اشکها و لبخندها
میدان ونک، ساعت 10:45، عکس: امیرجدیدی، شرق
شرق، آمنه شیرافکن: لبخند و شادی و اشک میهمان شنبهشب ایران شد. 25خرداد است و شهرهای یکپارچه شعف. این شب، قرار است بهنام روزی ماندگار در تاریخ معاصر ایران ثبت شود تا تاییدی باشد بر اندیشههای «اصلاحطلبانه» که گاهوبیگاه کمرنگ و پررنگ در فضای سیاسی کشور به چشم میآید. شور و نشاط «زندگی شبانهای» که همیشه در روزهای مانده به انتخابات در شهر طنینانداز است، اینبار در شب پیروزی طرفداران «حسن روحانی»، ساعتها میهمان خیابانهای شهر میشود. میدان هفتتیر، صادقیه، ولیعصر، ستارخان، انقلاب و خیابان، خیابان شهر پرشده از شکوه یک پیروزی. از بسیاری از شهرهای دیگر ایرانزمین نیز خبرهای مشابهی میرسد. خیابانها پر شده از شادیهایی که مدتی است کمرنگتر از هر زمان دیگری بر چهره شهروندان ایرانی نقش بسته و حالا آغازی است برای همدلی. آنها بهدنبال ردپای تازهای میروند که قرار است آنها را به سر مقصد «اعتدال» و «تدبیر» رهنمون کند. جمعیت یکدست جوان نیست، از پیرمرد گرفته تا پیرزن و بچهها در میان جمعیت فراوان به چشم میخورند. برخی شال سبز پوشیدهاند و برخی تیشرت و مانتوی بنفش به تن دارند. رنگبهرنگ به یکدیگر
میرسند و در خیابانهای شهر آوازهای مشترک سر میدهند. آوازهایی برای فردای بهتر ایرانی که روزهای دشواری را پشتسر میگذارد. لبخندهای پهن بر چهره پیر و جوان نقش بسته و صدای موزیک از پنجره ماشینها بیرون میکوبد. طرفداران رییسجمهوری آینده ایران از تمام خیابانهای فرعی منتهی به میدان ولیعصر و حافظ و هفتتیر راهی خیابانهای اصلی میشوند. «یار دبستانی من» از گوشهای از جمعیت بلند میشود و گروهی دیگر ترانه نوستالژیک «ای ایران» را سر میدهند. ترافیک شنبهشب تهران از جنس ترافیکهای همیشه نیست. صدای سوت و کف و دست مردم بلند شده و هیچکس نگران ساعتهای تلفشده نیست. ماشینها گاه و بیگاه میایستند و طنین همدلی در میدانهای شهر میپیچد. اینبار نه پوشش افراد را از هم جدا میکند و نه لباسهایی که گاهی برای آدمها «برچسب» میشود. همه با هم یکصدا خواستههایشان را از رییسجمهوری آینده میخواهند. خیابانها قفل شده و پلیس در تلاش است تا هر طور شده مانع از توقف حرکت ماشینها شود. سرنشینان خودرو اما خیالیشان نیست. جمعیت از مقابل دفتر «حسن روحانی» در نزدیکی پل کریمخان به چند سو میرود، هفتتیر، ولیعصر و حافظ. آدمها کلیدهای
نمادین در دست دارند و سربندهای بنفش بر پیشانی بستهاند. دستها با علامت «وی» از ماشینها بیرون آمده و همدلی بیمانندی میان هواداران «شیخ دیپلمات» بهوجود آمده. هوای داغ روزهای پایانی خرداد مانع از آن نمیشود که جمعیت پراکنده شود، پلیس بهخوبی بر رفتوآمدها نظارت دارد و جایی که ماشین و آدمها به هم گره خوردهاند، به عابران تذکر میدهد. ماشینها از همیشه مهربانترند و عابران به مفهوم تازهای از «دموکراسی» رسیدهاند. انتخابشان را با حضوری حداکثری پای صندوقهای رای به اثبات رساندهاند و حالا در خیابانهای شهر جشن پیروزی به راه انداختهاند.
شرق، آمنه شیرافکن: لبخند و شادی و اشک میهمان شنبهشب ایران شد. 25خرداد است و شهرهای یکپارچه شعف. این شب، قرار است بهنام روزی ماندگار در تاریخ معاصر ایران ثبت شود تا تاییدی باشد بر اندیشههای «اصلاحطلبانه» که گاهوبیگاه کمرنگ و پررنگ در فضای سیاسی کشور به چشم میآید. شور و نشاط «زندگی شبانهای» که همیشه در روزهای مانده به انتخابات در شهر طنینانداز است، اینبار در شب پیروزی طرفداران «حسن روحانی»، ساعتها میهمان خیابانهای شهر میشود. میدان هفتتیر، صادقیه، ولیعصر، ستارخان، انقلاب و خیابان، خیابان شهر پرشده از شکوه یک پیروزی. از بسیاری از شهرهای دیگر ایرانزمین نیز خبرهای مشابهی میرسد. خیابانها پر شده از شادیهایی که مدتی است کمرنگتر از هر زمان دیگری بر چهره شهروندان ایرانی نقش بسته و حالا آغازی است برای همدلی. آنها بهدنبال ردپای تازهای میروند که قرار است آنها را به سر مقصد «اعتدال» و «تدبیر» رهنمون کند. جمعیت یکدست جوان نیست، از پیرمرد گرفته تا پیرزن و بچهها در میان جمعیت فراوان به چشم میخورند. برخی شال سبز پوشیدهاند و برخی تیشرت و مانتوی بنفش به تن دارند. رنگبهرنگ به یکدیگر
میرسند و در خیابانهای شهر آوازهای مشترک سر میدهند. آوازهایی برای فردای بهتر ایرانی که روزهای دشواری را پشتسر میگذارد. لبخندهای پهن بر چهره پیر و جوان نقش بسته و صدای موزیک از پنجره ماشینها بیرون میکوبد. طرفداران رییسجمهوری آینده ایران از تمام خیابانهای فرعی منتهی به میدان ولیعصر و حافظ و هفتتیر راهی خیابانهای اصلی میشوند. «یار دبستانی من» از گوشهای از جمعیت بلند میشود و گروهی دیگر ترانه نوستالژیک «ای ایران» را سر میدهند. ترافیک شنبهشب تهران از جنس ترافیکهای همیشه نیست. صدای سوت و کف و دست مردم بلند شده و هیچکس نگران ساعتهای تلفشده نیست. ماشینها گاه و بیگاه میایستند و طنین همدلی در میدانهای شهر میپیچد. اینبار نه پوشش افراد را از هم جدا میکند و نه لباسهایی که گاهی برای آدمها «برچسب» میشود. همه با هم یکصدا خواستههایشان را از رییسجمهوری آینده میخواهند. خیابانها قفل شده و پلیس در تلاش است تا هر طور شده مانع از توقف حرکت ماشینها شود. سرنشینان خودرو اما خیالیشان نیست. جمعیت از مقابل دفتر «حسن روحانی» در نزدیکی پل کریمخان به چند سو میرود، هفتتیر، ولیعصر و حافظ. آدمها کلیدهای
نمادین در دست دارند و سربندهای بنفش بر پیشانی بستهاند. دستها با علامت «وی» از ماشینها بیرون آمده و همدلی بیمانندی میان هواداران «شیخ دیپلمات» بهوجود آمده. هوای داغ روزهای پایانی خرداد مانع از آن نمیشود که جمعیت پراکنده شود، پلیس بهخوبی بر رفتوآمدها نظارت دارد و جایی که ماشین و آدمها به هم گره خوردهاند، به عابران تذکر میدهد. ماشینها از همیشه مهربانترند و عابران به مفهوم تازهای از «دموکراسی» رسیدهاند. انتخابشان را با حضوری حداکثری پای صندوقهای رای به اثبات رساندهاند و حالا در خیابانهای شهر جشن پیروزی به راه انداختهاند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.