«طفلی به نام شادی...»
محمدحسین نجاتی
تهران، انصافا شهر زیبایی شده. شهر را مردمانش زیبا میکنند و شادی آنها روح حاکم بر شهر را زیباتر. دیشب تهرانیها گرد و غبار نشسته بر فستیوالهای خیابانی را پس از سالها پراندند. گل قوچاننژاد به کره، سهگانه بینظیری در ذهن مردمان ساخت. شباهت بسیارش با گل «خداداد عزیزی» به استرالیا و سوپرگل «مهدویکیا» به آمریکا در جامجهانی و شادی پس از آن، چند سانتی قد ایرانیان را بلندتر کرد و سرها را به سقف خانهها رساند. «طفلی به نام شادی» که چند صباحی در همین کوچه پس کوچههای شهر گم شده بود، همبازی «کودک درون» ایرانیها شد. مردم به خیابان آمدند و زنان و دختران شعارهای استادیومی را تجربه کرده و در حد فاصل یک هفته دو جشن بزرگ را به پا کردند. در تهران، میدان ونک، چهارراه پارکوی، میدان ولیعصر، چهارراه ولیعصر، میدان توحید، خیابان پاسداران، میدان شهرری، بازار اول و دوم نازیآباد، میدان تجریش، میدان هفت حوض و شرق و غرب و شمال و جنوب، به بهشت ماشینهای سیستمدار، مردم پرچم به دست، دخترکان و پسربچهها تبدیل شد. در شهرستانهای کشور هم اوضاع به همین ترتیب بود. در این میان بازار ماهیگیران از آب گلآلود هم حسابی داغ داغ است. در
میدان ونک پسری جوان و ترکهای همراه با گونیای لبریز از پرچم و کلاههای استادیومی، هر پرچم و کلاه را 10هزار تومان میفروشد. پولها در دستش به سختی جا میشود. عدهای پاپیاش میشوند تا چند پرچم را مجانی از دستش کف میرود. پسر ترکهای عصبی میشود. ساعت به هشتشب که میرسد، مردم در میدان ونک یک دستتر میشوند. عدهای از جوانان گویی آب ندیدهاند وگرنه شناگران خوبی هستند. همین میشود که ماشینهای سیستمدار با آهنگهایی که آدم را ساکن نگه نمیدارد جولان میدهند و بیشتر به چشم میآیند. مرد کت و شلوارپوش در ماشین نیروی انتظامی پشت بلندگوی ماشین آرام و شمرده میگوید: «دست بچهها درد نکنه که اینقدر شادمون کردند، قربونتون برم حرکت کنین، بفرمایین ممنونم.» پسر جوان دستبردار نیست، رقصکنان به سمت سرباز جوان میرود و دستش را میکشد تا او را هم به جمع خود بیاورد. سرباز تن نمیدهد و سایه سنگین سرهنگ بر سرش است. کمی آن طرفتر برف شادی و ارزانترین شیرینی یعنی شیرینی دانمارکی کمیاب میشود. عزیز، سرباز نیروی انتظامی بازی را از رادیو گوش کرده. خوشحال است و میگوید چند ثانیه زودتر از بقیه در کانکس نیروی انتظامی بعد از گل بالا
و پایین پریده، اما ناراحت است که هنوز گل را ندیده. در ضلع شمالی ونک مهناز میداندار دوستاناش شده است و «ایول ایوله» میخواند. جیغ میزند و میگوید: «تلافی این همه سال استادیوم نرفتن رو در میاریم» دوستش تاییدش میکند و خندهکنان میگوید: «جیغ و دست و هورا» مردم برایش کم نمیگذارند. ساعت به 9 شب که میرسد، ونک جایی برای ماشینها ندارد. آمیختگی این شادی با شادی شنبهشب تهران و ایران، هنوز در کام برخی از مردم است. گروهی همه همهمهها را میخوابانند و شعار میدهند «: با قدم روحانی- میریم جامجهانی» حالا ترافیک رنگ باخته است، مردم به هم راه میدهند. بوقها روی مخ نمیروند. فلاشرها روشن است. از هر پنجرهای یکی آویزان ماشین شده است. شوخی و خنده با ماموران رایج شده است. شهر تا ساعات بامدادی دچار بیخوابی شده است. تهران، انصافا شهر زیبایی شده و مستدام باشد این شادی.
تهران، انصافا شهر زیبایی شده. شهر را مردمانش زیبا میکنند و شادی آنها روح حاکم بر شهر را زیباتر. دیشب تهرانیها گرد و غبار نشسته بر فستیوالهای خیابانی را پس از سالها پراندند. گل قوچاننژاد به کره، سهگانه بینظیری در ذهن مردمان ساخت. شباهت بسیارش با گل «خداداد عزیزی» به استرالیا و سوپرگل «مهدویکیا» به آمریکا در جامجهانی و شادی پس از آن، چند سانتی قد ایرانیان را بلندتر کرد و سرها را به سقف خانهها رساند. «طفلی به نام شادی» که چند صباحی در همین کوچه پس کوچههای شهر گم شده بود، همبازی «کودک درون» ایرانیها شد. مردم به خیابان آمدند و زنان و دختران شعارهای استادیومی را تجربه کرده و در حد فاصل یک هفته دو جشن بزرگ را به پا کردند. در تهران، میدان ونک، چهارراه پارکوی، میدان ولیعصر، چهارراه ولیعصر، میدان توحید، خیابان پاسداران، میدان شهرری، بازار اول و دوم نازیآباد، میدان تجریش، میدان هفت حوض و شرق و غرب و شمال و جنوب، به بهشت ماشینهای سیستمدار، مردم پرچم به دست، دخترکان و پسربچهها تبدیل شد. در شهرستانهای کشور هم اوضاع به همین ترتیب بود. در این میان بازار ماهیگیران از آب گلآلود هم حسابی داغ داغ است. در
میدان ونک پسری جوان و ترکهای همراه با گونیای لبریز از پرچم و کلاههای استادیومی، هر پرچم و کلاه را 10هزار تومان میفروشد. پولها در دستش به سختی جا میشود. عدهای پاپیاش میشوند تا چند پرچم را مجانی از دستش کف میرود. پسر ترکهای عصبی میشود. ساعت به هشتشب که میرسد، مردم در میدان ونک یک دستتر میشوند. عدهای از جوانان گویی آب ندیدهاند وگرنه شناگران خوبی هستند. همین میشود که ماشینهای سیستمدار با آهنگهایی که آدم را ساکن نگه نمیدارد جولان میدهند و بیشتر به چشم میآیند. مرد کت و شلوارپوش در ماشین نیروی انتظامی پشت بلندگوی ماشین آرام و شمرده میگوید: «دست بچهها درد نکنه که اینقدر شادمون کردند، قربونتون برم حرکت کنین، بفرمایین ممنونم.» پسر جوان دستبردار نیست، رقصکنان به سمت سرباز جوان میرود و دستش را میکشد تا او را هم به جمع خود بیاورد. سرباز تن نمیدهد و سایه سنگین سرهنگ بر سرش است. کمی آن طرفتر برف شادی و ارزانترین شیرینی یعنی شیرینی دانمارکی کمیاب میشود. عزیز، سرباز نیروی انتظامی بازی را از رادیو گوش کرده. خوشحال است و میگوید چند ثانیه زودتر از بقیه در کانکس نیروی انتظامی بعد از گل بالا
و پایین پریده، اما ناراحت است که هنوز گل را ندیده. در ضلع شمالی ونک مهناز میداندار دوستاناش شده است و «ایول ایوله» میخواند. جیغ میزند و میگوید: «تلافی این همه سال استادیوم نرفتن رو در میاریم» دوستش تاییدش میکند و خندهکنان میگوید: «جیغ و دست و هورا» مردم برایش کم نمیگذارند. ساعت به 9 شب که میرسد، ونک جایی برای ماشینها ندارد. آمیختگی این شادی با شادی شنبهشب تهران و ایران، هنوز در کام برخی از مردم است. گروهی همه همهمهها را میخوابانند و شعار میدهند «: با قدم روحانی- میریم جامجهانی» حالا ترافیک رنگ باخته است، مردم به هم راه میدهند. بوقها روی مخ نمیروند. فلاشرها روشن است. از هر پنجرهای یکی آویزان ماشین شده است. شوخی و خنده با ماموران رایج شده است. شهر تا ساعات بامدادی دچار بیخوابی شده است. تهران، انصافا شهر زیبایی شده و مستدام باشد این شادی.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.