلشويك‌هاست/ چشم‌هايم دست‌ساز خزر/ و پوستم زاده گيلان/ انقلاب سفيد پشت پنجره بود/ وقتي مادرم مرا به دنيا داد/ و كتاب فارسي پر از سياهي/ من چقدر كودك بودم!/ و چقدر بزرگ شدم/ وقتي مشت برادرم/ در ميدان مجسمه تهران/ روي اسكلت فلزي خيابان قديمي/ مقابل بانك و سينماي سوخته/ داد مي‌زد/ بعد از پخش بوق و شكلات در خيابان/ مردي در راديو/ سرود قرمز خواند/ پاهايم را برداشتم/ و به زيرزمين دويدم/ زير تاريكي چراغ/ دور از چشم پنجره‌هاي زخمي/ خودم را در آغوش گرفتم/ و آبستن جنيني شدم/ كه مغزش موج برداشته بود/ پسرم را پنهان كردم/ پشت كنكور/ ته انبار/ وسط كيسه‌هاي شن/ رو به گلوله/ و يك زنجير نقره‌اي جايزه گرفتم! حالا آرامم/ مثل دماوند،/ گاهي براي هواخوري/ ميان نرده‌ها مي‌ايستم/ سال‌هاست باران/ اين گِل را شسته و برده/ و چاقو/ از پوست، گوشت و استخوانم رد شده است/ گاهي تاريخ مي‌خوانم/ و نام خودم را در آخرين صفحه/ خط مي‌زنم.» اين شعري است از گيتا مينويي كه به‌تازگي در مجموعه‌اي با عنوان «كسي از تمام شعرها رفته است» توسط نشر آواي كلار به چاپ رسيده است. اين مجموعه شامل پنجاه شعر سپيد است كه اغلب آنها كوتاه و چندسطري‌اند و در كنار آن‌ها چند شعر نسبتا بلند هم ديده مي‌شود. بيشتر شعرهاي اين دفتر بار عاطفي دارند و بازتابي از احساسات شاعر هستند. دلتنگي، تنهايي، خاطرات، شك و ترديد از مضامين اصلي شعرهاي اين كتاب‌اند. مثلا در يكي از شعرها مي‌خوانيم: «در تنت باد مي‌وزيد/ آن‌قدر كه استخوان‌هايت ترك برداشت/ مي‌خواستم دست‌هايت را نگه دارم/ مي‌خواستم سياهي را بيرون بكشم/ مي‌خواستم خون بريزم در رگ‌هات/ اما پشت پلك‌هاي بسته‌ام/ گير كرده بودم/ چقدر دوري/ باد نمي‌تواند/ صدايت را برايم بياورد/ صوتم خط به خط نگران توست/ راه را رها كن، برود/ تو برگرد/ با هواي اطرافت/ برايم كلمه بياور/ و چراغ را روشن كن.» در برخي از شعرهاي كتاب نيز، به مسائل اجتماعي توجه شده و رد برخي از حوادث جهان امروز در شعرها ديده‌ مي‌شوند: «تلفن كه گلويش گرفت،/ و تصوير آيفون كه تاريك ماند/ تو گوينده خبر را به خانه دعوت كردي/ او ديوار را به رگبار بست/ چراغ‌ها شعله‌ور شدند/ و خوشه‌هاي انفجاري انگور/ روي ميز/ براي پذيرايي آماده شدند/ خون دمشق و كوباني/ در راهرو جاري‌ست/ ما در قاب عكس فرياد مي‌كشيم/ و تكه‌هاي تو ميان هزاران جسد/ گم شده‌اند.» زبان تمام شعرهاي اين كتاب زباني ساده هستند و با حال‌وهواي شعرها همخواني دارند: «همين كه خواب تمام مي‌شود/ نبودنت مي‌ريزد در جمجمه‌ام/ رگ‌هايم بسته‌اند/ آن‌قدر كه سلول به سلول/ حبس مي‌شوم/ بي‌هوا/ سلول‌ها را بردارم ببرم/ به آشپزخانه/ بريزم توي قوري/ به اتاق بچه‌ها/ بپاشم روي كتاب‌ها و بازي‌ها/ آن‌سوتر ميز و تلويزيون/ خاكستري مي‌شوند/ و مجري بفهمد/ روز به خير نيست/ بيداري/ هجوم نبودن توست/ كه قلبم را چنگ مي‌زند/ كه تا دهانم مي‌دود/ كه از نفس مي‌افتد/ كه وزنش تنم را خم مي‌كند/ سرم را در خاطراتت فرو مي‌كنم/ مهره‌هاي گردنم/ صدايم مي‌كنند: برگرد/ برگرد به خواب/ به بالش/ بالش كه در من له شده/ پرش ريخته/ به كابوس/ كابوس كه از چشم‌هايم بيرون زده است...».

«استخوان‌هايم/ ميراث بلشويك‌هاست/ چشم‌هايم دست‌ساز خزر/ و پوستم زاده گيلان/ انقلاب سفيد پشت پنجره بود/ وقتي مادرم مرا به دنيا داد/ و كتاب فارسي پر از سياهي/ من چقدر كودك بودم!/ و چقدر بزرگ شدم/ وقتي مشت برادرم/ در ميدان مجسمه تهران/ روي اسكلت فلزي خيابان قديمي/ مقابل بانك و سينماي سوخته/ داد مي‌زد/ بعد از پخش بوق و شكلات در خيابان/ مردي در راديو/ سرود قرمز خواند/ پاهايم را برداشتم/ و به زيرزمين دويدم/ زير تاريكي چراغ/ دور از چشم پنجره‌هاي زخمي/ خودم را در آغوش گرفتم/ و آبستن جنيني شدم/ كه مغزش موج برداشته بود/ پسرم را پنهان كردم/ پشت كنكور/ ته انبار/ وسط كيسه‌هاي شن/ رو به گلوله/ و يك زنجير نقره‌اي جايزه گرفتم! حالا آرامم/ مثل دماوند،/ گاهي براي هواخوري/ ميان نرده‌ها مي‌ايستم/ سال‌هاست باران/ اين گِل را شسته و برده/ و چاقو/ از پوست، گوشت و استخوانم رد شده است/ گاهي تاريخ مي‌خوانم/ و نام خودم را در آخرين صفحه/ خط مي‌زنم.» اين شعري است از گيتا مينويي كه به‌تازگي در مجموعه‌اي با عنوان «كسي از تمام شعرها رفته است» توسط نشر آواي كلار به چاپ رسيده است. اين مجموعه شامل پنجاه شعر سپيد است كه اغلب آنها كوتاه و چندسطري‌اند و در كنار آن‌ها چند شعر نسبتا بلند هم ديده مي‌شود. بيشتر شعرهاي اين دفتر بار عاطفي دارند و بازتابي از احساسات شاعر هستند. دلتنگي، تنهايي، خاطرات، شك و ترديد از مضامين اصلي شعرهاي اين كتاب‌اند. مثلا در يكي از شعرها مي‌خوانيم: «در تنت باد مي‌وزيد/ آن‌قدر كه استخوان‌هايت ترك برداشت/ مي‌خواستم دست‌هايت را نگه دارم/ مي‌خواستم سياهي را بيرون بكشم/ مي‌خواستم خون بريزم در رگ‌هات/ اما پشت پلك‌هاي بسته‌ام/ گير كرده بودم/ چقدر دوري/ باد نمي‌تواند/ صدايت را برايم بياورد/ صوتم خط به خط نگران توست/ راه را رها كن، برود/ تو برگرد/ با هواي اطرافت/ برايم كلمه بياور/ و چراغ را روشن كن.» در برخي از شعرهاي كتاب نيز، به مسائل اجتماعي توجه شده و رد برخي از حوادث جهان امروز در شعرها ديده‌ مي‌شوند: «تلفن كه گلويش گرفت،/ و تصوير آيفون كه تاريك ماند/ تو گوينده خبر را به خانه دعوت كردي/ او ديوار را به رگبار بست/ چراغ‌ها شعله‌ور شدند/ و خوشه‌هاي انفجاري انگور/ روي ميز/ براي پذيرايي آماده شدند/ خون دمشق و كوباني/ در راهرو جاري‌ست/ ما در قاب عكس فرياد مي‌كشيم/ و تكه‌هاي تو ميان هزاران جسد/ گم شده‌اند.» زبان تمام شعرهاي اين كتاب زباني ساده هستند و با حال‌وهواي شعرها همخواني دارند: «همين كه خواب تمام مي‌شود/ نبودنت مي‌ريزد در جمجمه‌ام/ رگ‌هايم بسته‌اند/ آن‌قدر كه سلول به سلول/ حبس مي‌شوم/ بي‌هوا/ سلول‌ها را بردارم ببرم/ به آشپزخانه/ بريزم توي قوري/ به اتاق بچه‌ها/ بپاشم روي كتاب‌ها و بازي‌ها/ آن‌سوتر ميز و تلويزيون/ خاكستري مي‌شوند/ و مجري بفهمد/ روز به خير نيست/ بيداري/ هجوم نبودن توست/ كه قلبم را چنگ مي‌زند/ كه تا دهانم مي‌دود/ كه از نفس مي‌افتد/ كه وزنش تنم را خم مي‌كند/ سرم را در خاطراتت فرو مي‌كنم/ مهره‌هاي گردنم/ صدايم مي‌كنند: برگرد/ برگرد به خواب/ به بالش/ بالش كه در من له شده/ پرش ريخته/ به كابوس/ كابوس كه از چشم‌هايم بيرون زده است...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.