|

بار دیگر، شهری که دوست می‌داشتم *

حبیب رضایی . بازیگر و بازیگردان

شنبه‌شب همگی در سر شوری داشتیم. در دل نوری داشتیم. شنبه‌شب باز همه در اوج آسمان بودیم...‌هزار‌هزار‌هزار بار شُکر... اما:
راه طولانی است...
باور کنیم چهارسال پیش‌رو فقط کفاف تمیزکردن زخم‌ها را می‌دهد، که زخم هم برای بهبود باید نخست «تمیز» باشد. پس بی‌هیچ توقع و انتظار معجزه‌ای تنها می‌خواهیم، اگر چیزی در روزگارمان قرار است جلب شود، آن دست‌هایی نباشد که به واسطه خواسته‌های مشروع و قانونی بلند می‌شود، بلکه اعتمادی باشد که لازمه و ضرورت زندگی امروز ماست. باید طرف مقابلت، دست اعتمادبرانگیزی به سویت دراز کند. باید خدا را مثل ایرانیان باستان قسم دهیم که سرزمینمان را از خشکسالی و دروغ، در امان نگاه دارد. باقی بماند در فرصتی دیگر. گوشه‌ای از این شب‌ها را برای ثبت بر جریده عالم می‌نویسم و باز تفسیرش باشد برای اهلش.
شنبه‌شب، از حوالی میدان محسنی تا حوالی کوی دانشگاه پیاده راه رفتم... راه رفتم که یادم باشد چندبار این خیابان‌ها، رد قدم‌های تند و بی‌تاب ما را دیده است...
حرف مثل آتشفشان در این سینه بی‌قراری می‌کند... اما گفتنش را می‌گذارم برای بعد که هیجانش فروکش کند. می‌ماند اینکه حال و نفسِ شنبه‌شب پرستاره را، آنان که بی‌رمق، روز جمعه در خانه‌ها ماندند از دست دادند که کاش پیش دلشان راضی باشند وکاش از فردا کمی منصفانه‌تر با ما و خویش، سر کنند... باز بگذریم.
و صداقتش را بخواهید شنبه‌شب به دنبال آن دو خانم مسن، می‌گشتم که چهارشنبه گذشته حوالی میدان ونک در گوشه‌ای نه‌چندان روشن، بی‌هیچ حرکت هیجانی، گوشه‌ای ایستاده بودند و عکس آقای «روحانی» را در دست گرفته بودند... محکم و بی‌قید، فقط «ایستاده» بودند... پسر جوان پر جنب‌وجوشی که بعدا فهمیدم «رامین» نام دارد، با هدبند بنفش و کلی عکس و تراکت آقای «روحانی» به طرفشان آمد.
نگارنده در فاصله‌ای که هم میدان دید را حفظ کند، هم این صحنه را معذب نکند، به تماشا نشسته بود... «رامین» با شوق بی‌حساب خود پرسید: قربونتون برم می‌خواین رای بدین؟
و خانم مسن با لبخندی به قوت ریشه‌های محکمش گفت: برای تو پسرم... می‌خوام رای بدم.
دیوار شیشه‌ای اشک نگذاشت که بقیه صحنه را ببینم فقط دیدم هم من و هم «رامین» (که با ردو بدل‌کردن نگاه خیسمان، انگار سالیان بود که آشنا بودیم) دستان این دو هدیه آسمانی را بوسیدیم و قرار روز پیروزی را گذاشتیم در همان نقطه...
که خب رفتم اما ندیدمشان... خواستم فقط بگویمشان:
حرمت نفس‌های شما معجزه می‌کند، دمی بنشینید، «رامین»‌ها دیگر «ایستاده»اند... فردا روز دیگری است اما، شنبه‌شب واقعا تهران بار دیگر شهری شده بود که دوستش داشتیم... . فعلا همین.
* عنوان کتابی از نادر ابراهیمی

شنبه‌شب همگی در سر شوری داشتیم. در دل نوری داشتیم. شنبه‌شب باز همه در اوج آسمان بودیم...‌هزار‌هزار‌هزار بار شُکر... اما:
راه طولانی است...
باور کنیم چهارسال پیش‌رو فقط کفاف تمیزکردن زخم‌ها را می‌دهد، که زخم هم برای بهبود باید نخست «تمیز» باشد. پس بی‌هیچ توقع و انتظار معجزه‌ای تنها می‌خواهیم، اگر چیزی در روزگارمان قرار است جلب شود، آن دست‌هایی نباشد که به واسطه خواسته‌های مشروع و قانونی بلند می‌شود، بلکه اعتمادی باشد که لازمه و ضرورت زندگی امروز ماست. باید طرف مقابلت، دست اعتمادبرانگیزی به سویت دراز کند. باید خدا را مثل ایرانیان باستان قسم دهیم که سرزمینمان را از خشکسالی و دروغ، در امان نگاه دارد. باقی بماند در فرصتی دیگر. گوشه‌ای از این شب‌ها را برای ثبت بر جریده عالم می‌نویسم و باز تفسیرش باشد برای اهلش.
شنبه‌شب، از حوالی میدان محسنی تا حوالی کوی دانشگاه پیاده راه رفتم... راه رفتم که یادم باشد چندبار این خیابان‌ها، رد قدم‌های تند و بی‌تاب ما را دیده است...
حرف مثل آتشفشان در این سینه بی‌قراری می‌کند... اما گفتنش را می‌گذارم برای بعد که هیجانش فروکش کند. می‌ماند اینکه حال و نفسِ شنبه‌شب پرستاره را، آنان که بی‌رمق، روز جمعه در خانه‌ها ماندند از دست دادند که کاش پیش دلشان راضی باشند وکاش از فردا کمی منصفانه‌تر با ما و خویش، سر کنند... باز بگذریم.
و صداقتش را بخواهید شنبه‌شب به دنبال آن دو خانم مسن، می‌گشتم که چهارشنبه گذشته حوالی میدان ونک در گوشه‌ای نه‌چندان روشن، بی‌هیچ حرکت هیجانی، گوشه‌ای ایستاده بودند و عکس آقای «روحانی» را در دست گرفته بودند... محکم و بی‌قید، فقط «ایستاده» بودند... پسر جوان پر جنب‌وجوشی که بعدا فهمیدم «رامین» نام دارد، با هدبند بنفش و کلی عکس و تراکت آقای «روحانی» به طرفشان آمد.
نگارنده در فاصله‌ای که هم میدان دید را حفظ کند، هم این صحنه را معذب نکند، به تماشا نشسته بود... «رامین» با شوق بی‌حساب خود پرسید: قربونتون برم می‌خواین رای بدین؟
و خانم مسن با لبخندی به قوت ریشه‌های محکمش گفت: برای تو پسرم... می‌خوام رای بدم.
دیوار شیشه‌ای اشک نگذاشت که بقیه صحنه را ببینم فقط دیدم هم من و هم «رامین» (که با ردو بدل‌کردن نگاه خیسمان، انگار سالیان بود که آشنا بودیم) دستان این دو هدیه آسمانی را بوسیدیم و قرار روز پیروزی را گذاشتیم در همان نقطه...
که خب رفتم اما ندیدمشان... خواستم فقط بگویمشان:
حرمت نفس‌های شما معجزه می‌کند، دمی بنشینید، «رامین»‌ها دیگر «ایستاده»اند... فردا روز دیگری است اما، شنبه‌شب واقعا تهران بار دیگر شهری شده بود که دوستش داشتیم... . فعلا همین.
* عنوان کتابی از نادر ابراهیمی

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.