روایتی از شامگاه 25 خرداد 92
ما بزرگ شدهایم
پژمان موسوی
به شادمانیرسیدن، به رضایت. به رویای مشترک رسیدن، دیدن، بوسیدن، بزرگشدن. تماشا کنید، ما به زندگی بر میگردیم...
سیدعلی صالحی
و ما شامگاه بیستوپنجم خردادماه نود و دو، به شادمانی رسیدیم، به رضایت، به رویای مشترک و به امید. ما بزرگ شدهایم، باور کنید، از خشونت بیزاریم، از هیجانات مقطعی به دوریم، نمیخواهیم احساسی حرف بزنیم و احساسی عمل کنیم، آرزوهای دستنیافتنی را برای بیشتر ناامیدنشدن کنار گذاشتهایم و «زمینی» شدهایم؛ «زمینی» شدهایم و سرنوشتمان را در قمار «تدبیر و امید» گذاشتهایم. تدبیر و امید یک شعار تبلیغاتی نیست، یک «راه» است؛ همانگونه که حسن روحانی یک «راه»است. راهی که ملت ما آن را برگزیده است و همهجوره پایش ایستاده است. نمیدانم شما هم چهره مردمانی را که شامگاه بیستوپنجم خرداد در خیابانهای تهران و برخی دیگر از شهرستانها، پیروزی منتخبشان را جشن گرفته بودند، دیدهاید یا نه؟ من اما دیدم! از پیرمرد و پیرزن و کودک و جوان و میانسال همه آمده بودند؛ آمده بودند که بدون کوچکترین تعرض و توهینی، پیروزی کاندیدای منتخبشان را جشن بگیرند. «آدمها» با هم فرق میکنند و هدفها نیز؛ اما آن شب، «امید» سرفصل مشترک جملگی آنان بود، «شادان» بودند، «آرامش» داشتند و روزهای خوب را به انتظار نشسته بودند. روزهای خوبی که امیدوار بودند در انتظار
کشورشان است. کشوری که مردمی دارد به بزرگی ملت ایران. ملتی که با رای خود تمامی تحلیلهایی که انتخابات این دوره را قطعا و یقینا دو مرحلهای میشمردند، ناگهان عوض کرد و یکبار دیگر ثابت کرد که «میتواند» اگر «بخواهد». آخر او «صلح» میخواهد، کشورش را دوست دارد و بههیچروی نمیخواهد ایران عزیزش حتی یک روز هم روی ناملایمتی به خود ببیند. او «اصلاحات» میخواهد و از هرگونه طغیان و آشوب حذر میکند؛ او راهش را انتخاب کرده است و بههیچروی قصد ندارد از راهش ذرهای عقب بنشیند. ما رویایی داشتیم، هنوز هم رویایی داریم و هرچه میکنیم و هر قدمی که برمیداریم، برای رسیدن به رویاهایمان است؛ رویاهای کوچک، رویاهای بزرگ...
به شادمانیرسیدن، به رضایت. به رویای مشترک رسیدن، دیدن، بوسیدن، بزرگشدن. تماشا کنید، ما به زندگی بر میگردیم...
سیدعلی صالحی
و ما شامگاه بیستوپنجم خردادماه نود و دو، به شادمانی رسیدیم، به رضایت، به رویای مشترک و به امید. ما بزرگ شدهایم، باور کنید، از خشونت بیزاریم، از هیجانات مقطعی به دوریم، نمیخواهیم احساسی حرف بزنیم و احساسی عمل کنیم، آرزوهای دستنیافتنی را برای بیشتر ناامیدنشدن کنار گذاشتهایم و «زمینی» شدهایم؛ «زمینی» شدهایم و سرنوشتمان را در قمار «تدبیر و امید» گذاشتهایم. تدبیر و امید یک شعار تبلیغاتی نیست، یک «راه» است؛ همانگونه که حسن روحانی یک «راه»است. راهی که ملت ما آن را برگزیده است و همهجوره پایش ایستاده است. نمیدانم شما هم چهره مردمانی را که شامگاه بیستوپنجم خرداد در خیابانهای تهران و برخی دیگر از شهرستانها، پیروزی منتخبشان را جشن گرفته بودند، دیدهاید یا نه؟ من اما دیدم! از پیرمرد و پیرزن و کودک و جوان و میانسال همه آمده بودند؛ آمده بودند که بدون کوچکترین تعرض و توهینی، پیروزی کاندیدای منتخبشان را جشن بگیرند. «آدمها» با هم فرق میکنند و هدفها نیز؛ اما آن شب، «امید» سرفصل مشترک جملگی آنان بود، «شادان» بودند، «آرامش» داشتند و روزهای خوب را به انتظار نشسته بودند. روزهای خوبی که امیدوار بودند در انتظار
کشورشان است. کشوری که مردمی دارد به بزرگی ملت ایران. ملتی که با رای خود تمامی تحلیلهایی که انتخابات این دوره را قطعا و یقینا دو مرحلهای میشمردند، ناگهان عوض کرد و یکبار دیگر ثابت کرد که «میتواند» اگر «بخواهد». آخر او «صلح» میخواهد، کشورش را دوست دارد و بههیچروی نمیخواهد ایران عزیزش حتی یک روز هم روی ناملایمتی به خود ببیند. او «اصلاحات» میخواهد و از هرگونه طغیان و آشوب حذر میکند؛ او راهش را انتخاب کرده است و بههیچروی قصد ندارد از راهش ذرهای عقب بنشیند. ما رویایی داشتیم، هنوز هم رویایی داریم و هرچه میکنیم و هر قدمی که برمیداریم، برای رسیدن به رویاهایمان است؛ رویاهای کوچک، رویاهای بزرگ...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.