|

روح جوانی در کالبد شورا

بهروز شجاعی . نامزد اصلاح‌طلبان در انتخابات شورای تهران

سال‌هاست درباره «جوان» و اهمیت پرداختن به مشکلات و خواسته‌های این قشر اصلی کشور، گفته‌اند و شنیده‌ایم. وقتی دوربین‌ها بین مردم می‌رود و توقع آنها از نماینده مجلس، رییس‌جمهور یا نماینده شورا، مورد پرسش قرار می‌گیرد، این پاسخ را منعکس می‌کند: «برای جوانان ما، کاری بکنید!» اما با وجود برخی کارهایی که در این حوزه صورت گرفته، همچنان فاصله زیادی با ایجاد شرایط آرمانی برای این نیروی محرک توانای جامعه، احساس می‌شود. بخش عمده‌ای از جمعیت تهران را نیز، همین جوانان تشکیل می‌دهند. با نظر به نوع نگرش خانواده‌ها در این کلانشهر، عمده این جوانان دارای تحصیلات دانشگاهی یا برخی مدارک آموزشی و مهارتی هستند اما هر روز در رسانه‌ها خبرهایی درباره پایین‌آمدن سن اعتیاد، افزایش آمار جرم در بین جوانان و سایر آسیب‌های اجتماعی به چشم می‌خورد.
این یعنی برنامه مشخصی برای بهره‌گیری از این پتانسیل وجود نداشته است. در حوزه فرهنگ، شهر تهران شهری است دارای قومیت‌ها و فرهنگ‌های مختلف، که در مواجهه با آن، دو راه بیشتر وجود ندارد. یا در فرهنگ آشفته شهر ذوب شوند یا به مقاومت در برابر آن بپردازند. به نظر می‌رسد مدیریت شهری و فراتر از آن دولت، برنامه مشخصی برای حفظ فرهنگ‌ها، ارتقای آن و رفع نواقص و تهدیدات آن در تهران ندارد. هر جوان می‌تواند در تهران، سفیری باشد از «خرده فرهنگ» خود به عنوان برشی از فرهنگ مادر؛ اینکه با رعایت چارچوب‌ها و هنجارهای فرهنگ غالب ایرانی- اسلامی، به توسعه و زیست شایسته بپردازد. اینها ذیل حوزه آموزش طبقه‌بندی می‌شود و وظیفه مدیریت شهری در آن، بی‌بدیل است. فضاهای شهرداری در هر محله با توجه به فرهنگ آن محله باید در اختیار جوانان قرار گیرد و در عین حال، بستر جدی فراهم شود تا بخش خصوصی به عنوان حامی فرهنگ شهر، وارد این مقوله شده و زمینه‌ای را برای گفت‌وگوی فرهنگ‌ها فراهم آورد. فضای سخت‌افزاری مدیریت شهری می‌تواند برای اقشار نیازمند حمایت، با پتانسیل بیشتری فعالیت کند و بخش خصوصی دارای صلاحیت نیز در توسعه فضاهای فرهنگی شهر تهران، همیاری کند. در این صورت هم اشتغال مولد ایجاد خواهد شد و هم، امکانات به شکل عادلانه تقسیم خواهد شد. یکی از ایده‌های من برای ایجاد سرگرمی موثر در تهران، برگزاری جشنواره‌های متعدد و جذاب است.
در حوزه اجتماعی نیز تهران با معضلات جدی دست به گریبان است. آیا برای گذراندن اوقات فراغت جوانان، می‌توان 10 نقطه را نشان داد به همراه دوستان یا اقوام خود، به آن نقاط رفته و از اوقات فراغت خود به معنای واقعی کلمه لذت ببرند؟ بر اساس آمار دفتر بهبود سلامت وزارت بهداشت، 30درصد جوانان تهرانی دچار مشکل افسردگی هستند. آیا جوان ایرانی و جوان تهرانی حق ندارد که شاد و بانشاط باشد؟ آیا مدیریت شهری به عنوان متولی شهر نمی‌تواند، تمام داشته‌های خود را تنها در امور عمرانی هزینه نکند و به این بخش مهم یعنی معضلات اجتماعی، توجه کند؟ خیلی خوب است که تهران تبدیل به یک کارگاه بزرگ شود اما در کنار این کارگاه باید مکان‌های متعددی برای تلطیف روحیه شهر و بخصوص جوانان در نظر گرفته شود. اما در موضوع اقتصاد، شهرداری تهران، به اندازه یک دولت، دارای امکانات مالی و سخت‌افزاری است. آیا اعضای شورای شهر نمی‌توانند قانونی را تصویب کنند که پیمانکاران موظف باشند درصدی از نیروهای مورد استفاده خود را از بین جوانانی که دارای مدرک دانشگاهی هستند اما به دلیل نبود زمینه لازم نتوانسته‌اند شغل مورد نظر را پیدا کنند و خانه‌نشین شده‌اند، برگزینند؟ ایجاد فرصت‌های شغلی برای مشاغل زودبازده و پایدار، امر دشواری برای شهرداری تهران با امکانات گسترده این سازمان نیست. یکی از معضلات شورای شهر تهران، بالابودن میانگین سنی اعضاست و حضور چند جوان می‌تواند موتور محرکی برای شورا باشد و همچنین، نمایندگی بخش اصلی پیکره شهر تهران را بر عهده بگیرند.

سال‌هاست درباره «جوان» و اهمیت پرداختن به مشکلات و خواسته‌های این قشر اصلی کشور، گفته‌اند و شنیده‌ایم. وقتی دوربین‌ها بین مردم می‌رود و توقع آنها از نماینده مجلس، رییس‌جمهور یا نماینده شورا، مورد پرسش قرار می‌گیرد، این پاسخ را منعکس می‌کند: «برای جوانان ما، کاری بکنید!» اما با وجود برخی کارهایی که در این حوزه صورت گرفته، همچنان فاصله زیادی با ایجاد شرایط آرمانی برای این نیروی محرک توانای جامعه، احساس می‌شود. بخش عمده‌ای از جمعیت تهران را نیز، همین جوانان تشکیل می‌دهند. با نظر به نوع نگرش خانواده‌ها در این کلانشهر، عمده این جوانان دارای تحصیلات دانشگاهی یا برخی مدارک آموزشی و مهارتی هستند اما هر روز در رسانه‌ها خبرهایی درباره پایین‌آمدن سن اعتیاد، افزایش آمار جرم در بین جوانان و سایر آسیب‌های اجتماعی به چشم می‌خورد.
این یعنی برنامه مشخصی برای بهره‌گیری از این پتانسیل وجود نداشته است. در حوزه فرهنگ، شهر تهران شهری است دارای قومیت‌ها و فرهنگ‌های مختلف، که در مواجهه با آن، دو راه بیشتر وجود ندارد. یا در فرهنگ آشفته شهر ذوب شوند یا به مقاومت در برابر آن بپردازند. به نظر می‌رسد مدیریت شهری و فراتر از آن دولت، برنامه مشخصی برای حفظ فرهنگ‌ها، ارتقای آن و رفع نواقص و تهدیدات آن در تهران ندارد. هر جوان می‌تواند در تهران، سفیری باشد از «خرده فرهنگ» خود به عنوان برشی از فرهنگ مادر؛ اینکه با رعایت چارچوب‌ها و هنجارهای فرهنگ غالب ایرانی- اسلامی، به توسعه و زیست شایسته بپردازد. اینها ذیل حوزه آموزش طبقه‌بندی می‌شود و وظیفه مدیریت شهری در آن، بی‌بدیل است. فضاهای شهرداری در هر محله با توجه به فرهنگ آن محله باید در اختیار جوانان قرار گیرد و در عین حال، بستر جدی فراهم شود تا بخش خصوصی به عنوان حامی فرهنگ شهر، وارد این مقوله شده و زمینه‌ای را برای گفت‌وگوی فرهنگ‌ها فراهم آورد. فضای سخت‌افزاری مدیریت شهری می‌تواند برای اقشار نیازمند حمایت، با پتانسیل بیشتری فعالیت کند و بخش خصوصی دارای صلاحیت نیز در توسعه فضاهای فرهنگی شهر تهران، همیاری کند. در این صورت هم اشتغال مولد ایجاد خواهد شد و هم، امکانات به شکل عادلانه تقسیم خواهد شد. یکی از ایده‌های من برای ایجاد سرگرمی موثر در تهران، برگزاری جشنواره‌های متعدد و جذاب است.
در حوزه اجتماعی نیز تهران با معضلات جدی دست به گریبان است. آیا برای گذراندن اوقات فراغت جوانان، می‌توان 10 نقطه را نشان داد به همراه دوستان یا اقوام خود، به آن نقاط رفته و از اوقات فراغت خود به معنای واقعی کلمه لذت ببرند؟ بر اساس آمار دفتر بهبود سلامت وزارت بهداشت، 30درصد جوانان تهرانی دچار مشکل افسردگی هستند. آیا جوان ایرانی و جوان تهرانی حق ندارد که شاد و بانشاط باشد؟ آیا مدیریت شهری به عنوان متولی شهر نمی‌تواند، تمام داشته‌های خود را تنها در امور عمرانی هزینه نکند و به این بخش مهم یعنی معضلات اجتماعی، توجه کند؟ خیلی خوب است که تهران تبدیل به یک کارگاه بزرگ شود اما در کنار این کارگاه باید مکان‌های متعددی برای تلطیف روحیه شهر و بخصوص جوانان در نظر گرفته شود. اما در موضوع اقتصاد، شهرداری تهران، به اندازه یک دولت، دارای امکانات مالی و سخت‌افزاری است. آیا اعضای شورای شهر نمی‌توانند قانونی را تصویب کنند که پیمانکاران موظف باشند درصدی از نیروهای مورد استفاده خود را از بین جوانانی که دارای مدرک دانشگاهی هستند اما به دلیل نبود زمینه لازم نتوانسته‌اند شغل مورد نظر را پیدا کنند و خانه‌نشین شده‌اند، برگزینند؟ ایجاد فرصت‌های شغلی برای مشاغل زودبازده و پایدار، امر دشواری برای شهرداری تهران با امکانات گسترده این سازمان نیست. یکی از معضلات شورای شهر تهران، بالابودن میانگین سنی اعضاست و حضور چند جوان می‌تواند موتور محرکی برای شورا باشد و همچنین، نمایندگی بخش اصلی پیکره شهر تهران را بر عهده بگیرند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.