|

شکاف سیاسی و ویرانی اقتصادی محصول ادبیات مخالفان دولت

هادی حق‌شناس*

فضای مناظره سوم به اصطلاح دانشگاهیان بیش از دو مناظره پیشین «کاربردی» بود. به بیان ساده‌تر درباره همه مسائلی که در یک ماه گذشته علیه دولت مطرح شد و همه شعارهایی که داده شد، راه‌حل خواسته شد. وعده‌هایی چون ایجاد اشتغال، رشد اقتصادی و افزایش دو و نیم برابری درآمد کشور، یارانه‌دهی و... . جالب آنکه همین راه‌حل‌خواستن روشن کرد که اصلا راه‌حلی وجود ندارد و اینها تنها وعده و وعید است. به نظر می‌رسد که در پایان و زمان جمع‌بندی، این مفهوم به مردم منتقل شد که برخی کاندیداها فقط می‌خواهند در سطح شعار درآمد ملی را افزایش دهند؛ بدون داشتن منابع مشخص به مردم پول نقد بدهند و بدون رشد، اشتغال ایجاد کنند. به بیان دیگر اینها اصلا راهکار عملی نداشتند و تنها کلی‌گویی کرده بودند. مهم‌تر اما این بود که آقایان روحانی و جهانگیری توانستند به‌شکلی محکم و درخور از عملکرد چهار ساله دولت دفاع کنند. نکته جالب در این مناظره حمله‌های شخصی به کاندیداها بود. اتفاقا همین حمله‌ها نشان داد فردی که بیش از 30 سال است که وزیر بوده و در امور اجرائی کشور بوده است، تنها یک خانه 300 و خرده‌ای متری در تهران دارد. این به‌خودی خود نشان از پاک‌دستی این افراد داشت. می‌خواهم بگویم به‌خوبی به این اتهام که این دولت، دولت‌ میلیاردی است و اینها همان چهاردرصدی‌ها هستند، پاسخ داده شد. در عمل املاک معاون اول دولت ایران زیر دست آقای قالیباف بود؛ من بعید می‌دانم اگر به‌جز این خانه ملک دیگری داشتند، آقای قالیباف از گفتن آن ابایی می‌کرد. ادبیات این مناظره هم نشان داد که به جز خود آقای روحانی که مبسوط و دقیق درباره رشد اقتصادی سخن گفتند و آقای جهانگیری که به اقتصاد آگاهی دارند، کاندیدای دیگری از موضوع اقتصاد و علم اقتصاد، چيزي نمی‌داند. این مناظره بیش از هر موضوع دیگری به دفاع طیف دولت امروز از خود و حمله گروه مخالف گذشت. اتفاقا آقایان روحانی و جهانگیری به‌خوبی از عملکردشان دفاع کردند. خب موضع دولت که روشن است. دولت برنامه‌های خودش را دارد و مسیر فعلی را ادامه خواهد داد؛ اما آنهایی که می‌خواهند قدرت را به‌دست آورند هم نشان دادند که هیچ پارادایم مشخص اقتصادی‌اي ندارند. در این مناظره متأسفانه گاه از واژه‌هایی مانند «دروغ‌گویی»، «کثافت‌کاری» و «فساد زیر عمامه» استفاده شد که من از تکرار آنها متأسفم؛، اما این یعنی این افراد به اصل نخست نظام جمهوری اسلامی، یعنی اخلاق پایبندی ندارند. اگر رعایت اخلاق را از این نظام بگیریم، دیگر چه دارد که آن را از دیگر کشورها و نظام‌ها متمایز کند؟ نکته این‌جا است که فردی که می‌خواهد در رأس امور یک کشور بنشیند، باید حداقل مؤدب باشد. برخی سخنان این مناظره (چه در بخش‌های اقتصادی مانند یارانه‌دهی؛ چه بخش‌های دیگر مانند تهمت‌زنی‌های شخصی) یادآور سال 1388 بود که محصولی جز انداختن شکاف سیاسی و ویرانی اقتصادی نداشت.
*اقتصاددان و نماینده اسبق مجلس

فضای مناظره سوم به اصطلاح دانشگاهیان بیش از دو مناظره پیشین «کاربردی» بود. به بیان ساده‌تر درباره همه مسائلی که در یک ماه گذشته علیه دولت مطرح شد و همه شعارهایی که داده شد، راه‌حل خواسته شد. وعده‌هایی چون ایجاد اشتغال، رشد اقتصادی و افزایش دو و نیم برابری درآمد کشور، یارانه‌دهی و... . جالب آنکه همین راه‌حل‌خواستن روشن کرد که اصلا راه‌حلی وجود ندارد و اینها تنها وعده و وعید است. به نظر می‌رسد که در پایان و زمان جمع‌بندی، این مفهوم به مردم منتقل شد که برخی کاندیداها فقط می‌خواهند در سطح شعار درآمد ملی را افزایش دهند؛ بدون داشتن منابع مشخص به مردم پول نقد بدهند و بدون رشد، اشتغال ایجاد کنند. به بیان دیگر اینها اصلا راهکار عملی نداشتند و تنها کلی‌گویی کرده بودند. مهم‌تر اما این بود که آقایان روحانی و جهانگیری توانستند به‌شکلی محکم و درخور از عملکرد چهار ساله دولت دفاع کنند. نکته جالب در این مناظره حمله‌های شخصی به کاندیداها بود. اتفاقا همین حمله‌ها نشان داد فردی که بیش از 30 سال است که وزیر بوده و در امور اجرائی کشور بوده است، تنها یک خانه 300 و خرده‌ای متری در تهران دارد. این به‌خودی خود نشان از پاک‌دستی این افراد داشت. می‌خواهم بگویم به‌خوبی به این اتهام که این دولت، دولت‌ میلیاردی است و اینها همان چهاردرصدی‌ها هستند، پاسخ داده شد. در عمل املاک معاون اول دولت ایران زیر دست آقای قالیباف بود؛ من بعید می‌دانم اگر به‌جز این خانه ملک دیگری داشتند، آقای قالیباف از گفتن آن ابایی می‌کرد. ادبیات این مناظره هم نشان داد که به جز خود آقای روحانی که مبسوط و دقیق درباره رشد اقتصادی سخن گفتند و آقای جهانگیری که به اقتصاد آگاهی دارند، کاندیدای دیگری از موضوع اقتصاد و علم اقتصاد، چيزي نمی‌داند. این مناظره بیش از هر موضوع دیگری به دفاع طیف دولت امروز از خود و حمله گروه مخالف گذشت. اتفاقا آقایان روحانی و جهانگیری به‌خوبی از عملکردشان دفاع کردند. خب موضع دولت که روشن است. دولت برنامه‌های خودش را دارد و مسیر فعلی را ادامه خواهد داد؛ اما آنهایی که می‌خواهند قدرت را به‌دست آورند هم نشان دادند که هیچ پارادایم مشخص اقتصادی‌اي ندارند. در این مناظره متأسفانه گاه از واژه‌هایی مانند «دروغ‌گویی»، «کثافت‌کاری» و «فساد زیر عمامه» استفاده شد که من از تکرار آنها متأسفم؛، اما این یعنی این افراد به اصل نخست نظام جمهوری اسلامی، یعنی اخلاق پایبندی ندارند. اگر رعایت اخلاق را از این نظام بگیریم، دیگر چه دارد که آن را از دیگر کشورها و نظام‌ها متمایز کند؟ نکته این‌جا است که فردی که می‌خواهد در رأس امور یک کشور بنشیند، باید حداقل مؤدب باشد. برخی سخنان این مناظره (چه در بخش‌های اقتصادی مانند یارانه‌دهی؛ چه بخش‌های دیگر مانند تهمت‌زنی‌های شخصی) یادآور سال 1388 بود که محصولی جز انداختن شکاف سیاسی و ویرانی اقتصادی نداشت.
*اقتصاددان و نماینده اسبق مجلس

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.