رودررویی جنگ نرم و جنگ اطلاعاتی
با توجه به درکی که ولادیمیر پوتین از قدرت نرم دارد، دخالت روسیه در انتخابات ریاستجمهوری 2016 آمریکا و ادعای هک سرورهای ستاد انتخاباتی امانوئل مکرون، نامزد پیروز انتخابات ریاستجمهوری فرانسه، نباید کسی را متعجب کند. پوتین قبل از آنکه در سال 2012 دوباره به پست ریاستجمهوری برسد، در مصاحبه با یکی از روزنامههای مسکو اظهار کرده بود که «قدرت نرم، ترکیبی از ابزارها و روشهاست برای رسیدن به اهداف سیاست خارجی بدون استفاده از فشار؛ با بهرهگیری از اطلاعات و دیگر ابزارهای نفوذ و اثرگذاری». به گزارش سایبربان، جنگ اطلاعاتی بسیار فراتر از قدرت نرم میرود و این چیز جدیدی نیست. دستکاری ایدهها و فرایندهای انتخاباتی با پرداخت پول، سابقهای دیرینه دارد و هیتلر و استالین پیشگام حملات رادیویی بودند؛ اما پخش برنامه به صورتی که بیش از حد تبلیغاتی به نظر برسد، فاقد اعتبار بوده و درنتیجه، مخاطب چندانی جذب نخواهد کرد یا در میان مخاطبان، قدرت نرم چندانی تولید نخواهد کرد. با تبدیلشدن سیاست بینالملل به بازی رقابت بر سر اعتبار، برنامههای تبادلی که روابط فردی را در میان دانشجویان و رهبران جوان توسعه میدهد، اغلب ژنراتورهای کارآمدتری برای تولید قدرت نرم به شمار میروند. روسیه علاوه بر بلندگوهای رسمی دیپلماسی عمومی ارتشهایی از ترولهای مزدور و روباتها را برای تولید اطلاعات دروغ به کار میگیرد. اطلاعات دروغی که به این شیوه تولید میشود، دست به دست شده و پس از مدتی بهعنوان حقیقت تلقی میشود. آنگاه در سال 2016، اطلاعات نظامی روسیه با هککردن شبکه خصوصی کمیته ملی حزب دموکرات، سرقت اطلاعات و انتشار آن در فضای مجازی با هدف آسیبزدن به هیلاری کلینتون، نامزد انتخابات ریاستجمهوری آمریکا، یک گام جلوتر رفت. اگرچه جنگ اطلاعاتی چیز جدیدی نیست، فناوری سایبری، آن را ارزانتر، سریعتر و دامنه نفوذ آن را گستردهتر کرده و همچنین شناسایی آن را دشوارتر و انکار آن را ساده کرده است؛ اما درحالیکه جنگ اطلاعاتی روسیه تا حدودی از لحاظ اختلال و تحتتأثیر قراردادن انتخابات 2016 آمریکا موفقیتآمیز بوده، در تولید قدرت نرم توفیقی نداشته است. شرکت مشاوره پورتلند مستقر در لندن، یک شاخص به نام «سی قدرت نرم» منتشر میکند که روسیه را در رتبه بیستوهفتم آن میبینیم.
با توجه به درکی که ولادیمیر پوتین از قدرت نرم دارد، دخالت روسیه در انتخابات ریاستجمهوری 2016 آمریکا و ادعای هک سرورهای ستاد انتخاباتی امانوئل مکرون، نامزد پیروز انتخابات ریاستجمهوری فرانسه، نباید کسی را متعجب کند. پوتین قبل از آنکه در سال 2012 دوباره به پست ریاستجمهوری برسد، در مصاحبه با یکی از روزنامههای مسکو اظهار کرده بود که «قدرت نرم، ترکیبی از ابزارها و روشهاست برای رسیدن به اهداف سیاست خارجی بدون استفاده از فشار؛ با بهرهگیری از اطلاعات و دیگر ابزارهای نفوذ و اثرگذاری». به گزارش سایبربان، جنگ اطلاعاتی بسیار فراتر از قدرت نرم میرود و این چیز جدیدی نیست. دستکاری ایدهها و فرایندهای انتخاباتی با پرداخت پول، سابقهای دیرینه دارد و هیتلر و استالین پیشگام حملات رادیویی بودند؛ اما پخش برنامه به صورتی که بیش از حد تبلیغاتی به نظر برسد، فاقد اعتبار بوده و درنتیجه، مخاطب چندانی جذب نخواهد کرد یا در میان مخاطبان، قدرت نرم چندانی تولید نخواهد کرد. با تبدیلشدن سیاست بینالملل به بازی رقابت بر سر اعتبار، برنامههای تبادلی که روابط فردی را در میان دانشجویان و رهبران جوان توسعه میدهد، اغلب ژنراتورهای کارآمدتری برای تولید قدرت نرم به شمار میروند. روسیه علاوه بر بلندگوهای رسمی دیپلماسی عمومی ارتشهایی از ترولهای مزدور و روباتها را برای تولید اطلاعات دروغ به کار میگیرد. اطلاعات دروغی که به این شیوه تولید میشود، دست به دست شده و پس از مدتی بهعنوان حقیقت تلقی میشود. آنگاه در سال 2016، اطلاعات نظامی روسیه با هککردن شبکه خصوصی کمیته ملی حزب دموکرات، سرقت اطلاعات و انتشار آن در فضای مجازی با هدف آسیبزدن به هیلاری کلینتون، نامزد انتخابات ریاستجمهوری آمریکا، یک گام جلوتر رفت. اگرچه جنگ اطلاعاتی چیز جدیدی نیست، فناوری سایبری، آن را ارزانتر، سریعتر و دامنه نفوذ آن را گستردهتر کرده و همچنین شناسایی آن را دشوارتر و انکار آن را ساده کرده است؛ اما درحالیکه جنگ اطلاعاتی روسیه تا حدودی از لحاظ اختلال و تحتتأثیر قراردادن انتخابات 2016 آمریکا موفقیتآمیز بوده، در تولید قدرت نرم توفیقی نداشته است. شرکت مشاوره پورتلند مستقر در لندن، یک شاخص به نام «سی قدرت نرم» منتشر میکند که روسیه را در رتبه بیستوهفتم آن میبینیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.