|

انتشار «بهرام صادقی» واسازی یک نویسنده

شرق: «بهرام صادقی هیجدهم دی‌ماه 1315 در شهر نجف‌آباد به دنیا آمد و 16 دی‌ماه 1363 در تهران بدرود حیات گفت. او شاعر و داستان‌نویس نوگرای قرن بیستم بود که تقریبا در هریک از آثارش به جست‌وجوی‌ شیوه‌های جدید و نوین ادبی پرداخته است. صادقی چهارمین و آخرین فرزند حسینعلی صادقی، خرده‌فروشی جز در شهر نجف‌آباد و جهان‌سلطان بود که عشق به شعر فارسی را در صادقی به ودیعه نهاد.» کتاب «بهرام صادقی» به مراقبت مهدی نوید با هفت مقاله درباره این نویسنده معاصر و داستان‌هایش این‌چنین آغاز شده است. «بهرام صادقی» نوشته سعید هنرمند اولین مقاله این مجموعه است که به زندگی و روزگار بهرام صادقی پرداخته است. مقاله بعدی «به بهانه خواندن زنجیر نوشته بهرام صادقی» را ماهان معلمی نوشته است با این مقدمه: «زنجیر هرکس و هرچیز را به جایی می‌بندد. زنجیر استقرار و پای‌بندی را با محدودیت و منع جابه‌جایی یکجا تولید می‌کند. خود زنجیر و حلقه‌هایش، جدا از هرچیز و هرکس، تجسم همبستگی است و نیز وابستگی...». مقاله بعدی را آذر نفیسی، منتقد ادبی نام‌آشنا نوشته است درباره داستان «آقای نویسنده تازه‌کار است» از بهرام صادقی: «برخی داستان‌ها گویی که با مخاطب خود سر شوخی دارند و برخی مخاطبان را وامیدارند تا مدام بپرسند ماجرا چیست، نویسنده چه می‌خواهد بگوید. آیا قصد شوخی و بازی دارد؟» مقاله بعدی «خود-کشی: نزاع خویشتن و دیگران در کلاف سردرگم» را نسیبه فضل‌اللهی نوشته است. او نیز تک‌داستانی از بهرام صادقی را مبنای مقاله خود قرار داده است. جز این، مقاله دیگری نیز با عنوان «بررسی مسئله هویت» نوشته لیلا صمدی‌رندی به داستان «کلاف سردرگم» پرداخته است با این ایده که این داستان، داستان عجیبی است منعکس‌کننده دغدغه‌های هویتی دهه سی که تا دوران ما نیز درمانی برایشان یافت نشده است. اما یکی از مقالات خواندنی این مجموعه را کیوان طهماسبیان نوشته است با نام «داستان اذان غروب بهرام صادقی به مثابه تمثیلی از خواندن: یک واسازی». این منتقد پیش از این کتابی مفصل و درخور درباره بهرام صادقی نوشته بود با عنوان «صادقیه در بیات اصفهان» که در آن به وجوه مختلف بهرام صادقی می‌پرداخت. در این مقاله نیز با خوانشی واسازانه از داستان «اذان غروب» ابداعات بهرام صادقی در داستان‌نویسی مدرن را برمی‌شمارد. مقاله آخر این مجموعه به بررسی مرگ‌آگاهی در داستان «با کمال تاسف» می‌پردازد و «مرگ و خویشتن» نام دارد. نسیبه فضل‌اللهی به تلقی متفاوت بهرام صادقی از مرگ اشاره می‌کند در قیاس با دیگر نویسندگان ایرانی همچون صادق هدایت و محمود دولت‌آبادی و معتقد است صادقی به‌جای آن‌که در رثای مرگ زانوی غم به بغل بگیرد به استقبال مرگ می‌رود. نه قهرمان‌سرایی می‌کند و در شیپور مرگ می‌دمد بلکه مرگ را پیامد ضروری حیات می‌داند. او همچنین اشاره می‌کند که مرگ یکی از مضامین اصلی آثار صادقی است.

شرق: «بهرام صادقی هیجدهم دی‌ماه 1315 در شهر نجف‌آباد به دنیا آمد و 16 دی‌ماه 1363 در تهران بدرود حیات گفت. او شاعر و داستان‌نویس نوگرای قرن بیستم بود که تقریبا در هریک از آثارش به جست‌وجوی‌ شیوه‌های جدید و نوین ادبی پرداخته است. صادقی چهارمین و آخرین فرزند حسینعلی صادقی، خرده‌فروشی جز در شهر نجف‌آباد و جهان‌سلطان بود که عشق به شعر فارسی را در صادقی به ودیعه نهاد.» کتاب «بهرام صادقی» به مراقبت مهدی نوید با هفت مقاله درباره این نویسنده معاصر و داستان‌هایش این‌چنین آغاز شده است. «بهرام صادقی» نوشته سعید هنرمند اولین مقاله این مجموعه است که به زندگی و روزگار بهرام صادقی پرداخته است. مقاله بعدی «به بهانه خواندن زنجیر نوشته بهرام صادقی» را ماهان معلمی نوشته است با این مقدمه: «زنجیر هرکس و هرچیز را به جایی می‌بندد. زنجیر استقرار و پای‌بندی را با محدودیت و منع جابه‌جایی یکجا تولید می‌کند. خود زنجیر و حلقه‌هایش، جدا از هرچیز و هرکس، تجسم همبستگی است و نیز وابستگی...». مقاله بعدی را آذر نفیسی، منتقد ادبی نام‌آشنا نوشته است درباره داستان «آقای نویسنده تازه‌کار است» از بهرام صادقی: «برخی داستان‌ها گویی که با مخاطب خود سر شوخی دارند و برخی مخاطبان را وامیدارند تا مدام بپرسند ماجرا چیست، نویسنده چه می‌خواهد بگوید. آیا قصد شوخی و بازی دارد؟» مقاله بعدی «خود-کشی: نزاع خویشتن و دیگران در کلاف سردرگم» را نسیبه فضل‌اللهی نوشته است. او نیز تک‌داستانی از بهرام صادقی را مبنای مقاله خود قرار داده است. جز این، مقاله دیگری نیز با عنوان «بررسی مسئله هویت» نوشته لیلا صمدی‌رندی به داستان «کلاف سردرگم» پرداخته است با این ایده که این داستان، داستان عجیبی است منعکس‌کننده دغدغه‌های هویتی دهه سی که تا دوران ما نیز درمانی برایشان یافت نشده است. اما یکی از مقالات خواندنی این مجموعه را کیوان طهماسبیان نوشته است با نام «داستان اذان غروب بهرام صادقی به مثابه تمثیلی از خواندن: یک واسازی». این منتقد پیش از این کتابی مفصل و درخور درباره بهرام صادقی نوشته بود با عنوان «صادقیه در بیات اصفهان» که در آن به وجوه مختلف بهرام صادقی می‌پرداخت. در این مقاله نیز با خوانشی واسازانه از داستان «اذان غروب» ابداعات بهرام صادقی در داستان‌نویسی مدرن را برمی‌شمارد. مقاله آخر این مجموعه به بررسی مرگ‌آگاهی در داستان «با کمال تاسف» می‌پردازد و «مرگ و خویشتن» نام دارد. نسیبه فضل‌اللهی به تلقی متفاوت بهرام صادقی از مرگ اشاره می‌کند در قیاس با دیگر نویسندگان ایرانی همچون صادق هدایت و محمود دولت‌آبادی و معتقد است صادقی به‌جای آن‌که در رثای مرگ زانوی غم به بغل بگیرد به استقبال مرگ می‌رود. نه قهرمان‌سرایی می‌کند و در شیپور مرگ می‌دمد بلکه مرگ را پیامد ضروری حیات می‌داند. او همچنین اشاره می‌کند که مرگ یکی از مضامین اصلی آثار صادقی است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.