|

توریست‌های ورزشی مشت‌زن

حسین رامادن-کارشناس ورزشی

تیم ملی بوکس کشورمان در حالی با هشت مشت‌زن عازم تاشکند محل برگزاری رقابت‌های قهرمانی آسیا شد که این مسابقات جنبه کسب سهمیه جهانی آلمان را هم داشت؛ تیمی که چند ماهی باربارو فرناندز خیمنز، سرمربی 57ساله کوبایی را بالای سر خود داشت تا شاید تمرینات وی کمی کارساز شود. بوکسی‌ها با وجود نداشتن اردو و تورنمنت‌های آماده‌سازی برون‌مرزی و فرصت اندک برای مربی کوبایی، خودشان امیدوار بودند با همین تمرینات داخلی کاری کنند کارستان، ولی در عمل آن طور نشد. در‌این‌بین خود بار‌بارو بیش از هرکسی دیگری فهمید بوکس ما حالا‌حالاها برای بوکس‌شدن کار دارد؛ حالاحالاهایی که نزدیک به 30 سال از آن می‌گذرد. با نگاهی به تاریخچه حضور مربیان خارجی بوکس در کشور، در‌می‌یابیم خیمنز که سهل است، بزرگ‌تر از او هم نتوانستند کاری برای بوکس ما بکنند؛ از دیمیتری روسی گرفته تا آسبال هم‌وطنش... . به‌هرحال شکست‌های پی‌درپی مشت‌زنان در رقابت‌های برون‌مرزی، رفیق بازی‌های موجود در فدراسیون، نبود اردو و تورنمنت‌های برون‌مرزی، عدم گرایش جوانان به این رشته و از همه بدتر، نداشتن یک شخصیت تیمی احترام‌برانگیز در میان رقبای خارجی (باوجود ضعیف‌بودن)، باعث شده بوکس ایران سال‌ها حکم کیسه بوکس دیگر کشورها را داشته باشد و در هر اعزام برون‌مرزی نهایتا و در خوش‌بینانه‌ترین حالت انتظارمان برای مدال‌گرفتن در گرو اعزام حداکثری نفرات و خوردن به قرعه استراحت در بازی اول و افتادن به حریف آسان در بازی دوم و سپس شکست در مبارزه سوم و کسب مدال برنز است؛ اتفاقی که در همین رقابت‌های تاشکند افتاد. نگاهی به نتایج حاصل‌شده در ازبکستان و شکست زود‌هنگام نفراتی همچون ارمشی، محمدپور و سالار غلامی، کاپیتان تیم ملی که سالیان سال است در اردو‌های مختلف تیم ملی لنگر انداخته‌اند و با خود سلفی می‌گیرند نشان می‌دهد آنها فراموش کرده‌اند در اعزام‌های برون‌مرزی به دنبال چه هستند. در واقع اگر بخواهیم لوح تقدیر اعزام توریست‌های ورزشی را به یک تیم ورزشی بدهیم، بدون تردید باید تیم ملی بوکس را در این زمینه صدرنشین دیگر رشته‌های ورزشی کشور دانست؛ چراکه این فدراسیون سال‌هاست توریست‌های ورزشی خود را در قالب تیم ملی راهی این کشور و آن کشور می‌کند و در نهایت هم چیزی عایدش نمی‌شود. بوکس ما بیمار نیست. بوکس ما سالیان سال است که مرده؛ فقط مشکل اینجاست که مرده آن هم برای خیلی‌ها نفع دارد. بوکس ایران در تمام این سال‌ها در حالی در پشتوانه‌سازی مربی و بوکسور ناتوان بود که از ضعف مدیریت هم رنج برده است. موضوعی که بارها و بارها منتقدان به آن اشاره کرده‌اند؛ اما همچنان احمد ناطق‌نوری از سال ٦٨ تاکنون در رأس این فدراسیون است. ناطق‌نوری با اینکه از رجال سیاسی بوده، اما هیچ‌وقت نتوانسته از نفوذ سیاسی خود در این عرصه استفاده کند تا حداقل با آوردن اعتبارات کافی، مشکلات مالی این مجموعه را برطرف کند. موضوع اینجاست که مسئولان ورزش نگاه یکسانی به مدیریت فدراسیون‌ها ندارند.

تیم ملی بوکس کشورمان در حالی با هشت مشت‌زن عازم تاشکند محل برگزاری رقابت‌های قهرمانی آسیا شد که این مسابقات جنبه کسب سهمیه جهانی آلمان را هم داشت؛ تیمی که چند ماهی باربارو فرناندز خیمنز، سرمربی 57ساله کوبایی را بالای سر خود داشت تا شاید تمرینات وی کمی کارساز شود. بوکسی‌ها با وجود نداشتن اردو و تورنمنت‌های آماده‌سازی برون‌مرزی و فرصت اندک برای مربی کوبایی، خودشان امیدوار بودند با همین تمرینات داخلی کاری کنند کارستان، ولی در عمل آن طور نشد. در‌این‌بین خود بار‌بارو بیش از هرکسی دیگری فهمید بوکس ما حالا‌حالاها برای بوکس‌شدن کار دارد؛ حالاحالاهایی که نزدیک به 30 سال از آن می‌گذرد. با نگاهی به تاریخچه حضور مربیان خارجی بوکس در کشور، در‌می‌یابیم خیمنز که سهل است، بزرگ‌تر از او هم نتوانستند کاری برای بوکس ما بکنند؛ از دیمیتری روسی گرفته تا آسبال هم‌وطنش... . به‌هرحال شکست‌های پی‌درپی مشت‌زنان در رقابت‌های برون‌مرزی، رفیق بازی‌های موجود در فدراسیون، نبود اردو و تورنمنت‌های برون‌مرزی، عدم گرایش جوانان به این رشته و از همه بدتر، نداشتن یک شخصیت تیمی احترام‌برانگیز در میان رقبای خارجی (باوجود ضعیف‌بودن)، باعث شده بوکس ایران سال‌ها حکم کیسه بوکس دیگر کشورها را داشته باشد و در هر اعزام برون‌مرزی نهایتا و در خوش‌بینانه‌ترین حالت انتظارمان برای مدال‌گرفتن در گرو اعزام حداکثری نفرات و خوردن به قرعه استراحت در بازی اول و افتادن به حریف آسان در بازی دوم و سپس شکست در مبارزه سوم و کسب مدال برنز است؛ اتفاقی که در همین رقابت‌های تاشکند افتاد. نگاهی به نتایج حاصل‌شده در ازبکستان و شکست زود‌هنگام نفراتی همچون ارمشی، محمدپور و سالار غلامی، کاپیتان تیم ملی که سالیان سال است در اردو‌های مختلف تیم ملی لنگر انداخته‌اند و با خود سلفی می‌گیرند نشان می‌دهد آنها فراموش کرده‌اند در اعزام‌های برون‌مرزی به دنبال چه هستند. در واقع اگر بخواهیم لوح تقدیر اعزام توریست‌های ورزشی را به یک تیم ورزشی بدهیم، بدون تردید باید تیم ملی بوکس را در این زمینه صدرنشین دیگر رشته‌های ورزشی کشور دانست؛ چراکه این فدراسیون سال‌هاست توریست‌های ورزشی خود را در قالب تیم ملی راهی این کشور و آن کشور می‌کند و در نهایت هم چیزی عایدش نمی‌شود. بوکس ما بیمار نیست. بوکس ما سالیان سال است که مرده؛ فقط مشکل اینجاست که مرده آن هم برای خیلی‌ها نفع دارد. بوکس ایران در تمام این سال‌ها در حالی در پشتوانه‌سازی مربی و بوکسور ناتوان بود که از ضعف مدیریت هم رنج برده است. موضوعی که بارها و بارها منتقدان به آن اشاره کرده‌اند؛ اما همچنان احمد ناطق‌نوری از سال ٦٨ تاکنون در رأس این فدراسیون است. ناطق‌نوری با اینکه از رجال سیاسی بوده، اما هیچ‌وقت نتوانسته از نفوذ سیاسی خود در این عرصه استفاده کند تا حداقل با آوردن اعتبارات کافی، مشکلات مالی این مجموعه را برطرف کند. موضوع اینجاست که مسئولان ورزش نگاه یکسانی به مدیریت فدراسیون‌ها ندارند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.