|

با مردم در صحنه

جواد طوسی

خب، به سلامتی تکلیف دوازدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری در همین مرحله اول روشن شد. از حالا به‌بعد باید به وعده‌های داده‌شده عمل شود و همه رأی‌دهندگان در چارچوب مطالبات اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و عدالت‌خواهانه‌شان باید جلو هرگونه فرصت‌سوزی را بگیرند. در کنار حماسه‌سازانی که براساس خاستگاه‌ها و انگیزه‌های ریشه‌دار تاریخی‌شان به صحنه آمده بودند، این شخص رئیس‌جمهور منتخب و وزرا و بازوهای اجرائی‌شان هستند که می‌باید حُسن اعتماد دوباره مردم را ارج نهند و اولویت‌ها را در حوزه‌های مختلف در نظر بگیرند و نگاهی از سر صدق به آن مجموعه افرادی که بر هویت فردی، اجتماعی و فرهنگی‌شان اصرار دارند، داشته باشند. اگر خرد جمعی را عامل تعیین‌کننده این همدلی عمومی و همراهی اجتماعی بدانیم، دولتمردان این دوران باید با نگرشی واقع‌بینانه در رفع معضلات و جبران کم‌کاری‌ها (به‌ویژه در عرصه فرهنگی) در دوره قبلی ریاست‌جمهوری اهتمام ورزند.
همه افرادی که براساس دلایل و معیارهای شخصی و اجتماعی‌شان جزء رأی‌دهندگان بوده‌اند، ‌باید بی‌انگیزگی و انفعال را کنار بگذارند و هرکدام به سهم خود در پیشبرد و جهت‌دهی درست خط‌مشی اقتصادی، فرهنگی، سیاسی، علمی، آموزشی و ... دولت نقشی مؤثر داشته باشند. در اینجا اهمیت تشکل صنفی خانه سینما و نهادهای فرهنگی- هنری مانند «بنیاد سینمایی فارابی»، «حوزه هنری» و «سازمان فرهنگی- هنری شهرداری» احساس می‌شود. دیگر فرصتی برای احتیاط‌اندیشی، تعارف و مماشات و متقابلا موضع‌گیری‌های تحت‌جناحی و برخوردهای حذفی و ضدفرهنگی نیست، اگر در یک دغدغه‌مندی مشترک دلمان برای این خاک و سرزمین می‌تپد و در نگاهی استراتژیک و آرمانی جست‌وجوگر فضای فرهنگی و مبتنی‌بر عدالت و کرامت انسانی هستیم، چاره‌ای نداریم جز اینکه اختلافات و دسته‌بندی‌ها و افراط‌گرایی را کنار بگذاریم و به فرهنگ و هنر و انسان متعالی و جامعه اخلاق‌مدار و منضبط و متکی بر عقلانیت و روشن‌بینی و به‌دور از خشونت و تندروی و سیاست‌بازی و سیاست‌زدگی بیندیشیم. در اینجا بیش از همه روی سخنم با رئیس دولت دوازدهم است. آقای دکتر روحانی! از شما برادرانه می‌خواهم که حضور خودجوش مردم، به‌ویژه جامعه فرهنگی- هنری را در حمایت از خودتان جدی بگیرید و با ارائه تعریفی اجرائی و کاربردی از «تدبیر و امید» در حوزه‌هایی که با معیشت و مناسبات فرهنگی- اجتماعی و حقوق شهروندی این مجموعه انسانی سروکار دارد، قدرشناس آنها باشید. بیایید تا دیر نشده «مردم‌شناسی» را در ترکیب دلخواهی از فرهنگ، اقتصاد و عدالت معنا کنید و با نگاهی مدبرانه ثابت کنید که با مردم و در کنار مردم بودنِ صادقانه و بی‌تظاهر (نه حسابگرانه و فرصت‌طلبانه)، پوپولیسم نیست.

خب، به سلامتی تکلیف دوازدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری در همین مرحله اول روشن شد. از حالا به‌بعد باید به وعده‌های داده‌شده عمل شود و همه رأی‌دهندگان در چارچوب مطالبات اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و عدالت‌خواهانه‌شان باید جلو هرگونه فرصت‌سوزی را بگیرند. در کنار حماسه‌سازانی که براساس خاستگاه‌ها و انگیزه‌های ریشه‌دار تاریخی‌شان به صحنه آمده بودند، این شخص رئیس‌جمهور منتخب و وزرا و بازوهای اجرائی‌شان هستند که می‌باید حُسن اعتماد دوباره مردم را ارج نهند و اولویت‌ها را در حوزه‌های مختلف در نظر بگیرند و نگاهی از سر صدق به آن مجموعه افرادی که بر هویت فردی، اجتماعی و فرهنگی‌شان اصرار دارند، داشته باشند. اگر خرد جمعی را عامل تعیین‌کننده این همدلی عمومی و همراهی اجتماعی بدانیم، دولتمردان این دوران باید با نگرشی واقع‌بینانه در رفع معضلات و جبران کم‌کاری‌ها (به‌ویژه در عرصه فرهنگی) در دوره قبلی ریاست‌جمهوری اهتمام ورزند.
همه افرادی که براساس دلایل و معیارهای شخصی و اجتماعی‌شان جزء رأی‌دهندگان بوده‌اند، ‌باید بی‌انگیزگی و انفعال را کنار بگذارند و هرکدام به سهم خود در پیشبرد و جهت‌دهی درست خط‌مشی اقتصادی، فرهنگی، سیاسی، علمی، آموزشی و ... دولت نقشی مؤثر داشته باشند. در اینجا اهمیت تشکل صنفی خانه سینما و نهادهای فرهنگی- هنری مانند «بنیاد سینمایی فارابی»، «حوزه هنری» و «سازمان فرهنگی- هنری شهرداری» احساس می‌شود. دیگر فرصتی برای احتیاط‌اندیشی، تعارف و مماشات و متقابلا موضع‌گیری‌های تحت‌جناحی و برخوردهای حذفی و ضدفرهنگی نیست، اگر در یک دغدغه‌مندی مشترک دلمان برای این خاک و سرزمین می‌تپد و در نگاهی استراتژیک و آرمانی جست‌وجوگر فضای فرهنگی و مبتنی‌بر عدالت و کرامت انسانی هستیم، چاره‌ای نداریم جز اینکه اختلافات و دسته‌بندی‌ها و افراط‌گرایی را کنار بگذاریم و به فرهنگ و هنر و انسان متعالی و جامعه اخلاق‌مدار و منضبط و متکی بر عقلانیت و روشن‌بینی و به‌دور از خشونت و تندروی و سیاست‌بازی و سیاست‌زدگی بیندیشیم. در اینجا بیش از همه روی سخنم با رئیس دولت دوازدهم است. آقای دکتر روحانی! از شما برادرانه می‌خواهم که حضور خودجوش مردم، به‌ویژه جامعه فرهنگی- هنری را در حمایت از خودتان جدی بگیرید و با ارائه تعریفی اجرائی و کاربردی از «تدبیر و امید» در حوزه‌هایی که با معیشت و مناسبات فرهنگی- اجتماعی و حقوق شهروندی این مجموعه انسانی سروکار دارد، قدرشناس آنها باشید. بیایید تا دیر نشده «مردم‌شناسی» را در ترکیب دلخواهی از فرهنگ، اقتصاد و عدالت معنا کنید و با نگاهی مدبرانه ثابت کنید که با مردم و در کنار مردم بودنِ صادقانه و بی‌تظاهر (نه حسابگرانه و فرصت‌طلبانه)، پوپولیسم نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.