|

با حضور پررنگ جوانان همراه شد

7 نسل زنان نقاش ایران روی دیوار

سحر آزاد: تمام تابلوهایی که روی دیوار خانه هنرمندان نصب شده‌اند، یک ویژگی مشترک دارند. خالقان تمام آنها نقاشان زنی هستند که با دعوت انجمن هنرمندان نقاش برای نمایشگاه سالانه این انجمن انتخاب شده‌اند. در این نمایشگاه آثاری از هفت نسل زنان نقاش ایرانی از دهه 30 تا پایان دهه 80 به نمایش درآمده است، هرچند برخی از اولین زنان نقاش معاصر همچون ایران درودی آثاری در این نمایشگاه ندارد. ژیلا هدایی، دبیر نمایشگاه در پاسخ به «شرق» درباره دلیل نبود آثاری از این هنرمندان می‌گوید: «ایران درودی سفر بود و به همین دلیل نتوانستیم اثری از او در اختیار داشته باشیم اما از دیگر بانوان فقید سعی کردیم آثاری از خانواده‌هایشان را به امانت بگیریم.»البته در دو سال اخیر، این دومین نمایشگاهی است که از زنان نقاش برگزار می‌شود، نیمه دوم سال 91 نیز گالری پردیس ملت میزبان سه‌نسل از زنان نقاش با عنوان «نگاهی دیگر» بود. حالا به فاصله چند ماه از این جریان، انجمن هنرمندان نقاش هم اقدام به برپایی نمایشگاه دیگری با این موضوع کرده است و به همین دلیل احتمال اینکه این دو نمایشگاه با یکدیگر مورد مقایسه قرار بگیرد، زیاد است. گيزلا سينايي که در هر دو نمایشگاه شرکت کرده است، درباره نمایشگاه زنان نقاش در خانه هنرمندان به «شرق» می‌گوید: «از آنجاکه نمایشگاه پردیس گالری ملت از نظر اجرایی و کیفیت خوب بود، نمایشگاه خانه هنرمندان هم باید در سطح قابل قبولی برپا شود تا بتواند به خوبی توانایی‌های زنان نقاش ایرانی را نشان دهد.» او ادامه می‌دهد: «تا آنجایی که می‌دانم، نمایشگاه خانه هنرمندان فاقد پوستر مناسب و کاتالوگ بود. وقتی یک نمایشگاه به اتمام می‌رسد، آنچه از آن باقی می‌ماند همین کاتالوگ‌هاست که به عنوان کارنامه یک نمایشگاه محسوب می‌شود. نمایشگاهی به این بزرگی، حقش این بود که سازمان‌یافته‌تر برپا شود.» سینایی همچنین می‌گوید انجمن هنرمندان نقاش به عنوان یک نهاد خصوصی از نظر مالی در شرایط ایده‌آلی به‌سر نمی‌برد و به همین دلیل درک می‌کند که برای برپایی این نمایشگاه و انتشار پوستر و کاتالوگ هم با کمبود بودجه آنها همراه شود اما پیشنهاد می‌دهد برای انجام چنین کارهایی باید حامیان حامی وجود داشته باشند که کیفیت نمایشگاه را بالا ببرند. او با این حال از اینکه نقاشان زن به‌خصوص نسل جوان، فعال هستند و با نیازهای روز جامعه همراهند، ابراز خوشحالی می‌کند. نمایشگاه زنان عضو انجمن نقاشان ایران که به عنوان نمایشگاه سالانه این انجمن تا پايان خرداد برپا شده است هرچند در تلاش است تا ظرفیت‌های زنان نقاش معاصر ایران را نشان دهد و از این نظر می‌تواند بستری مناسب برای تحقیق و پژوهش آثار زنان هنرمند را فراهم کند اما به‌نظر می‌رسد کمی عجولانه و با شتابزدگی برگزار شده است. بیشتر تابلوهای ارایه‌شده از نسل جوانی تشکیل شده‌اند که در میان آنها نسل‌های اولیه و پیشکسوت زنان نقاش گم شده‌اند و به همین دلیل کمتر می‌توان از این طریق شناخت درستی از هفت نسل زنان نقاش ایرانی به‌دست آورد.
سحر آزاد: تمام تابلوهایی که روی دیوار خانه هنرمندان نصب شده‌اند، یک ویژگی مشترک دارند. خالقان تمام آنها نقاشان زنی هستند که با دعوت انجمن هنرمندان نقاش برای نمایشگاه سالانه این انجمن انتخاب شده‌اند. در این نمایشگاه آثاری از هفت نسل زنان نقاش ایرانی از دهه 30 تا پایان دهه 80 به نمایش درآمده است، هرچند برخی از اولین زنان نقاش معاصر همچون ایران درودی آثاری در این نمایشگاه ندارد. ژیلا هدایی، دبیر نمایشگاه در پاسخ به «شرق» درباره دلیل نبود آثاری از این هنرمندان می‌گوید: «ایران درودی سفر بود و به همین دلیل نتوانستیم اثری از او در اختیار داشته باشیم اما از دیگر بانوان فقید سعی کردیم آثاری از خانواده‌هایشان را به امانت بگیریم.»البته در دو سال اخیر، این دومین نمایشگاهی است که از زنان نقاش برگزار می‌شود، نیمه دوم سال 91 نیز گالری پردیس ملت میزبان سه‌نسل از زنان نقاش با عنوان «نگاهی دیگر» بود. حالا به فاصله چند ماه از این جریان، انجمن هنرمندان نقاش هم اقدام به برپایی نمایشگاه دیگری با این موضوع کرده است و به همین دلیل احتمال اینکه این دو نمایشگاه با یکدیگر مورد مقایسه قرار بگیرد، زیاد است. گيزلا سينايي که در هر دو نمایشگاه شرکت کرده است، درباره نمایشگاه زنان نقاش در خانه هنرمندان به «شرق» می‌گوید: «از آنجاکه نمایشگاه پردیس گالری ملت از نظر اجرایی و کیفیت خوب بود، نمایشگاه خانه هنرمندان هم باید در سطح قابل قبولی برپا شود تا بتواند به خوبی توانایی‌های زنان نقاش ایرانی را نشان دهد.» او ادامه می‌دهد: «تا آنجایی که می‌دانم، نمایشگاه خانه هنرمندان فاقد پوستر مناسب و کاتالوگ بود. وقتی یک نمایشگاه به اتمام می‌رسد، آنچه از آن باقی می‌ماند همین کاتالوگ‌هاست که به عنوان کارنامه یک نمایشگاه محسوب می‌شود. نمایشگاهی به این بزرگی، حقش این بود که سازمان‌یافته‌تر برپا شود.» سینایی همچنین می‌گوید انجمن هنرمندان نقاش به عنوان یک نهاد خصوصی از نظر مالی در شرایط ایده‌آلی به‌سر نمی‌برد و به همین دلیل درک می‌کند که برای برپایی این نمایشگاه و انتشار پوستر و کاتالوگ هم با کمبود بودجه آنها همراه شود اما پیشنهاد می‌دهد برای انجام چنین کارهایی باید حامیان حامی وجود داشته باشند که کیفیت نمایشگاه را بالا ببرند. او با این حال از اینکه نقاشان زن به‌خصوص نسل جوان، فعال هستند و با نیازهای روز جامعه همراهند، ابراز خوشحالی می‌کند. نمایشگاه زنان عضو انجمن نقاشان ایران که به عنوان نمایشگاه سالانه این انجمن تا پايان خرداد برپا شده است هرچند در تلاش است تا ظرفیت‌های زنان نقاش معاصر ایران را نشان دهد و از این نظر می‌تواند بستری مناسب برای تحقیق و پژوهش آثار زنان هنرمند را فراهم کند اما به‌نظر می‌رسد کمی عجولانه و با شتابزدگی برگزار شده است. بیشتر تابلوهای ارایه‌شده از نسل جوانی تشکیل شده‌اند که در میان آنها نسل‌های اولیه و پیشکسوت زنان نقاش گم شده‌اند و به همین دلیل کمتر می‌توان از این طریق شناخت درستی از هفت نسل زنان نقاش ایرانی به‌دست آورد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.