|

مكرون، رئيس‌جمهوري جديد فرانسه، امروز به برلين مي‌رود

در جست‌و‌جوی هم‌گرایی

بعد از آنکه «امانوئل مکرون» توانست در ماراتن نفس‌گیر انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه، گوی سبقت را از «ماری لوپن»، رقیب راست‌گرای افراطی‌اش، برباید، نه‌تنها فرانسوی‌ها، بلکه جهان نفس راحتی کشید. روی‌کارآمدن شخصیتی مانند لوپن بعد از قدرت‌گرفتن ترامپ در آمریکا، می‌توانست شرایط و مناسبات جهانی را بیش‌ازپیش پیچیده کرده و حتی اتحادیه اروپا را یک قدم به فروپاشی نزدیک‌تر کند. هرچند به قدرت‌رسیدن مکرون را نمی‌توان به معنای پایان کار موج پوپولیسم و احزاب ناسیونالیست افراطی دانست، اما رأی مردم فرانسه نشان داد می‌توان این جریان را مهار و محدود کرد. مکرون که به عنوان جوان‌ترین رئیس‌جمهور فرانسه بعد از ناپلئون، به شکلی غیرمنتظره در رأس هرم قدرت فرانسه جا خوش کرد، حال باید اداره کشوری دوقطبی‌شده را برعهده گیرد. این همان مسئله‌ای است که مکرون در مراسم تحلیف خود به‌صراحت به آن اشاره کرد؛ اینکه باید بر دسته‌بندی‌ها و شکاف‌های موجود در جامعه فائق آمد. البته به فهرست مشکلات و چالش‌های رئیس‌جمهور جدید فرانسه باید نرخ بالای بی‌کاری و مبارزه با تروریسم را نیز اضافه کرد. با این حال، پیروزی بر لوپن پایان کارزار انتخاباتی برای مکرون نیست. مکرون در کمتر از پنج هفته یک انتخابات حیاتی دیگر به نام انتخابات مجلس ملی را در پیش‌ِرو دارد که بسیاری از آن به عنوان دور سوم ماراتن انتخابات برای او یاد می‌کنند. مکرون هیچ نماینده‌ای در مجلس کنونی ندارد و به همین دلیل است که حامیان او درصدد هستند در هر ناحیه انتخاباتی، نامزدهایی را برای این انتخابات روانه کارازر رقابت کنند.
مقابله با ميراث اولاند
با انتخاب مکرون همچنین باید منتظر تغییراتی در سیاست خارجی فرانسه بود. در دروان فرانسوا اولاند، فرانسه با مبارزه علیه گسترش نفوذ گروه‌های اسلامی در آفریقا و به‌ویژه مالی و همچنین مبارزه علیه داعش، نقش و جایگاه فعال‌تر و تأثیرگذارتری در عرصه سیاست بین‌المللی پیدا کرد. با این حال، این سیاست فرانسه را به لحاظ اقتصادی دستخوش فرازو‌نشیب‌هایی کرد که به نوبه خود جایگاه این کشور در عرصه جهانی را متزلزل كرد تا آنجا که فرانسه نتوانست در برابر سیاست‌های ریاضتی آلمان عملا مقاومتی از خود نشان دهد. به‌نظر می‌رسد مکرون بر‌خلاف رقبای سیاسی خود، این نکته را به‌خوبی دریافته هرگونه تغییر سیاست فرانسه در قبال اتحادیه اروپا مستلزم تقویت اقتصاد این کشور است. درواقع، خلاف بسیاری از رهبران چپ‌گرا که عادت کرده‌اند برای سرپوش‌گذاشتن بر مشکلات داخلی، انگشت اتهام را به سوی اتحادیه اروپا بگیرند، مکرون علت تضعیف موقعیت جهانی فرانسه را عدم اجرای اصلاحات ساختاری می‌داند.
اروپا، دغدغه اصلي
گذشته از زیر ضرب قرارگرفتن ایده اتحادیه اروپا و قدرت‌گرفتن احزاب سیاسی ناسیونالیست در اقصی نقاط قاره سبز، دغدغه‌های امنیتی یکی از چالش‌های عمده پیشِ‌روی اروپا محسوب می‌شود؛ اروپایی که به‌نظر حالا بدون بریتانیا نیز در برابر چالش‌های امنیتی آسیب‌پذیرتر شده است. در اروپا نیز انتخاب مکرون از سوی دیگر می‌تواند نویدبخش قوت‌گرفتن محور فرانسه- آلمان باشد؛ چیزی که اروپا این روزها بیشتر از هر چیزی به آن نیاز دارد. اهمیت این مسئله تا به حدی است که مکرون در اولین سفر خارجی خود برای رایزنی با صدراعظم آلمان، «آنگلا مرکل»، امروز عازم برلین خواهد شد. از دیگر سو، برلین به نظر می‌خواهد بخشی از بار و وزن رهبری اتحادیه اروپا را به شریکی مطمئن تنفیذ کند و دراین‌میان چه کسی بهتر از مکرون؛ مسئله‌ای که مکرون در مراسم تحلیف خود نیز به آن اشاره کرد و از عزم خود برای اصلاح اتحادیه اروپا در دوران ریاست‌جمهوری‌اش خبر داده است. البته نباید از مکرون برای حل تمامی اختلافات با آلمان انتظار معجزه داشت. درواقع برخی از این اختلاف‌نظرها از نگاه متفاوت دو کشور به آینده حاکمیت اقتصادی در منطقه یورو نشئت می‌گیرد. در حالی که فرانسه خواستار تعیین بودجه‌ای برای منطقه یورو شده است، آلمان همچنان بر وجود یک صندوق پول ساده اصرار می‌ورزد که فقط برای مواقع اضطراری استفاده شود. درواقع، تعیین بودجه اروپا به معنای این است که آلمان به لحاظ مالی بیشتر به اروپا متعهد می‌شود و این چیزی نیست که برلین در شرایط کنونی خواستار آن باشد. از دیگر سو، در صورتی که فرانسه بخواهد دست بالا را در اتحادیه اورپا پیدا کند، حتی باید امکان افزایش تنش‌ها میان فرانسه و آلمان را نیز مدنظر قرار داد.
هرچند اتحادیه اروپا یک اولویت راهبردی برای مکرون به حساب می‌آید، او نباید از مسائلی دیگری مانند رابطه فرانسه با روسیه غافل شود. در اینجا نیز مکرون با وعده ایستادگی در برابر «ولاديمیر پوتین»، رئیس‌جمهور روسیه، راه خود را از دیگر نامزدهای ریاست‌جمهوری جدا کرد. او تلاش خواهد کرد سطح همکاری‌های خود با دولت پوتین را افزایش دهد اما نباید نسبت به مداخله روسیه در امور داخلی فرانسه نیز غفلت كند که نمونه بارز آن را در حمایت آشکار و علنی کرملین از مارین لوپن می‌توان دید. از این گذشته، به احتمال قریب به یقین می‌توان گفت کرملین پشت حملات سایبری به کمپین مکرون در آخرین ساعات انتخابات ریاست‌جمهوری بوده است. مجموع این عوامل در کنار هم باعث می‌شود شطرنج سیاست خارجی مکرون در دوران ریاست‌جمهوری‌اش بیش‌ازپیش پیچیده شود.
------------------------------------
مکرون و پرونده سوریه
پس از پیروزی «امانوئل مکرون» در انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه، چند جوان عرب‌تبار در اطراف موزه «لوور» پاریس گرد آمده و درحالی‌که می‌رقصیدند به فرانسوی می‌خواندند: «در فرانسه می‌مانیم»!
تردیدی وجود ندارد که فرانسویان عرب‌تبار که تعدادشان هم زیاد است، از اینکه مارین لوپن، رهبر حزب دست راست، شکست خورد به‌شدت خوشحال هستند؛ زیرا حزب او گرایشاتی نژادپرستانه داشت و به‌شدت مخالف مهاجرت و درعوض طرفدار بستن مرزها بود. کشورهای عربی نیز که از حرف‌های نژادپرستانه «مارین لوپن» علیه مسلمانان و تعدادی از دولت‌های عرب دچار وحشت شده بودند، با شکست لوپن آرام گرفتند.
اینک مکرون کلید کاخ الیزه و رازهایش را در دست گرفته و جانشین «فرانسوا اولاند» شده است. امید می‌رود او نیز بر همان سبک و سیاق نفر پیش از خود بوده و همان مواضع را در قبال منازعات عربی و پیشاپیش آنها سوریه داشته باشد. تجربه مکرون در حوزه سیاست خارجی بسیار محدود است. اما او با مقامات بلندپایه و سابق حوزه سیاست خارجی فرانسه مشورت خواهد کرد. یکی از این افراد «اوبر وردین» و دیگری «دومینیک دوویلیپن»، وزیران خارجه اسبق و «ژانکلود کسران»، سفیر سابق این کشور، خواهد بود.
به نظر این افراد باید برای بحران سوریه راه‌حلی پیدا کرد و بستن سفارت فرانسه در دمشق کاری اشتباه بوده است. موضع مکرون نسبت به بحران سوریه در ابتدا با احتیاط بسیاری همراه بود. او سفری به لبنان داشت و در گفت‌وگویی که با روزنامه «لوریان لاگار» لبنان داشت، به‌سرعت مواضع پیشین خود را تغییر داد. چون قبلا گفته بود راه‌حل سوریه با وجود بشار اسد بر قدرت ممکن است و همه گروه‌های مخالف باید در کنار نظام بر سر یک میز مذاکره بنشینند.
انتظار می‌رود مکرون دیدارهای دوجانبه‌ای را با «دونالد ترامپ»، رئیس‌جمهور آمریکا، در اواخر ماه می ‌در بروکسل داشته باشد و تقریبا به طور قطع به یقین موضوع سوریه را با او در میان خواهد گذاشت.
در هر نظام دموکراتیکی معروف است که هر رئیس‌جمهوری انتخاب شود تلاش می‌کند تغییراتی را به وجود آورد تا به این وسیله بگوید موفق‌تر از نفر پیش از خود بوده است؛ اما در نزاع سوریه مکرون کاملا می‌داند با چه نظامی و با چه ماهیتی سروکار دارد کمااینکه «ولادیمیر پوتین»، رئیس‌جمهوری روسیه و دروغ‌های این کشور را می‌داند. مسکو در مذاکرات آستانه نیز تلاش کرد راه‌حل‌هایی برای برقراری آتش‌بس و کاهش تنش‌ها پیدا کند، گویی اصلا طرفی در این جنگ نبوده است. درعوض روسیه با هواپیماها و بمب‌هایش اکثر مناطق سوریه را هدف قرار داده و جنگ را در این کشور تشدید کرده است.
به نظر می‌رسد مکرون بیش از آنچه اولاند در حل بحران سوریه انجام داد دستاوردی نداشته باشد. مگر اینکه فرانسه بتواند با استراتژی آمریکا همسو شود. «باراک اوباما» و «جان کری»، وزیر خارجه‌اش، تمام امیدهای اولاند را به باد دادند، زیرا از یک طرف حاضر نشدند مراکز نظامی نیروی هوایی سوریه را بعد از بمباران‌های شیمیایی هدف قرار دهند و از سوی دیگر بدون گرفتن مابازایی در برابر روسیه کوتاه آمدند.
اما امروز می‌بینیم «رکس تیلرسون»، وزیر خارجه آمریکا، با قدرت و احتیاط بیشتری با «سرگئی لاوروف»، همتای روسی خود، مذاکره می‌کند. شاید مکرون بتواند از دولت جدید آمریکا بهره‌برداری کند و برای توقف نزاع سوریه و کاهش روند آوارگان این کشور اقدامی انجام دهد.
در بحبوحه تبلیغات انتخاباتی ریاست‌جمهوری فرانسه، موضوع رابطه این کشور با کشورهای حوزه خلیج‌فارس نیز با قدرت مطرح بود. لوپن این رابطه را محکوم می‌کرد و مکرون و دولتی که قصد داشته باشد روابطی تنگاتنگ با کشورهای خلیج‌فارس ایجاد کند را سرزنش می‌کرد. اما پاسخ مکرون دراین‌باره پیوسته توأم با احتیاط بود. او می‌گفت قصد دارد روابط خوبی با همه کشورهای منطقه از جمله ایران داشته باشد. او همچنین بر نکته دیگری تأکید می‌کرد که کسی متوجه آن نشد و آن اینکه قصد دارد مسئله توافق مالیاتی بین فرانسه و دولت‌های عرب خلیج‌فارس را لغو کند، زیرا به نظرش این به نفع کشورهای عرب بوده و سودی برای فرانسه نخواهد داشت. اگر این اتفاق رخ دهد کشورهای خلیج‌فارس ناگزیر خواهند شد سرمایه‌گذاری خود در فرانسه را متوقف کنند؛ چون آنها مجبور خواهند شد مالیات‌هایی سنگینی را به خاطر املاک و دارایی‌های پرحجم خود در فرانسه بپردازند.
باید از مکرون خواست دراین‌باره تجدیدنظر کند و پیش از اقدام به چنین کاری عواقب آن را در نظر داشته باشد. به نظر مکرون فرانسه نقش سیاسی مستقل و موزونی دارد و ازاین‌رو می‌تواند برای ایجاد صلح با همه به طور یکسان گفت‌وگو کند. البته این موضع‌گیری خوبی است اما نمی‌شود همه‌جا، به‌ویژه در بحران سوریه، از آن به طور یکسان استفاده کرد.
منبع: الحیاه

بعد از آنکه «امانوئل مکرون» توانست در ماراتن نفس‌گیر انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه، گوی سبقت را از «ماری لوپن»، رقیب راست‌گرای افراطی‌اش، برباید، نه‌تنها فرانسوی‌ها، بلکه جهان نفس راحتی کشید. روی‌کارآمدن شخصیتی مانند لوپن بعد از قدرت‌گرفتن ترامپ در آمریکا، می‌توانست شرایط و مناسبات جهانی را بیش‌ازپیش پیچیده کرده و حتی اتحادیه اروپا را یک قدم به فروپاشی نزدیک‌تر کند. هرچند به قدرت‌رسیدن مکرون را نمی‌توان به معنای پایان کار موج پوپولیسم و احزاب ناسیونالیست افراطی دانست، اما رأی مردم فرانسه نشان داد می‌توان این جریان را مهار و محدود کرد. مکرون که به عنوان جوان‌ترین رئیس‌جمهور فرانسه بعد از ناپلئون، به شکلی غیرمنتظره در رأس هرم قدرت فرانسه جا خوش کرد، حال باید اداره کشوری دوقطبی‌شده را برعهده گیرد. این همان مسئله‌ای است که مکرون در مراسم تحلیف خود به‌صراحت به آن اشاره کرد؛ اینکه باید بر دسته‌بندی‌ها و شکاف‌های موجود در جامعه فائق آمد. البته به فهرست مشکلات و چالش‌های رئیس‌جمهور جدید فرانسه باید نرخ بالای بی‌کاری و مبارزه با تروریسم را نیز اضافه کرد. با این حال، پیروزی بر لوپن پایان کارزار انتخاباتی برای مکرون نیست. مکرون در کمتر از پنج هفته یک انتخابات حیاتی دیگر به نام انتخابات مجلس ملی را در پیش‌ِرو دارد که بسیاری از آن به عنوان دور سوم ماراتن انتخابات برای او یاد می‌کنند. مکرون هیچ نماینده‌ای در مجلس کنونی ندارد و به همین دلیل است که حامیان او درصدد هستند در هر ناحیه انتخاباتی، نامزدهایی را برای این انتخابات روانه کارازر رقابت کنند.
مقابله با ميراث اولاند
با انتخاب مکرون همچنین باید منتظر تغییراتی در سیاست خارجی فرانسه بود. در دروان فرانسوا اولاند، فرانسه با مبارزه علیه گسترش نفوذ گروه‌های اسلامی در آفریقا و به‌ویژه مالی و همچنین مبارزه علیه داعش، نقش و جایگاه فعال‌تر و تأثیرگذارتری در عرصه سیاست بین‌المللی پیدا کرد. با این حال، این سیاست فرانسه را به لحاظ اقتصادی دستخوش فرازو‌نشیب‌هایی کرد که به نوبه خود جایگاه این کشور در عرصه جهانی را متزلزل كرد تا آنجا که فرانسه نتوانست در برابر سیاست‌های ریاضتی آلمان عملا مقاومتی از خود نشان دهد. به‌نظر می‌رسد مکرون بر‌خلاف رقبای سیاسی خود، این نکته را به‌خوبی دریافته هرگونه تغییر سیاست فرانسه در قبال اتحادیه اروپا مستلزم تقویت اقتصاد این کشور است. درواقع، خلاف بسیاری از رهبران چپ‌گرا که عادت کرده‌اند برای سرپوش‌گذاشتن بر مشکلات داخلی، انگشت اتهام را به سوی اتحادیه اروپا بگیرند، مکرون علت تضعیف موقعیت جهانی فرانسه را عدم اجرای اصلاحات ساختاری می‌داند.
اروپا، دغدغه اصلي
گذشته از زیر ضرب قرارگرفتن ایده اتحادیه اروپا و قدرت‌گرفتن احزاب سیاسی ناسیونالیست در اقصی نقاط قاره سبز، دغدغه‌های امنیتی یکی از چالش‌های عمده پیشِ‌روی اروپا محسوب می‌شود؛ اروپایی که به‌نظر حالا بدون بریتانیا نیز در برابر چالش‌های امنیتی آسیب‌پذیرتر شده است. در اروپا نیز انتخاب مکرون از سوی دیگر می‌تواند نویدبخش قوت‌گرفتن محور فرانسه- آلمان باشد؛ چیزی که اروپا این روزها بیشتر از هر چیزی به آن نیاز دارد. اهمیت این مسئله تا به حدی است که مکرون در اولین سفر خارجی خود برای رایزنی با صدراعظم آلمان، «آنگلا مرکل»، امروز عازم برلین خواهد شد. از دیگر سو، برلین به نظر می‌خواهد بخشی از بار و وزن رهبری اتحادیه اروپا را به شریکی مطمئن تنفیذ کند و دراین‌میان چه کسی بهتر از مکرون؛ مسئله‌ای که مکرون در مراسم تحلیف خود نیز به آن اشاره کرد و از عزم خود برای اصلاح اتحادیه اروپا در دوران ریاست‌جمهوری‌اش خبر داده است. البته نباید از مکرون برای حل تمامی اختلافات با آلمان انتظار معجزه داشت. درواقع برخی از این اختلاف‌نظرها از نگاه متفاوت دو کشور به آینده حاکمیت اقتصادی در منطقه یورو نشئت می‌گیرد. در حالی که فرانسه خواستار تعیین بودجه‌ای برای منطقه یورو شده است، آلمان همچنان بر وجود یک صندوق پول ساده اصرار می‌ورزد که فقط برای مواقع اضطراری استفاده شود. درواقع، تعیین بودجه اروپا به معنای این است که آلمان به لحاظ مالی بیشتر به اروپا متعهد می‌شود و این چیزی نیست که برلین در شرایط کنونی خواستار آن باشد. از دیگر سو، در صورتی که فرانسه بخواهد دست بالا را در اتحادیه اورپا پیدا کند، حتی باید امکان افزایش تنش‌ها میان فرانسه و آلمان را نیز مدنظر قرار داد.
هرچند اتحادیه اروپا یک اولویت راهبردی برای مکرون به حساب می‌آید، او نباید از مسائلی دیگری مانند رابطه فرانسه با روسیه غافل شود. در اینجا نیز مکرون با وعده ایستادگی در برابر «ولاديمیر پوتین»، رئیس‌جمهور روسیه، راه خود را از دیگر نامزدهای ریاست‌جمهوری جدا کرد. او تلاش خواهد کرد سطح همکاری‌های خود با دولت پوتین را افزایش دهد اما نباید نسبت به مداخله روسیه در امور داخلی فرانسه نیز غفلت كند که نمونه بارز آن را در حمایت آشکار و علنی کرملین از مارین لوپن می‌توان دید. از این گذشته، به احتمال قریب به یقین می‌توان گفت کرملین پشت حملات سایبری به کمپین مکرون در آخرین ساعات انتخابات ریاست‌جمهوری بوده است. مجموع این عوامل در کنار هم باعث می‌شود شطرنج سیاست خارجی مکرون در دوران ریاست‌جمهوری‌اش بیش‌ازپیش پیچیده شود.
------------------------------------
مکرون و پرونده سوریه
پس از پیروزی «امانوئل مکرون» در انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه، چند جوان عرب‌تبار در اطراف موزه «لوور» پاریس گرد آمده و درحالی‌که می‌رقصیدند به فرانسوی می‌خواندند: «در فرانسه می‌مانیم»!
تردیدی وجود ندارد که فرانسویان عرب‌تبار که تعدادشان هم زیاد است، از اینکه مارین لوپن، رهبر حزب دست راست، شکست خورد به‌شدت خوشحال هستند؛ زیرا حزب او گرایشاتی نژادپرستانه داشت و به‌شدت مخالف مهاجرت و درعوض طرفدار بستن مرزها بود. کشورهای عربی نیز که از حرف‌های نژادپرستانه «مارین لوپن» علیه مسلمانان و تعدادی از دولت‌های عرب دچار وحشت شده بودند، با شکست لوپن آرام گرفتند.
اینک مکرون کلید کاخ الیزه و رازهایش را در دست گرفته و جانشین «فرانسوا اولاند» شده است. امید می‌رود او نیز بر همان سبک و سیاق نفر پیش از خود بوده و همان مواضع را در قبال منازعات عربی و پیشاپیش آنها سوریه داشته باشد. تجربه مکرون در حوزه سیاست خارجی بسیار محدود است. اما او با مقامات بلندپایه و سابق حوزه سیاست خارجی فرانسه مشورت خواهد کرد. یکی از این افراد «اوبر وردین» و دیگری «دومینیک دوویلیپن»، وزیران خارجه اسبق و «ژانکلود کسران»، سفیر سابق این کشور، خواهد بود.
به نظر این افراد باید برای بحران سوریه راه‌حلی پیدا کرد و بستن سفارت فرانسه در دمشق کاری اشتباه بوده است. موضع مکرون نسبت به بحران سوریه در ابتدا با احتیاط بسیاری همراه بود. او سفری به لبنان داشت و در گفت‌وگویی که با روزنامه «لوریان لاگار» لبنان داشت، به‌سرعت مواضع پیشین خود را تغییر داد. چون قبلا گفته بود راه‌حل سوریه با وجود بشار اسد بر قدرت ممکن است و همه گروه‌های مخالف باید در کنار نظام بر سر یک میز مذاکره بنشینند.
انتظار می‌رود مکرون دیدارهای دوجانبه‌ای را با «دونالد ترامپ»، رئیس‌جمهور آمریکا، در اواخر ماه می ‌در بروکسل داشته باشد و تقریبا به طور قطع به یقین موضوع سوریه را با او در میان خواهد گذاشت.
در هر نظام دموکراتیکی معروف است که هر رئیس‌جمهوری انتخاب شود تلاش می‌کند تغییراتی را به وجود آورد تا به این وسیله بگوید موفق‌تر از نفر پیش از خود بوده است؛ اما در نزاع سوریه مکرون کاملا می‌داند با چه نظامی و با چه ماهیتی سروکار دارد کمااینکه «ولادیمیر پوتین»، رئیس‌جمهوری روسیه و دروغ‌های این کشور را می‌داند. مسکو در مذاکرات آستانه نیز تلاش کرد راه‌حل‌هایی برای برقراری آتش‌بس و کاهش تنش‌ها پیدا کند، گویی اصلا طرفی در این جنگ نبوده است. درعوض روسیه با هواپیماها و بمب‌هایش اکثر مناطق سوریه را هدف قرار داده و جنگ را در این کشور تشدید کرده است.
به نظر می‌رسد مکرون بیش از آنچه اولاند در حل بحران سوریه انجام داد دستاوردی نداشته باشد. مگر اینکه فرانسه بتواند با استراتژی آمریکا همسو شود. «باراک اوباما» و «جان کری»، وزیر خارجه‌اش، تمام امیدهای اولاند را به باد دادند، زیرا از یک طرف حاضر نشدند مراکز نظامی نیروی هوایی سوریه را بعد از بمباران‌های شیمیایی هدف قرار دهند و از سوی دیگر بدون گرفتن مابازایی در برابر روسیه کوتاه آمدند.
اما امروز می‌بینیم «رکس تیلرسون»، وزیر خارجه آمریکا، با قدرت و احتیاط بیشتری با «سرگئی لاوروف»، همتای روسی خود، مذاکره می‌کند. شاید مکرون بتواند از دولت جدید آمریکا بهره‌برداری کند و برای توقف نزاع سوریه و کاهش روند آوارگان این کشور اقدامی انجام دهد.
در بحبوحه تبلیغات انتخاباتی ریاست‌جمهوری فرانسه، موضوع رابطه این کشور با کشورهای حوزه خلیج‌فارس نیز با قدرت مطرح بود. لوپن این رابطه را محکوم می‌کرد و مکرون و دولتی که قصد داشته باشد روابطی تنگاتنگ با کشورهای خلیج‌فارس ایجاد کند را سرزنش می‌کرد. اما پاسخ مکرون دراین‌باره پیوسته توأم با احتیاط بود. او می‌گفت قصد دارد روابط خوبی با همه کشورهای منطقه از جمله ایران داشته باشد. او همچنین بر نکته دیگری تأکید می‌کرد که کسی متوجه آن نشد و آن اینکه قصد دارد مسئله توافق مالیاتی بین فرانسه و دولت‌های عرب خلیج‌فارس را لغو کند، زیرا به نظرش این به نفع کشورهای عرب بوده و سودی برای فرانسه نخواهد داشت. اگر این اتفاق رخ دهد کشورهای خلیج‌فارس ناگزیر خواهند شد سرمایه‌گذاری خود در فرانسه را متوقف کنند؛ چون آنها مجبور خواهند شد مالیات‌هایی سنگینی را به خاطر املاک و دارایی‌های پرحجم خود در فرانسه بپردازند.
باید از مکرون خواست دراین‌باره تجدیدنظر کند و پیش از اقدام به چنین کاری عواقب آن را در نظر داشته باشد. به نظر مکرون فرانسه نقش سیاسی مستقل و موزونی دارد و ازاین‌رو می‌تواند برای ایجاد صلح با همه به طور یکسان گفت‌وگو کند. البته این موضع‌گیری خوبی است اما نمی‌شود همه‌جا، به‌ویژه در بحران سوریه، از آن به طور یکسان استفاده کرد.
منبع: الحیاه

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.