سرزمینی که دوست میداشتی
ناهید کبیری
از همه شیشهها آب میچکید باران اما دیگر نمیبارید. درختهای دو سوی خیابان خیس و پربرگ در شاخههای هم سر فرو برده بودند. کف دستهایم آنقدر عرق کرده بود که روی فرمان لیز میخورد. پنجره کنارم را پایین کشیدم. تا بینهایت مه بود و بوی علف و جنگل و خاطرههای آن سالهای دانشکده در تهران... همیشه موهایت بلندتر از حالا بود. لاغرتر هم بودی. با صدای بلند هم نمیخندیدی.
انگلیسیات هم به این خوبی نبود. بعدها که در این طرف دنیا دیدمت، به مردی که در کنارت بود اشاره کردی و گفتی: «شوهرم.» گفتی «پدرو» مکزیکی _ آمریکایی است. من هم به «بابک» اشاره کردم که با یکی از میهمانها در حال خوشوبش و خنده بود.
امروز بابک میتوانست با من بیاید که نیامد. گفت «او» که نیست تو هم نرو. گفت تحمل دیدن جای خالی تو را ندارد. اما پدرو گفته بود هست. گفته بود هستی. گفته بود همانطوری که خودت خواستهای همیشه در کنار پدرو هستی... تا در ماشین را ببندم و بدوم به طرف خانه شما خیسخیس شدم. در نیمهباز بود. تو و پدرو منتظر من بودید. همراه من باد و باران هم داخل شد و در را محکم به هم کوبید.
آخرینباری که دیدمت دو سال پیش بود. گفته بودی دلت برای همه خیابانها و میدانها و بازار و دماوند و کافه نادری و دربند و سر پل تجریش و پیراشکی خسروی و گداهای در سینماها تنگ شده است... پدرو به نیمکت چرمی گوشه ایوان اشاره میکند. مینشینم. میگوید: «میدانم منتظرش هستی. همین الان میآورمش.»
هنوز باران میآید. حجم مه پایین آمده و باغ را در یک رویای ابری فرو برده است. پدرو سینی حصیری و لیوانهای نوشابه را روی میز میگذارد. ظرف میوه پر از برگهای سبز انجیر و توتفرنگیهای درشت و گیلاسهای قرمز است. با بیصبری نگاهش میکنم. به جعبه مخملی قرمزی که کنار سینی است اشاره میکند: «اینجاست! میتوانی او را ببینی. داخل این قوطی...» چه میگوید پدرو؟ دیوانه شده است؟ در جعبه را باز میکند. مشتی خاکستر... خاکستر تو... دهانم خشک شده است. پدرو لیوان بلور پایهبلندی را به دستم میدهد. در ذرات خاکسترت جادویی است که گیجم میکند. گیجگیج... فکر میکنم چطور توانستی با همه سلولها و استخوانهایت، با آن دستهای کشیده، ناخنهای مرتب لاکزده، چشمهای عسلی و خاطرهها و فکرها و رویاهایت به یک مشت خاکستر تبدیل شوی و در این جعبه جا بگیری! باران از نفس نمیافتد. عطر تو از گلدانهای دور و بر میوزد و بوی محبوبههایشب یا چیزی شبیه آن دیوانهکننده است. احساس میکنم آرامآرام ریشههای همه علفهای باغ به من نزدیک میشوند و با احتیاط دور انگشتهای پایم میپیچند. بعد بالا میروند و مرا مثل گنجشک کوچکی در بر میگیرند. خودم را به
رطوبت مه و به صدای نفسهای باغ میسپارم و خوابم میبرد. تا به خانه برسم، از چند آسمان پرستاره و چند آفتاب و باد میگذرم. «بابک» با چمدانهای بسته دم در بیتاب است. تندوتند قدم میزند و پشت سر هم به ساعتش نگاه میکند. دلم برایش یکذره شده است. پیش از آنکه دستهایش را به طرف من باز کند، نگاهش در حوالی شکم برآمدهام چرخ میزند. کمی به عقب میروم. کف دستهایم را روی شکمم میکشم. حالا ماندهام چطور بگویم تو در من بارور شدی تا با من به وطن بیایی و یکبار دیگر در سرزمینی که دوست میداشتی متولد شوی...
از همه شیشهها آب میچکید باران اما دیگر نمیبارید. درختهای دو سوی خیابان خیس و پربرگ در شاخههای هم سر فرو برده بودند. کف دستهایم آنقدر عرق کرده بود که روی فرمان لیز میخورد. پنجره کنارم را پایین کشیدم. تا بینهایت مه بود و بوی علف و جنگل و خاطرههای آن سالهای دانشکده در تهران... همیشه موهایت بلندتر از حالا بود. لاغرتر هم بودی. با صدای بلند هم نمیخندیدی.
انگلیسیات هم به این خوبی نبود. بعدها که در این طرف دنیا دیدمت، به مردی که در کنارت بود اشاره کردی و گفتی: «شوهرم.» گفتی «پدرو» مکزیکی _ آمریکایی است. من هم به «بابک» اشاره کردم که با یکی از میهمانها در حال خوشوبش و خنده بود.
امروز بابک میتوانست با من بیاید که نیامد. گفت «او» که نیست تو هم نرو. گفت تحمل دیدن جای خالی تو را ندارد. اما پدرو گفته بود هست. گفته بود هستی. گفته بود همانطوری که خودت خواستهای همیشه در کنار پدرو هستی... تا در ماشین را ببندم و بدوم به طرف خانه شما خیسخیس شدم. در نیمهباز بود. تو و پدرو منتظر من بودید. همراه من باد و باران هم داخل شد و در را محکم به هم کوبید.
آخرینباری که دیدمت دو سال پیش بود. گفته بودی دلت برای همه خیابانها و میدانها و بازار و دماوند و کافه نادری و دربند و سر پل تجریش و پیراشکی خسروی و گداهای در سینماها تنگ شده است... پدرو به نیمکت چرمی گوشه ایوان اشاره میکند. مینشینم. میگوید: «میدانم منتظرش هستی. همین الان میآورمش.»
هنوز باران میآید. حجم مه پایین آمده و باغ را در یک رویای ابری فرو برده است. پدرو سینی حصیری و لیوانهای نوشابه را روی میز میگذارد. ظرف میوه پر از برگهای سبز انجیر و توتفرنگیهای درشت و گیلاسهای قرمز است. با بیصبری نگاهش میکنم. به جعبه مخملی قرمزی که کنار سینی است اشاره میکند: «اینجاست! میتوانی او را ببینی. داخل این قوطی...» چه میگوید پدرو؟ دیوانه شده است؟ در جعبه را باز میکند. مشتی خاکستر... خاکستر تو... دهانم خشک شده است. پدرو لیوان بلور پایهبلندی را به دستم میدهد. در ذرات خاکسترت جادویی است که گیجم میکند. گیجگیج... فکر میکنم چطور توانستی با همه سلولها و استخوانهایت، با آن دستهای کشیده، ناخنهای مرتب لاکزده، چشمهای عسلی و خاطرهها و فکرها و رویاهایت به یک مشت خاکستر تبدیل شوی و در این جعبه جا بگیری! باران از نفس نمیافتد. عطر تو از گلدانهای دور و بر میوزد و بوی محبوبههایشب یا چیزی شبیه آن دیوانهکننده است. احساس میکنم آرامآرام ریشههای همه علفهای باغ به من نزدیک میشوند و با احتیاط دور انگشتهای پایم میپیچند. بعد بالا میروند و مرا مثل گنجشک کوچکی در بر میگیرند. خودم را به
رطوبت مه و به صدای نفسهای باغ میسپارم و خوابم میبرد. تا به خانه برسم، از چند آسمان پرستاره و چند آفتاب و باد میگذرم. «بابک» با چمدانهای بسته دم در بیتاب است. تندوتند قدم میزند و پشت سر هم به ساعتش نگاه میکند. دلم برایش یکذره شده است. پیش از آنکه دستهایش را به طرف من باز کند، نگاهش در حوالی شکم برآمدهام چرخ میزند. کمی به عقب میروم. کف دستهایم را روی شکمم میکشم. حالا ماندهام چطور بگویم تو در من بارور شدی تا با من به وطن بیایی و یکبار دیگر در سرزمینی که دوست میداشتی متولد شوی...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.