چند لحظه ماندگار در روزهای انتخابات
گیسو فغفوری : در این 48 ساعت لحظاتی را پشتسر گذاشتیم که ناخودآگاه اشک شوق و غرور را به همراه داشت. در این مدت رفتارهایی دیدیم که در راستای نتیجه حاصلشده است. رفتارهای مدنی، کنشهای اجتماعی، همراهی، همدلی و... . ما به آن درجه از بینش و عقلانیت رسیدیم که با وجود عدم اعتمادی که گهگاه قلبمان را فشرده میکرد با تکیه بر صندوق رأی خواسته خود را اعلام کردیم. بسیاری از ما - نهفقط ساکنان مناطق شهری و بهقولی چهاردرصدیها، حتی ساکنان روستایی در سیستانوبلوچستان، لرستان و... - به سهبرابرشدن یارانهها نه گفتیم همانند رفراندوم سوئیس دراینباره. ما مردم ایران به تحقیر و مردم بدبخت نامیدهشدن نه گفتیم. ما مردم ایران برای پیرمردی که سوار بر فرغون آمده بود یا خانم پیری که با چهارپایه آمده بود یا 89 سالهای که معتقد است رأیش شاید آخرین کار برای فرزندان ایران باشد میتوانیم کف بزنیم. ما برای دختر شیرازی که با انگشتان پا در برگه رأیش نوشت، جزء تحسین نداریم. برای تمام پزشکان و پرستاران و بیمارانی که هرچه منتظر شدند تا صندوق سیار بیاید و نیامد و دویدند و آمدند تا رأی بدهند، برای مردمی که ساعتها در صف
ایستادند و برای آنانی که با ماشین میآمدند و دیگران را جابهجا میکردند و آب و نوشیدنی میخریدند، جز سپاس و تشکر نداریم.
ما از اصغر فرهادی که افتتاحکننده جشنواره کن بود، اما همراه فاطمه معتمدآریا، کمال تبریزی و دیگر ایرانیها به پای صندوق رأی رفت و پیام و خواسته ما را اعلام کرد، ممنونیم. ما از کیومرث پوراحمد و... چهار هزار اهل فرهنگ که در تمام طول تبلیغات تلاش میکردند متشکریم. دوستانمان، ایرانیان خارج از وطنمان، اینبار در رأیگیری حاضر شدند؛ از نیوزیلند تا آمریکا در سراسر دنیا، در بیش از 36 ساعت زمان رأیگیری. صفهای طولانی را رها نکردند، اما لحظههایی از بینظمی و بیبرنامگی هم دیدیم؛ مثل کاهش تعداد صندوق رأی از 135 هزار در سال 94 به 130هزار در امسال، آن هم درحالیکه تعداد رأیدهندهها افزایش یافته بود؛ اینکه درخواستها برای صندوق سیار بسیار بود و وزارت کشور هم بیبرنامه. نمونهاش خیل جمعیت حاضر در حسینیه ارشاد که میتوانست با وجود صندوقهای بیشتر کار آسانتر شود. عدم امکانات مناسب برای خبرنگاران هم بود. وزارت کشور با اعلامنکردن تدریجی آرا و با تأخیر بیش از هشت ساعت سؤالهای زیادی را به وجود آورد و در نهایت نیز درباره اینکه چرا زودتر و تدریجی آمار را اعلام نکرده، توضیحی ارائه نکرد، اما تصاویر خبرنگارانی که کف سالن یا
در سالن خوابیدهاند، نشان از عدم هماهنگی این وزارتخانه برای این اتفاق بزرگ میدهد و ديديم كه رئیسجمهور روحانی نیز خاضعانه این لحظهها را فراموش نکرد.
گیسو فغفوری : در این 48 ساعت لحظاتی را پشتسر گذاشتیم که ناخودآگاه اشک شوق و غرور را به همراه داشت. در این مدت رفتارهایی دیدیم که در راستای نتیجه حاصلشده است. رفتارهای مدنی، کنشهای اجتماعی، همراهی، همدلی و... . ما به آن درجه از بینش و عقلانیت رسیدیم که با وجود عدم اعتمادی که گهگاه قلبمان را فشرده میکرد با تکیه بر صندوق رأی خواسته خود را اعلام کردیم. بسیاری از ما - نهفقط ساکنان مناطق شهری و بهقولی چهاردرصدیها، حتی ساکنان روستایی در سیستانوبلوچستان، لرستان و... - به سهبرابرشدن یارانهها نه گفتیم همانند رفراندوم سوئیس دراینباره. ما مردم ایران به تحقیر و مردم بدبخت نامیدهشدن نه گفتیم. ما مردم ایران برای پیرمردی که سوار بر فرغون آمده بود یا خانم پیری که با چهارپایه آمده بود یا 89 سالهای که معتقد است رأیش شاید آخرین کار برای فرزندان ایران باشد میتوانیم کف بزنیم. ما برای دختر شیرازی که با انگشتان پا در برگه رأیش نوشت، جزء تحسین نداریم. برای تمام پزشکان و پرستاران و بیمارانی که هرچه منتظر شدند تا صندوق سیار بیاید و نیامد و دویدند و آمدند تا رأی بدهند، برای مردمی که ساعتها در صف
ایستادند و برای آنانی که با ماشین میآمدند و دیگران را جابهجا میکردند و آب و نوشیدنی میخریدند، جز سپاس و تشکر نداریم.
ما از اصغر فرهادی که افتتاحکننده جشنواره کن بود، اما همراه فاطمه معتمدآریا، کمال تبریزی و دیگر ایرانیها به پای صندوق رأی رفت و پیام و خواسته ما را اعلام کرد، ممنونیم. ما از کیومرث پوراحمد و... چهار هزار اهل فرهنگ که در تمام طول تبلیغات تلاش میکردند متشکریم. دوستانمان، ایرانیان خارج از وطنمان، اینبار در رأیگیری حاضر شدند؛ از نیوزیلند تا آمریکا در سراسر دنیا، در بیش از 36 ساعت زمان رأیگیری. صفهای طولانی را رها نکردند، اما لحظههایی از بینظمی و بیبرنامگی هم دیدیم؛ مثل کاهش تعداد صندوق رأی از 135 هزار در سال 94 به 130هزار در امسال، آن هم درحالیکه تعداد رأیدهندهها افزایش یافته بود؛ اینکه درخواستها برای صندوق سیار بسیار بود و وزارت کشور هم بیبرنامه. نمونهاش خیل جمعیت حاضر در حسینیه ارشاد که میتوانست با وجود صندوقهای بیشتر کار آسانتر شود. عدم امکانات مناسب برای خبرنگاران هم بود. وزارت کشور با اعلامنکردن تدریجی آرا و با تأخیر بیش از هشت ساعت سؤالهای زیادی را به وجود آورد و در نهایت نیز درباره اینکه چرا زودتر و تدریجی آمار را اعلام نکرده، توضیحی ارائه نکرد، اما تصاویر خبرنگارانی که کف سالن یا
در سالن خوابیدهاند، نشان از عدم هماهنگی این وزارتخانه برای این اتفاق بزرگ میدهد و ديديم كه رئیسجمهور روحانی نیز خاضعانه این لحظهها را فراموش نکرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.