|

خواندن جان پياده‌روها

ماني سپهري: «بنفش‌تر از خود با خيابان‌هاي خاموش»، عنوان تازه‌ترين مجموعه شعر محمدرضا اصلاني است و اين در حالي است که سال‌ها بود که از اصلاني مجموعه شعر تازه‌اي منتشر نشده بود و آخرين دفتر شعر پيش از اين منتشرشده‌اش، «سوگنامه سال‌هاي ممنوع» بود که در سال 1357 منتشر شد و «بنفش‌تر از خود با خيابان‌هاي خاموش»، پس از «شب‌هاي نيمکتي، روزهاي باد» (1344)، «بر تفاضل دو مغرب» (1354) و «سوگنامه سال‌هاي ممنوع» (1357) چهارمين دفتر شعر او ست.
تازه‌ترين مجموعه شعر اصلاني حاوي نوعي دلواپسي و هراس است. دلواپسي و هراسي که تصويرهايي که اصلاني با زبان مي‌آفريند، به آن شکل مي‌دهد. شعر اصلاني نه بيان دغدغه‌هاي شخصي و خصوصي که پيوند فرديتي زخم‌خورده و نگران با زمينه‌اي جمعي و تاريخي است. به‌همين دليل در شعر او بدن فرد به بدن شهر و خيابان و هر‌آنچه بيانگر زمينه‌اي جمعي است، پيوند مي‌خورد و گاه هرکدام از اين بدن‌ها انعکاس ديگري مي‌شوند و نبض شهر در نبض فرد مي‌زند و نبض فرد در نبض شهر، مانند اين شعر: «در ناگهاني چهره‌به‌چهره نبش‌هاي کوچه‌به‌کوچه/ صداي بي‌هواي زخم را/ مي‌شنوم/ و عمق نازک فاجعه را در ديوارها/ و هجوم پاها/ از شدت شرم گريزان/ يقه‌اي ميان يقه‌ها/ سري ميان سرها/ دستي فروپاشيده ميان اقيانوس‌ها/ لجه تاريک همه صداها/ سکوتي ميان سکوت‌ها/ نت کشيده بي‌صاحب ميان خرده‌روزنامه‌ها/ خرده‌هاي پول/ خرده‌هاي غذا/ در نگاه سريع موش‌ها/ و خرده‌هاي برگ/ در تهديد گريزنده‌نبودن/ بهار را عشق کن/ و عشق را/ به بودن تهديد کن/‌اي زایر آتش‌ها/ در خواندن جان پياده‌روها.»
يا اين يکي: «برگ/ چنان جوان بود و بهار/ چنان ترد/ که طرح پير چهره از ياد گرفتم/ و به سوداي پرنده‌اي تراويده در باد/ به کوچه زدم/ جهان از هيچ خبري خبر نداشت/ و تنها درخت بود که از انفجار دل شکوفه‌اي خبر مي‌داد/ و در دل انفجار/ آفتاب/ کودکي از شوق پرپر/ کوچه ليکن/ چه بي‌اعتماد روي گرداند و پيچيد سرد/ و من/ صداي قدم‌هايم فروچيدم/ تا رنگ ماشي رهگذر/ بي‌شک از کنار گوشم بگذرد.»
مجموعه شعر بنفش‌تر از خود با خيابان‌هاي خاموش را انتشارات مرواريد در تعداد هزاروصد نسخه منتشر کرده است.
ماني سپهري: «بنفش‌تر از خود با خيابان‌هاي خاموش»، عنوان تازه‌ترين مجموعه شعر محمدرضا اصلاني است و اين در حالي است که سال‌ها بود که از اصلاني مجموعه شعر تازه‌اي منتشر نشده بود و آخرين دفتر شعر پيش از اين منتشرشده‌اش، «سوگنامه سال‌هاي ممنوع» بود که در سال 1357 منتشر شد و «بنفش‌تر از خود با خيابان‌هاي خاموش»، پس از «شب‌هاي نيمکتي، روزهاي باد» (1344)، «بر تفاضل دو مغرب» (1354) و «سوگنامه سال‌هاي ممنوع» (1357) چهارمين دفتر شعر او ست.
تازه‌ترين مجموعه شعر اصلاني حاوي نوعي دلواپسي و هراس است. دلواپسي و هراسي که تصويرهايي که اصلاني با زبان مي‌آفريند، به آن شکل مي‌دهد. شعر اصلاني نه بيان دغدغه‌هاي شخصي و خصوصي که پيوند فرديتي زخم‌خورده و نگران با زمينه‌اي جمعي و تاريخي است. به‌همين دليل در شعر او بدن فرد به بدن شهر و خيابان و هر‌آنچه بيانگر زمينه‌اي جمعي است، پيوند مي‌خورد و گاه هرکدام از اين بدن‌ها انعکاس ديگري مي‌شوند و نبض شهر در نبض فرد مي‌زند و نبض فرد در نبض شهر، مانند اين شعر: «در ناگهاني چهره‌به‌چهره نبش‌هاي کوچه‌به‌کوچه/ صداي بي‌هواي زخم را/ مي‌شنوم/ و عمق نازک فاجعه را در ديوارها/ و هجوم پاها/ از شدت شرم گريزان/ يقه‌اي ميان يقه‌ها/ سري ميان سرها/ دستي فروپاشيده ميان اقيانوس‌ها/ لجه تاريک همه صداها/ سکوتي ميان سکوت‌ها/ نت کشيده بي‌صاحب ميان خرده‌روزنامه‌ها/ خرده‌هاي پول/ خرده‌هاي غذا/ در نگاه سريع موش‌ها/ و خرده‌هاي برگ/ در تهديد گريزنده‌نبودن/ بهار را عشق کن/ و عشق را/ به بودن تهديد کن/‌اي زایر آتش‌ها/ در خواندن جان پياده‌روها.»
يا اين يکي: «برگ/ چنان جوان بود و بهار/ چنان ترد/ که طرح پير چهره از ياد گرفتم/ و به سوداي پرنده‌اي تراويده در باد/ به کوچه زدم/ جهان از هيچ خبري خبر نداشت/ و تنها درخت بود که از انفجار دل شکوفه‌اي خبر مي‌داد/ و در دل انفجار/ آفتاب/ کودکي از شوق پرپر/ کوچه ليکن/ چه بي‌اعتماد روي گرداند و پيچيد سرد/ و من/ صداي قدم‌هايم فروچيدم/ تا رنگ ماشي رهگذر/ بي‌شک از کنار گوشم بگذرد.»
مجموعه شعر بنفش‌تر از خود با خيابان‌هاي خاموش را انتشارات مرواريد در تعداد هزاروصد نسخه منتشر کرده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.