پدیده «دستمالکاغذی»ها
پوريا عالمي: دیروز گفتیم چطور شد که ما اینطور شدیم. حالا باقیش را گوش کنید.
روش حمله: ما در همان عنفوان جوانی با ابراهیم گلستان آشنا شدیم. منتها چیزی که ما از گلستان دیدیم این بود که میرفت تو دل این و آن و عملا از روی کار آدمها و خود آدمها با بولدوزر رد میشد. خب این چیزی بود که ما از گلستان دیدیم و ندیدیم که اینهمه سال کار کرده و خوانده و نوشته. زود هم فهمیدیم که خواندن و کارکردن سخت است، اما کار دیگران را هواکردن آسان. نتیجه چی شد؟ صدتا بدتر از من، بدون ورقزدن دو صفحه کتاب و دقیقشدن روی موضوعات، چشممان را بستیم و دهانمان را باز کردیم و از روی همه رد شدیم؛ مثلا یارو پدر خودش را درآورده و یک رمان نوشته بود. ما با دیدن طرح جلد کتاب میگفتیم: «مزخرفه.» بعد طرف میپرسید چرا؟ میگفتیم همینی که هست... . باور نمیکنید که این سیستم جواب داد. من که هیچی، صدتا بهتر از من، الان تخصصشان این است که از روی دیگران رد بشوند. همه هم میگویند ما اقتدا به گلستان کردیم. وضعیت عجیبی است. درواقع ما پلیتیک زدیم. چون از قضاوت میترسیدیم شروع کردیم به قضاوتکردن. حالا بروی تهوتوی این منتقدان را دربیاوری میبینی که اصلا چهار خط از گلستان هم نخواندهاند و عملا جای گلستانیزم، شیفته ماکیاولی هستند.
میگویند بهترین دفاع حمله است، اما نمیدانند خب آدم باید یک چیزی برای دفاع داشته باشد. نهاینکه مدام برود توی دل این و آن و بهشان حمله کند.چپ و راست هم ندارد. شما بگردید ببینید کیها هیچکاری نکردند و الان هر کسی کار میکند مثل چی از اینها میترسد، اینها همانها هستند. بهشان چی بگوییم؟ بگوییم دستمال کاغذی؟ چون اینها دوست داشتند کتاب «کاغذ»ی بنویسند، اما حال نداشتند. میخواستند کارشان «مال»ی بشود، اما جان کارکردن نداشتند یا «مال» این حرفها نبودند. میخواستند «دست»ی بر آتش داشته باشند، اما «دست»شان همیشه در حال «ماله»کشیدن و... است. خب کارنامه کمی هم ندارند. بهشان میگوییم دستمال کاغذی که هم برای جامعه مفید باشند، هم به یک دردی بخورند.
حرف درشت: دستمالکاغذیها در همه مجالس حضور دارند برای همین کمکم احساس میکنند اینها صاحبمجلس هستند. قبلا این اساتید در مطبوعات به سختی و زحمت بسیار هم که شده جایی باز میکردند. در قرن حاضر حیات دستمالکاغذیها به اینترنت بسته است؛ یعنی اگر مودم را خاموش کنی، آنها هم خاموش میشوند.
پوريا عالمي: دیروز گفتیم چطور شد که ما اینطور شدیم. حالا باقیش را گوش کنید.
روش حمله: ما در همان عنفوان جوانی با ابراهیم گلستان آشنا شدیم. منتها چیزی که ما از گلستان دیدیم این بود که میرفت تو دل این و آن و عملا از روی کار آدمها و خود آدمها با بولدوزر رد میشد. خب این چیزی بود که ما از گلستان دیدیم و ندیدیم که اینهمه سال کار کرده و خوانده و نوشته. زود هم فهمیدیم که خواندن و کارکردن سخت است، اما کار دیگران را هواکردن آسان. نتیجه چی شد؟ صدتا بدتر از من، بدون ورقزدن دو صفحه کتاب و دقیقشدن روی موضوعات، چشممان را بستیم و دهانمان را باز کردیم و از روی همه رد شدیم؛ مثلا یارو پدر خودش را درآورده و یک رمان نوشته بود. ما با دیدن طرح جلد کتاب میگفتیم: «مزخرفه.» بعد طرف میپرسید چرا؟ میگفتیم همینی که هست... . باور نمیکنید که این سیستم جواب داد. من که هیچی، صدتا بهتر از من، الان تخصصشان این است که از روی دیگران رد بشوند. همه هم میگویند ما اقتدا به گلستان کردیم. وضعیت عجیبی است. درواقع ما پلیتیک زدیم. چون از قضاوت میترسیدیم شروع کردیم به قضاوتکردن. حالا بروی تهوتوی این منتقدان را دربیاوری میبینی که اصلا چهار خط از گلستان هم نخواندهاند و عملا جای گلستانیزم، شیفته ماکیاولی هستند.
میگویند بهترین دفاع حمله است، اما نمیدانند خب آدم باید یک چیزی برای دفاع داشته باشد. نهاینکه مدام برود توی دل این و آن و بهشان حمله کند.چپ و راست هم ندارد. شما بگردید ببینید کیها هیچکاری نکردند و الان هر کسی کار میکند مثل چی از اینها میترسد، اینها همانها هستند. بهشان چی بگوییم؟ بگوییم دستمال کاغذی؟ چون اینها دوست داشتند کتاب «کاغذ»ی بنویسند، اما حال نداشتند. میخواستند کارشان «مال»ی بشود، اما جان کارکردن نداشتند یا «مال» این حرفها نبودند. میخواستند «دست»ی بر آتش داشته باشند، اما «دست»شان همیشه در حال «ماله»کشیدن و... است. خب کارنامه کمی هم ندارند. بهشان میگوییم دستمال کاغذی که هم برای جامعه مفید باشند، هم به یک دردی بخورند.
حرف درشت: دستمالکاغذیها در همه مجالس حضور دارند برای همین کمکم احساس میکنند اینها صاحبمجلس هستند. قبلا این اساتید در مطبوعات به سختی و زحمت بسیار هم که شده جایی باز میکردند. در قرن حاضر حیات دستمالکاغذیها به اینترنت بسته است؛ یعنی اگر مودم را خاموش کنی، آنها هم خاموش میشوند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.