گزارشی از محلهای در تهران 3 روز پس از دستگیری اراذل و اوباش
روایت زخمخوردگان
محمدحسین نجاتی: کام سنگینی از قلیان میگیرد. سعی میکند دود را با هنر خاصی بیرون دهد. نمیشود یا نمیتواند. رییس قهوهخانه را صدا میکند: «مجید این قلیون که کام نمیده» میگوید: «امیر غربت بچه باعشقی بود، از اونا بود که پای رفاقتم که شده با موزاییک هم سر میبرید، اما تکخور بود، از همین تکخوریش هم خورد آخر. یه بار رفتیم ساوه با هم انار بار زدیم زیر قیمت، بیمعرفت آخرش در اومد که کلی کرده تو پاچه ما و درصد منو نیم درصد داد. میخواستم برم حالشو بگیرم اما بچهها پایه نبودن، تنهایی هم اگه میرفتم مردهخور میشدم اونجا.» حالا او میگوید، امیر غربت روزی که به همراه 170 نفر از اراذل و اوباش گردانده شدند، سر بالا نمیکرد تا چشم در چشم بشوند و تلافی آن روز را در بیاورد. سه روز پس از دستگیری این اراذل و اوباش در منطقهای واقع در جنوب تهران، اهالی محل، کسبه و جوانان این منطقه روایتهای متفاوتی از نوع آزار، مزاحمت و مشکلات امنیتی از سوی دستگیرشدگان ارایه میدهند. اراذل و اوباش دستگیرشده در این محله، در ذهن برخی جوانان این محله جزو اراذل و اوباش نیستند و اگر در حضور آنها از عنوان اراذل و اوباش استفاده کنیم، حسابی جوش میآورند اما اغلب اهالی و کسبه این محل از دستگیری اراذل و اوباش در این منطقه رضایت دارند. گرچه میگویند، همه آنها دوباره برمیگردند و زخمخوردهتر از قبل باز شروع میکنند، سعید راننده آژانس، یکی از دستگیرشدگان این طرح را به خوبی میشناسد و به قول خود «زخمخورده» آن است. سعید دور و بر خود را میپاید و آرامآرام میگوید: «از اسمش هم مشخصه، نامرد به پیر و جوون رحم نمیکرد، همین هفته پیش سه ساعت با ماشین من تو شهر چرخید، وقتی میخواست کرایه رو حساب کنه با گردنکلفتی پول نداد، گفتم «ممد تیغزن» مرد باش، قاطی کرد اومد با قفل فرمون چند تا زد به من و رفت. کلا مکافاتی بودند برای ما، همیشه با موتور خیابون رو بالا و پایین میکردن و سالی یه بار هم هوس آژانسسواری میکردند، اگر ماشین میدادیم یه مکافاتی بود اگر هم نمیدادیم یه مکافات دیگه.»
فرصت جولان مهیاست
این محله، یکی از قدیمیترین محلههای تهران است. محلهای که 40 سال پیش با توسعه طرحهای شهری به یکی از پرترددترین نقاط جنوب شهر تهران تبدیل شده بود اما روند توسعه شهر در سالهای بعد، سهم کمتری را برای این منطقه داشت. خانم خطیبی خانهدار، در حال خرید از بازار روز این محل است. او دایما دستگیرشدگان را لعن و نفرین میکند و میگوید: «من بعید میدونم با این همه دستگیری باز تو محلههای ما دیگه شاهد این آدما نباشیم، همهشون انگار بازداشت شدن، چون پارک محلی خلوتتر شده اما اینا اگر خودشون هم نباشن رفیقها و نوچههاشون دوباره دم در میارن و زبون باز میکنن و جاشون رو پر میکنن.» آقا یونس فروشنده سوپرمارکت در روز گرداندن دستگیرشدگان، روز پرفروشی را داشته و میگوید: «تنها خیری بود که از اینا به ما رسید.» او میگوید: «مشکل اینا نیستن. وقتی تو محلهها، پارکها را به امان خدا ول کردن، وقتی کلی پاتوق و قهوهخونه دارن، یعنی راحت میتونن جولان بدن، چهار، پنج نفر هم دور و برشون میشینن نوکرم چاکرم میکنن، دیگه خدا رو بنده نیستن.»
مزاحمت اراذل اعصاب برایمان نگذاشته
امیرحسن به همراه دوستانش موتورها را کنار پارک محلی، پارک کردهاند و در روز تعطیل در پارکینگ پارک والیبال بازی میکنند. او شاهد گرداندن دستگیرشدگان در فلکه محلی بوده و میگوید فرشید ببعی یکی از دستگیرشدگان همکلاسی او بوده است. امیرحسن میگوید: «فرشید در دبیرستان ما موهای فر و بوری داشت، به خودش نمیرسید و بچهها به اون میگفتن فرشید ببعی، از همون موقع قلدربازی در میآورد. یه بار وسط حیاط واسه ناظم قمه درآورد. از مدرسه اخراج شد و زد تو کار زورگیری و کیفقاپی.»او اضافه میکند: «فرشید محصول همین منطقه ما با همه بیتوجهیهاش بود. شما نگاه کنین این محله چند تا قهوهخونه داره، چند تا کتابخونه. باشگاههای بدنسازیاش مجهزترن یا مدرسهها، فرشید واسه همه شاخ و شونه میکشید و مزاحمت ایجاد میکرد چون کاری رو یاد نگرفته بود، نه تو مدرسه نه تو محل. غیر از این، کار دیگهای هم بلد نبود.» ایمان تعمیرکار موتور، در خیابان سلامتبخش میدان دوم خزانه درباره نوع مزاحمتی که این دستگیرشدگان ایجاد میکردند میگوید: «مزاحمت که شاخ و دم نداره، هزار بار شده طرف میاد مغازه ما گردنکلفتی میکنه و واسه کار من یا پول نمیده یا آدمو مجبور میکنه بهش باج بدیم که کاری باهامون نداشته باشه. من خودم دعوا رو بوسیدم و گذاشتم کنار. زن و بچه دارم اما سه روز پیش یکی از همین گردنکلفتها، اومد مغازه و موتورش رو تعمیر کردم و قسطی پول تعمیر رو داد. بعد سه ماه تو آخرین قسط اومد آچار فرانسه رو سمت من پرتاب کرد و گفت این موتور رو الکی درست کردی و من هم چارهای نداشتم و چیزی نگفتم.»ایمان اضافه میکند: «اصلیترین مزاحمت این اراذل این بود که آدمو مجبور به باج دادن میکردن، تا یهوقت شرشون دامن آدمو نگیره.»
محل ما را بدنام کردند
حاج ستار، پیرمرد بازنشسته ، دست در دست نوهاش، در حال وارد شدن به مسجد محل است. حاج ستار میگوید: «محله ما محله خوبی است، مردم همه زحمتکش هستند و همه به فکر یه لقمه نون حلالاند. اما این نامردا محل ما را بدنام کردن. وقتی تو تلویزیون این اراذلرو تو کامیون دیدم خیلی ناراحت شدم، حالا همه فکر میکنن اینجا برای خودش تگزاسه اما اینجوری نیست. محله ما محله خوبیه اما اینا بدنامش کردن.» پیرمرد نگران شروع نماز جماعت مسجد است و تند تند میگوید: «اینا برمیگردن، باید کاری کنن دیگه برنگردن، نمیدونم تبعیدشون کنن، کار بشون بدن، یه کاری باید بکنن که مثل همه مردم این محل به فکر نون حلال باشن نه این کارا.» محیا دانشجوی معماری دانشگاه آزاد است و به همراه مادرش در حال دید زدن ویترین مغازههاست. محیا میگوید: «یادم نمیآید تا حالا جرات کرده باشم از این خیابون رد بشم. خداروشکر اونایی که مزاحمت ایجاد میکنن، صبحهای زود که دانشگاه میرم نیستن اما وقتی هم که برمیگردم معمولا با آژانس میام.»او میافزاید: «قبلا اوضاع خیلی بدتر بود. من واسه کنکور بیشتر تو خونه درس میخوندم. بارها سر کوچه و تو خیابون خیلی از این اراذل واسه من مزاحمت ایجاد کردند تیکه میندازن و وقتی با کیف نقشههام واسه درسم رد میشدم، همهشون خانم مهندس خانم مهندس میکردن. الان تعدادشون کم شده اما بعید نیست دوباره برگردن.»
محمدحسین نجاتی: کام سنگینی از قلیان میگیرد. سعی میکند دود را با هنر خاصی بیرون دهد. نمیشود یا نمیتواند. رییس قهوهخانه را صدا میکند: «مجید این قلیون که کام نمیده» میگوید: «امیر غربت بچه باعشقی بود، از اونا بود که پای رفاقتم که شده با موزاییک هم سر میبرید، اما تکخور بود، از همین تکخوریش هم خورد آخر. یه بار رفتیم ساوه با هم انار بار زدیم زیر قیمت، بیمعرفت آخرش در اومد که کلی کرده تو پاچه ما و درصد منو نیم درصد داد. میخواستم برم حالشو بگیرم اما بچهها پایه نبودن، تنهایی هم اگه میرفتم مردهخور میشدم اونجا.» حالا او میگوید، امیر غربت روزی که به همراه 170 نفر از اراذل و اوباش گردانده شدند، سر بالا نمیکرد تا چشم در چشم بشوند و تلافی آن روز را در بیاورد. سه روز پس از دستگیری این اراذل و اوباش در منطقهای واقع در جنوب تهران، اهالی محل، کسبه و جوانان این منطقه روایتهای متفاوتی از نوع آزار، مزاحمت و مشکلات امنیتی از سوی دستگیرشدگان ارایه میدهند. اراذل و اوباش دستگیرشده در این محله، در ذهن برخی جوانان این محله جزو اراذل و اوباش نیستند و اگر در حضور آنها از عنوان اراذل و اوباش استفاده کنیم، حسابی جوش میآورند اما اغلب اهالی و کسبه این محل از دستگیری اراذل و اوباش در این منطقه رضایت دارند. گرچه میگویند، همه آنها دوباره برمیگردند و زخمخوردهتر از قبل باز شروع میکنند، سعید راننده آژانس، یکی از دستگیرشدگان این طرح را به خوبی میشناسد و به قول خود «زخمخورده» آن است. سعید دور و بر خود را میپاید و آرامآرام میگوید: «از اسمش هم مشخصه، نامرد به پیر و جوون رحم نمیکرد، همین هفته پیش سه ساعت با ماشین من تو شهر چرخید، وقتی میخواست کرایه رو حساب کنه با گردنکلفتی پول نداد، گفتم «ممد تیغزن» مرد باش، قاطی کرد اومد با قفل فرمون چند تا زد به من و رفت. کلا مکافاتی بودند برای ما، همیشه با موتور خیابون رو بالا و پایین میکردن و سالی یه بار هم هوس آژانسسواری میکردند، اگر ماشین میدادیم یه مکافاتی بود اگر هم نمیدادیم یه مکافات دیگه.»
فرصت جولان مهیاست
این محله، یکی از قدیمیترین محلههای تهران است. محلهای که 40 سال پیش با توسعه طرحهای شهری به یکی از پرترددترین نقاط جنوب شهر تهران تبدیل شده بود اما روند توسعه شهر در سالهای بعد، سهم کمتری را برای این منطقه داشت. خانم خطیبی خانهدار، در حال خرید از بازار روز این محل است. او دایما دستگیرشدگان را لعن و نفرین میکند و میگوید: «من بعید میدونم با این همه دستگیری باز تو محلههای ما دیگه شاهد این آدما نباشیم، همهشون انگار بازداشت شدن، چون پارک محلی خلوتتر شده اما اینا اگر خودشون هم نباشن رفیقها و نوچههاشون دوباره دم در میارن و زبون باز میکنن و جاشون رو پر میکنن.» آقا یونس فروشنده سوپرمارکت در روز گرداندن دستگیرشدگان، روز پرفروشی را داشته و میگوید: «تنها خیری بود که از اینا به ما رسید.» او میگوید: «مشکل اینا نیستن. وقتی تو محلهها، پارکها را به امان خدا ول کردن، وقتی کلی پاتوق و قهوهخونه دارن، یعنی راحت میتونن جولان بدن، چهار، پنج نفر هم دور و برشون میشینن نوکرم چاکرم میکنن، دیگه خدا رو بنده نیستن.»
مزاحمت اراذل اعصاب برایمان نگذاشته
امیرحسن به همراه دوستانش موتورها را کنار پارک محلی، پارک کردهاند و در روز تعطیل در پارکینگ پارک والیبال بازی میکنند. او شاهد گرداندن دستگیرشدگان در فلکه محلی بوده و میگوید فرشید ببعی یکی از دستگیرشدگان همکلاسی او بوده است. امیرحسن میگوید: «فرشید در دبیرستان ما موهای فر و بوری داشت، به خودش نمیرسید و بچهها به اون میگفتن فرشید ببعی، از همون موقع قلدربازی در میآورد. یه بار وسط حیاط واسه ناظم قمه درآورد. از مدرسه اخراج شد و زد تو کار زورگیری و کیفقاپی.»او اضافه میکند: «فرشید محصول همین منطقه ما با همه بیتوجهیهاش بود. شما نگاه کنین این محله چند تا قهوهخونه داره، چند تا کتابخونه. باشگاههای بدنسازیاش مجهزترن یا مدرسهها، فرشید واسه همه شاخ و شونه میکشید و مزاحمت ایجاد میکرد چون کاری رو یاد نگرفته بود، نه تو مدرسه نه تو محل. غیر از این، کار دیگهای هم بلد نبود.» ایمان تعمیرکار موتور، در خیابان سلامتبخش میدان دوم خزانه درباره نوع مزاحمتی که این دستگیرشدگان ایجاد میکردند میگوید: «مزاحمت که شاخ و دم نداره، هزار بار شده طرف میاد مغازه ما گردنکلفتی میکنه و واسه کار من یا پول نمیده یا آدمو مجبور میکنه بهش باج بدیم که کاری باهامون نداشته باشه. من خودم دعوا رو بوسیدم و گذاشتم کنار. زن و بچه دارم اما سه روز پیش یکی از همین گردنکلفتها، اومد مغازه و موتورش رو تعمیر کردم و قسطی پول تعمیر رو داد. بعد سه ماه تو آخرین قسط اومد آچار فرانسه رو سمت من پرتاب کرد و گفت این موتور رو الکی درست کردی و من هم چارهای نداشتم و چیزی نگفتم.»ایمان اضافه میکند: «اصلیترین مزاحمت این اراذل این بود که آدمو مجبور به باج دادن میکردن، تا یهوقت شرشون دامن آدمو نگیره.»
محل ما را بدنام کردند
حاج ستار، پیرمرد بازنشسته ، دست در دست نوهاش، در حال وارد شدن به مسجد محل است. حاج ستار میگوید: «محله ما محله خوبی است، مردم همه زحمتکش هستند و همه به فکر یه لقمه نون حلالاند. اما این نامردا محل ما را بدنام کردن. وقتی تو تلویزیون این اراذلرو تو کامیون دیدم خیلی ناراحت شدم، حالا همه فکر میکنن اینجا برای خودش تگزاسه اما اینجوری نیست. محله ما محله خوبیه اما اینا بدنامش کردن.» پیرمرد نگران شروع نماز جماعت مسجد است و تند تند میگوید: «اینا برمیگردن، باید کاری کنن دیگه برنگردن، نمیدونم تبعیدشون کنن، کار بشون بدن، یه کاری باید بکنن که مثل همه مردم این محل به فکر نون حلال باشن نه این کارا.» محیا دانشجوی معماری دانشگاه آزاد است و به همراه مادرش در حال دید زدن ویترین مغازههاست. محیا میگوید: «یادم نمیآید تا حالا جرات کرده باشم از این خیابون رد بشم. خداروشکر اونایی که مزاحمت ایجاد میکنن، صبحهای زود که دانشگاه میرم نیستن اما وقتی هم که برمیگردم معمولا با آژانس میام.»او میافزاید: «قبلا اوضاع خیلی بدتر بود. من واسه کنکور بیشتر تو خونه درس میخوندم. بارها سر کوچه و تو خیابون خیلی از این اراذل واسه من مزاحمت ایجاد کردند تیکه میندازن و وقتی با کیف نقشههام واسه درسم رد میشدم، همهشون خانم مهندس خانم مهندس میکردن. الان تعدادشون کم شده اما بعید نیست دوباره برگردن.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.