|

تاوان یک حس کاذب

تو زندان روزها به‌سختی می‌گذره، انگار عقربه‌های ساعت هم میلی به حرکت‌کردن ندارند؛ اینجا راحت‌تر می‌تونم حس یک پرنده گرفتارشده در قفس را درک کنم؛ واقعا درقفس‌بودن خیلی سخت و دردناک است. اینجا؛ روزها و شب‌های تکراری و یک‌نواخت، خیلی آزار‌دهنده هستند و توی این چهاردیواری فقط منتظر اجرای حکمی هستم که خودم برای خودم رقم زدم. همیشه توی جیبم یک چاقوی ضامن‌دار داشتم و این موضوع یک اعتمادبه‌نفس کذایی به من القا می‌کرد طوری که به‌راحتی با هرکسی سرشاخ می‌شدم و توی محله به «حبیب‌دردسر» معروف شده بودم و دیگه آدمای حسابی محله زیاد با من دمخور نمی‌شدند و من مونده بودم و چندتایی از دوستای هم‌تیپ‌وقیافه خودم که اونا هم کاری جز ولگردی، آزار و اذیت مردم و دله‌دزدی نداشتند. هیکل درشتی نداشتم و زور چندانی هم توی بازوهام نبود ولی به واسطه حماقتی که داشتم توی لات‌ولوتای گذر اسمی در کرده بودم و با سروصورت خط‌خطی و خالکوبی‌شده چهره‌ای تابلو برای خودم درست کرده بودم و همه زورم رو می‌زدم که آدم گردن‌کلفتی به نظر برسم. تا اون روز که اردشیر دوان‌دوان و نفس‌زنان سراغ من اومد و درحالی‌که هنوز نفسش چاق شده بود بریده‌بریده و هن‌وهن‌کنان گفت: داش‌حبیب چندتایی از بچه سوسولای محله بالایی ریختن سرم و تا جا داشتم منو کتک‌کاری کردند؛ مبادا قسر در برن، آخه فردا واسمون شاخ می‌شن. اون روز اردشیر از بس که آسمون‌ریسمون کرد و گفت و گفت تا جوگیر شدم و پاشنه کفشامو ورکشیدم و بدوبدو دنبالش به راه افتادم. چند کوچه بالاتر اردشیر چندنفری رو از دور با انگشت نشون داد و گفت: داش‌حبیب؛ خود نامردشونن، اونجا بود که من احمق هم نپرسیده و ندانسته زودی چاقو ضامن‌دارمو بیرون آوردم و عربده‌کشان به سمت اونا رفتم و به محض رسیدن دو نفرشونو با چاقو نقش بر زمین کردم و در رفتم و بعد از چندساعتی سگ‌دوزدن تو کوچه‌پس‌کوچه‌ها به خونه برگشتم. هنوز چنددقیقه‌ای از برگشتنم به خونه نگذشته بود که در خونه رو زدن و مادرم توی حیاط که مشغول شستن لباس بود در رو باز کرد و با صدای بلند منو صدا زد که حبیب بیا کارِت دارن؛ از اتاق که بیرون اومدم از مادرم پرسیدم کیه؟ مادرم بدون اینکه به من نگاه کنه غرولندکنان گفت: من چی می‌دونم خودت برو ببین. در رو که باز کردم دو نفر پشت در ایستاده بودن؛ با پررویی گفتم: کاری داشتید؟ یکی از اونا گفت: حبیب شمایید؟ در جواب هنوز بله از دهنم خارج نشده بود که دستبند به دستم زدند و منو به پلیس آگاهی منتقل کردند؛ اونجا بود که فهمیدم یکی از اون دونفری رو که با چاقو زده بودم به قتل رسیده. الان حدود دوسالی از اون ماجرا می‌گذره و دادگاه هم حکم اعدام برام صادر کرده؛ ای‌ کاش متوجه می‌شدم که حماقت و لات‌بازی آخروعاقبت نداره و آخرش بدبختی و مثل عاقبت من چوبه داره. ای‌ کاش نصیحت‌های پدرومادرم رو گوش می‌کردم و یه‌ذره هم که می‌شد مثل آدم برخورد می‌کردم و اونا رو هم اون‌قدر خون‌به‌جگر نمی‌کردم.

کارشناس انتظامی:
فراموش نکنیم بدترین پدرومادرهای دنیا از بهترین دوستان ما بیشتر خیر و صلاح ما را می‌خواهند از‌این‌رو توصیه می‌شود همواره نصیحت‌های والدین خود را نصب‌العین قرار دهیم چراکه آنان فرزندان خود را بهتر از دیگران می‌شناسند. از سوی دیگر حمل سلاح‌های سرد و گرم نوعی اعتمادبه‌نفس دروغین به انسان القا می‌کند که می‌تواند منجر به عواقب ناخوشایندی همچون نزاع و درگیری و حتی قتل شود. ازاین‌رو توصیه می‌شود نوجوانان و جوانان گرامی از حمل این‌گونه ابزار جدا خودداری کنند. باید توجه داشت که برای حل مسائل مختلف با دیگران و رفع سوءتفاهمات احتمالی راه‌های اصولی و منطقی بسیاری وجود دارد و نزاع و درگیری و زدوخورد به هیچ‌وجه راه‌حل مناسبی نخواهد بود چراکه باعث ندامت و پشیمانی خواهد شد.
*کارشناس آموزش همگانی معاونت اجتماعی فاتب

تو زندان روزها به‌سختی می‌گذره، انگار عقربه‌های ساعت هم میلی به حرکت‌کردن ندارند؛ اینجا راحت‌تر می‌تونم حس یک پرنده گرفتارشده در قفس را درک کنم؛ واقعا درقفس‌بودن خیلی سخت و دردناک است. اینجا؛ روزها و شب‌های تکراری و یک‌نواخت، خیلی آزار‌دهنده هستند و توی این چهاردیواری فقط منتظر اجرای حکمی هستم که خودم برای خودم رقم زدم. همیشه توی جیبم یک چاقوی ضامن‌دار داشتم و این موضوع یک اعتمادبه‌نفس کذایی به من القا می‌کرد طوری که به‌راحتی با هرکسی سرشاخ می‌شدم و توی محله به «حبیب‌دردسر» معروف شده بودم و دیگه آدمای حسابی محله زیاد با من دمخور نمی‌شدند و من مونده بودم و چندتایی از دوستای هم‌تیپ‌وقیافه خودم که اونا هم کاری جز ولگردی، آزار و اذیت مردم و دله‌دزدی نداشتند. هیکل درشتی نداشتم و زور چندانی هم توی بازوهام نبود ولی به واسطه حماقتی که داشتم توی لات‌ولوتای گذر اسمی در کرده بودم و با سروصورت خط‌خطی و خالکوبی‌شده چهره‌ای تابلو برای خودم درست کرده بودم و همه زورم رو می‌زدم که آدم گردن‌کلفتی به نظر برسم. تا اون روز که اردشیر دوان‌دوان و نفس‌زنان سراغ من اومد و درحالی‌که هنوز نفسش چاق شده بود بریده‌بریده و هن‌وهن‌کنان گفت: داش‌حبیب چندتایی از بچه سوسولای محله بالایی ریختن سرم و تا جا داشتم منو کتک‌کاری کردند؛ مبادا قسر در برن، آخه فردا واسمون شاخ می‌شن. اون روز اردشیر از بس که آسمون‌ریسمون کرد و گفت و گفت تا جوگیر شدم و پاشنه کفشامو ورکشیدم و بدوبدو دنبالش به راه افتادم. چند کوچه بالاتر اردشیر چندنفری رو از دور با انگشت نشون داد و گفت: داش‌حبیب؛ خود نامردشونن، اونجا بود که من احمق هم نپرسیده و ندانسته زودی چاقو ضامن‌دارمو بیرون آوردم و عربده‌کشان به سمت اونا رفتم و به محض رسیدن دو نفرشونو با چاقو نقش بر زمین کردم و در رفتم و بعد از چندساعتی سگ‌دوزدن تو کوچه‌پس‌کوچه‌ها به خونه برگشتم. هنوز چنددقیقه‌ای از برگشتنم به خونه نگذشته بود که در خونه رو زدن و مادرم توی حیاط که مشغول شستن لباس بود در رو باز کرد و با صدای بلند منو صدا زد که حبیب بیا کارِت دارن؛ از اتاق که بیرون اومدم از مادرم پرسیدم کیه؟ مادرم بدون اینکه به من نگاه کنه غرولندکنان گفت: من چی می‌دونم خودت برو ببین. در رو که باز کردم دو نفر پشت در ایستاده بودن؛ با پررویی گفتم: کاری داشتید؟ یکی از اونا گفت: حبیب شمایید؟ در جواب هنوز بله از دهنم خارج نشده بود که دستبند به دستم زدند و منو به پلیس آگاهی منتقل کردند؛ اونجا بود که فهمیدم یکی از اون دونفری رو که با چاقو زده بودم به قتل رسیده. الان حدود دوسالی از اون ماجرا می‌گذره و دادگاه هم حکم اعدام برام صادر کرده؛ ای‌ کاش متوجه می‌شدم که حماقت و لات‌بازی آخروعاقبت نداره و آخرش بدبختی و مثل عاقبت من چوبه داره. ای‌ کاش نصیحت‌های پدرومادرم رو گوش می‌کردم و یه‌ذره هم که می‌شد مثل آدم برخورد می‌کردم و اونا رو هم اون‌قدر خون‌به‌جگر نمی‌کردم.

کارشناس انتظامی:
فراموش نکنیم بدترین پدرومادرهای دنیا از بهترین دوستان ما بیشتر خیر و صلاح ما را می‌خواهند از‌این‌رو توصیه می‌شود همواره نصیحت‌های والدین خود را نصب‌العین قرار دهیم چراکه آنان فرزندان خود را بهتر از دیگران می‌شناسند. از سوی دیگر حمل سلاح‌های سرد و گرم نوعی اعتمادبه‌نفس دروغین به انسان القا می‌کند که می‌تواند منجر به عواقب ناخوشایندی همچون نزاع و درگیری و حتی قتل شود. ازاین‌رو توصیه می‌شود نوجوانان و جوانان گرامی از حمل این‌گونه ابزار جدا خودداری کنند. باید توجه داشت که برای حل مسائل مختلف با دیگران و رفع سوءتفاهمات احتمالی راه‌های اصولی و منطقی بسیاری وجود دارد و نزاع و درگیری و زدوخورد به هیچ‌وجه راه‌حل مناسبی نخواهد بود چراکه باعث ندامت و پشیمانی خواهد شد.
*کارشناس آموزش همگانی معاونت اجتماعی فاتب

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.