رای در پیچ تاریخی
زهرا شجاعی . رییس سابق مرکز امور زنان ریاست جمهوری
انتخابات نزدیک است. فرصتی برای اما و اگر و تردید باقی نمانده. اگر بنا دارید تغییری ایجاد شود، هرچند کوچک باید ایستاد و در برابر صندوقهای رای، صلابت حضور مردمی را تبدیل به یک حماسه کرد.
تردید در این روزها، راه به جایی نخواهد برد، اجماع بر سر یک نامزد در انتخابات پیشرو، سوای آنکه نتیجه چه باشد، برای اصلاحطلبان پیروزی است. ما به یکباره اصلاحطلب خلق نشدهایم. اصلاحطلبی تجربه و آموختن است و ما در این سالها بسیار از تاریخ معاصر و سختیها و دشواریهایش آموختهایم.
شرایط امروز جامعه ما طوری است که باید دست پیر و جوان را گرفت و او را به پای صندوق رای آورد. همیشه برای حضور و مشارکت از کلیشه «برهه» تاریخی استفاده میکنیم، گویا ما همیشه در «برهه»ها طی مسیر میکنیم.
اما اینبار به واقع «برهه» است، برهه دشواری که بسیاری از چالشها پیشروی ماست. امروز ایران دیگر وضعیت سابق را در خاورمیانه ندارد، هشت سال حضور دولت اصولگرایی به کشف برخی کشورهای آفریقایی منتهی شده و سفرهای بطالتآور به ونزوئلا. میراث سیاست خارجی نزدیک به یکدهه حضور اصولگرایان در ایران منتهی به از دست دادن جایگاه دیپلماتیک کشور در سطوح بینالمللی شده است. ایران که روزی در کشورهای منطقه قطب تاثیرگذاری بود و در حل و فصل منازعات مورد توجه بود، حالا باید در برخی منازعات سیاسی به میانجیگری کشوری چون قطر دلخوش کند. اعتماد عمومی در طول هزاران سال شکل میگیرد و در طرفهالعینی از بین میرود، به همین دلیل سیستمهای قدرت همیشه برای حفظ مشروعیت سیاسی خود تلاش کردهاند تا با سازگاری با آرای مخالف و متغیر بتوانند نسبت به جلب آرای عمومی در کشور اقدام کنند.
امروز ما در موقعیت جهانی حساسی قرار داریم و از یک طرف تحریم که روزی ورقپارهای بیش نبود، تهدیدی برای جامعه و معیشت مردم به وجود آورده است. از سوی دیگر ایران مانند جزیرهای است که در اطرافش حلقههای آتش از هر سو ما را احاطه کرده، افغانستان، عراق و تهدید کشورهای عربی را نیز باید به این دغدغهها اضافه کرد.
بنابراین باید جمعه رای داد. ضرورت رای دادن بهخاطر سطح تعیینکنندگی آن در یکی از پیچهای دشوار تاریخ سیاسی کشور است.
البته سیاست اصولگرایی به معنای این نبوده که اصلاحات همواره پدیدهای بدون ایراد است. اما امیدواریم که مبتنی بر تجربههای پیشین و با ضریب خطایی پایینتر، اصلاحطلبان بتوانند در این روزها مسیر پرمخاطره پیشرو را مدیریت کنند.
تردید در این روزها، راه به جایی نخواهد برد، اجماع بر سر یک نامزد در انتخابات پیشرو، سوای آنکه نتیجه چه باشد، برای اصلاحطلبان پیروزی است. ما به یکباره اصلاحطلب خلق نشدهایم. اصلاحطلبی تجربه و آموختن است و ما در این سالها بسیار از تاریخ معاصر و سختیها و دشواریهایش آموختهایم.
شرایط امروز جامعه ما طوری است که باید دست پیر و جوان را گرفت و او را به پای صندوق رای آورد. همیشه برای حضور و مشارکت از کلیشه «برهه» تاریخی استفاده میکنیم، گویا ما همیشه در «برهه»ها طی مسیر میکنیم.
اما اینبار به واقع «برهه» است، برهه دشواری که بسیاری از چالشها پیشروی ماست. امروز ایران دیگر وضعیت سابق را در خاورمیانه ندارد، هشت سال حضور دولت اصولگرایی به کشف برخی کشورهای آفریقایی منتهی شده و سفرهای بطالتآور به ونزوئلا. میراث سیاست خارجی نزدیک به یکدهه حضور اصولگرایان در ایران منتهی به از دست دادن جایگاه دیپلماتیک کشور در سطوح بینالمللی شده است. ایران که روزی در کشورهای منطقه قطب تاثیرگذاری بود و در حل و فصل منازعات مورد توجه بود، حالا باید در برخی منازعات سیاسی به میانجیگری کشوری چون قطر دلخوش کند. اعتماد عمومی در طول هزاران سال شکل میگیرد و در طرفهالعینی از بین میرود، به همین دلیل سیستمهای قدرت همیشه برای حفظ مشروعیت سیاسی خود تلاش کردهاند تا با سازگاری با آرای مخالف و متغیر بتوانند نسبت به جلب آرای عمومی در کشور اقدام کنند.
امروز ما در موقعیت جهانی حساسی قرار داریم و از یک طرف تحریم که روزی ورقپارهای بیش نبود، تهدیدی برای جامعه و معیشت مردم به وجود آورده است. از سوی دیگر ایران مانند جزیرهای است که در اطرافش حلقههای آتش از هر سو ما را احاطه کرده، افغانستان، عراق و تهدید کشورهای عربی را نیز باید به این دغدغهها اضافه کرد.
بنابراین باید جمعه رای داد. ضرورت رای دادن بهخاطر سطح تعیینکنندگی آن در یکی از پیچهای دشوار تاریخ سیاسی کشور است.
البته سیاست اصولگرایی به معنای این نبوده که اصلاحات همواره پدیدهای بدون ایراد است. اما امیدواریم که مبتنی بر تجربههای پیشین و با ضریب خطایی پایینتر، اصلاحطلبان بتوانند در این روزها مسیر پرمخاطره پیشرو را مدیریت کنند.
انتخابات نزدیک است. فرصتی برای اما و اگر و تردید باقی نمانده. اگر بنا دارید تغییری ایجاد شود، هرچند کوچک باید ایستاد و در برابر صندوقهای رای، صلابت حضور مردمی را تبدیل به یک حماسه کرد.
تردید در این روزها، راه به جایی نخواهد برد، اجماع بر سر یک نامزد در انتخابات پیشرو، سوای آنکه نتیجه چه باشد، برای اصلاحطلبان پیروزی است. ما به یکباره اصلاحطلب خلق نشدهایم. اصلاحطلبی تجربه و آموختن است و ما در این سالها بسیار از تاریخ معاصر و سختیها و دشواریهایش آموختهایم.
شرایط امروز جامعه ما طوری است که باید دست پیر و جوان را گرفت و او را به پای صندوق رای آورد. همیشه برای حضور و مشارکت از کلیشه «برهه» تاریخی استفاده میکنیم، گویا ما همیشه در «برهه»ها طی مسیر میکنیم.
اما اینبار به واقع «برهه» است، برهه دشواری که بسیاری از چالشها پیشروی ماست. امروز ایران دیگر وضعیت سابق را در خاورمیانه ندارد، هشت سال حضور دولت اصولگرایی به کشف برخی کشورهای آفریقایی منتهی شده و سفرهای بطالتآور به ونزوئلا. میراث سیاست خارجی نزدیک به یکدهه حضور اصولگرایان در ایران منتهی به از دست دادن جایگاه دیپلماتیک کشور در سطوح بینالمللی شده است. ایران که روزی در کشورهای منطقه قطب تاثیرگذاری بود و در حل و فصل منازعات مورد توجه بود، حالا باید در برخی منازعات سیاسی به میانجیگری کشوری چون قطر دلخوش کند. اعتماد عمومی در طول هزاران سال شکل میگیرد و در طرفهالعینی از بین میرود، به همین دلیل سیستمهای قدرت همیشه برای حفظ مشروعیت سیاسی خود تلاش کردهاند تا با سازگاری با آرای مخالف و متغیر بتوانند نسبت به جلب آرای عمومی در کشور اقدام کنند.
امروز ما در موقعیت جهانی حساسی قرار داریم و از یک طرف تحریم که روزی ورقپارهای بیش نبود، تهدیدی برای جامعه و معیشت مردم به وجود آورده است. از سوی دیگر ایران مانند جزیرهای است که در اطرافش حلقههای آتش از هر سو ما را احاطه کرده، افغانستان، عراق و تهدید کشورهای عربی را نیز باید به این دغدغهها اضافه کرد.
بنابراین باید جمعه رای داد. ضرورت رای دادن بهخاطر سطح تعیینکنندگی آن در یکی از پیچهای دشوار تاریخ سیاسی کشور است.
البته سیاست اصولگرایی به معنای این نبوده که اصلاحات همواره پدیدهای بدون ایراد است. اما امیدواریم که مبتنی بر تجربههای پیشین و با ضریب خطایی پایینتر، اصلاحطلبان بتوانند در این روزها مسیر پرمخاطره پیشرو را مدیریت کنند.
تردید در این روزها، راه به جایی نخواهد برد، اجماع بر سر یک نامزد در انتخابات پیشرو، سوای آنکه نتیجه چه باشد، برای اصلاحطلبان پیروزی است. ما به یکباره اصلاحطلب خلق نشدهایم. اصلاحطلبی تجربه و آموختن است و ما در این سالها بسیار از تاریخ معاصر و سختیها و دشواریهایش آموختهایم.
شرایط امروز جامعه ما طوری است که باید دست پیر و جوان را گرفت و او را به پای صندوق رای آورد. همیشه برای حضور و مشارکت از کلیشه «برهه» تاریخی استفاده میکنیم، گویا ما همیشه در «برهه»ها طی مسیر میکنیم.
اما اینبار به واقع «برهه» است، برهه دشواری که بسیاری از چالشها پیشروی ماست. امروز ایران دیگر وضعیت سابق را در خاورمیانه ندارد، هشت سال حضور دولت اصولگرایی به کشف برخی کشورهای آفریقایی منتهی شده و سفرهای بطالتآور به ونزوئلا. میراث سیاست خارجی نزدیک به یکدهه حضور اصولگرایان در ایران منتهی به از دست دادن جایگاه دیپلماتیک کشور در سطوح بینالمللی شده است. ایران که روزی در کشورهای منطقه قطب تاثیرگذاری بود و در حل و فصل منازعات مورد توجه بود، حالا باید در برخی منازعات سیاسی به میانجیگری کشوری چون قطر دلخوش کند. اعتماد عمومی در طول هزاران سال شکل میگیرد و در طرفهالعینی از بین میرود، به همین دلیل سیستمهای قدرت همیشه برای حفظ مشروعیت سیاسی خود تلاش کردهاند تا با سازگاری با آرای مخالف و متغیر بتوانند نسبت به جلب آرای عمومی در کشور اقدام کنند.
امروز ما در موقعیت جهانی حساسی قرار داریم و از یک طرف تحریم که روزی ورقپارهای بیش نبود، تهدیدی برای جامعه و معیشت مردم به وجود آورده است. از سوی دیگر ایران مانند جزیرهای است که در اطرافش حلقههای آتش از هر سو ما را احاطه کرده، افغانستان، عراق و تهدید کشورهای عربی را نیز باید به این دغدغهها اضافه کرد.
بنابراین باید جمعه رای داد. ضرورت رای دادن بهخاطر سطح تعیینکنندگی آن در یکی از پیچهای دشوار تاریخ سیاسی کشور است.
البته سیاست اصولگرایی به معنای این نبوده که اصلاحات همواره پدیدهای بدون ایراد است. اما امیدواریم که مبتنی بر تجربههای پیشین و با ضریب خطایی پایینتر، اصلاحطلبان بتوانند در این روزها مسیر پرمخاطره پیشرو را مدیریت کنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.