|

گفت‌وگو با اومیت تورگای درگون، هنرمند ترک

زمین برنده این جنگ است

ثریا آتشی: «اومیت تورگای درگون»، مجسمه‌ساز ترک که سال گذشته در هفتمین دوره سمپوزیوم بین‌المللی مجسمه‌سازی تهران نیز حضور داشته، معتقد است فضای کار هنرمندان ایرانی دارای طعمی از جنس فرهنگ کهن این مرزوبوم است. درگون متولد 1984 است. او دوران دبیرستان را در زمینه هنرهای پلاستیک تحصیل کرد و برای ادامه تحصیل و کسب مقطع کارشناسی و کارشناسی‌ارشد به ایتالیا مهاجرت و مدرك کارشناسی‌ارشد خود را از آکادمی هنرهای زیبای کارارا، دریافت کرده است. او اکنون به شکلی حرفه‌ای کار مجسمه‌سازی را دنبال می‌کند. تورگای درگون که در بیش از 10 سمپوزیوم بین‌المللی حضور داشته، می‌گوید: سمپوزیوم تهران سمت‌وسویی کاملا حرفه‌ای دارد، به‌نحوی‌که ارتباط‌های مناسبی در دل این رویداد شکل گرفته است. آنچه می‌خوانید، گفت‌وگو با این هنرمند کشور ترکیه و اثر اجرائی او در هشتمین سمپوزیوم بین‌المللی مجسمه‌سازی تهران است.

‌ چندمین دوره است که در سمپوزیوم تهران حضور دارید؟
این دومین‌باری است که به تهران آمده‌ام و در سمپوزیوم شرکت می‌کنم و برای این موضوع خوشحالم، چون تجربه نخست من از این سمپوزیوم بسیار خوب بود.
‌ چه مفهوم و دیدگاهی را در اثر «تحول» مدنظر داشتید؟
در دوره قبل سمپوزیوم من اثری را در راستای گرمایش جهانی زمین ارائه کردم بنابراين در این دوره سعی کردم تفاوتی ایجاد کنم، به‌همین‌خاطر برخلاف دوره قبل که اثرم به شکل افقی بود، کاری را به شکل عمودی ارائه کردم. مفهومی که من در این اثر می‌خواهم ارائه کنم، بیشتر تحول بشری است، درواقع قصد دارم عدم پایان‌پذیری را ارائه کنم که البته منظور من در آن نبود مرگ نیست. زیرا قطعا هر‌چیزی در این دنیا سرانجام مرگ و پایانی دارد، اما آنچه که من می‌خواهم بیان کنم این است که ما در این دنیا مأموریت و هدف خاصی را دنبال می‌کنیم. درواقع حتی کوچک‌ترین چیزهایی که در این زمین وجود دارد نظیر: گیاهان، حیوانات کوچک و... روزی از بین می‌روند، اما همه ما وقتی از این دنیا می‌رویم نیز در روند زندگی مؤثر هستیم مانند جسم ما که در زمین گذاشته می‌شود و به آن سود می‌رساند. آنچه در این اثر مدنظر من بود، توجه به نکاتی نظیر گرمایش جهانی زمین، ارتباطات نادرست، جنگ و کشتار مردم بود كه از جمله عواملی هستند که قطعا بر روند زندگی ما و بر زمین اثرگذارند. درواقع از آنجایی که ما به این دنیا آسیب وارد می‌کنیم، به خودمان نیز آسیب وارد می‌شود. در اثرم سعی کردم، بیان کنم که با وجود آسیبی که ما به این زمین وارد می‌کنیم در نهایت این زمین است که برنده می‌شود. بنابراين من در بخش‌هایی از اثرم سعی کردم آب‌شدن بخش‌هایی را به قصد نشان‌دادن گرمایش زمین تصویر کنم تا نشان دهم که نسل بشر در حال آسیب‌زدن به زمین است. هدف نهایی که دوست دارم در این اثر به آن دست یابم این است که بیان کنم ما هرچه برای ازبین‌بردن زمین تلاش کنیم باید بدانیم که زیر این سطح زمین سیستم قوی دیگری وجود دارد که در نهایت ماندگار است بنابراين من در فرم خودم بخش‌هایی را با استحکام زیاد نشان دادم تا نشان دهم که در نتیجه زمین برنده این جنگ است. درواقع همان عدم پایان‌پذیری است که مدنظرم است. بنابراين مفهوم نهایی من این است که ممکن است، نژاد بشر روزی به خاطر این رفتارهای نادرست از بین برود، اما این دنیا همچنان پابرجاست.
‌ بازخورد اثر خود را در تهران و بین مردم ایران چگونه پیش‌بینی می‌کنید؟
در مورد اثر قبلی که در سمپوزیوم تهران داشتم باید بگویم که عموما بازخورد مثبتی داشتم. اگرچه که انتقادات را نیز بسیار دوست داشتم چون این دیدگاه‌ها سبب می‌شود که در جهت بهبود اثرم گام بردارم. البته بدیهی است که بسیاری از مردم عملا ایده خاصی از مفهوم درونی یک اثر ندارند و عموما ارتباطات آنها بر مبنای ذهن و احساس آنهاست زیرا کمتر ممکن است که فلسفه ذهنی و دیدگاه هنرمند را بشناسند. بنابراین وقتی با این قشر صحبت و ذهنیت اثرم را بیان می‌کنم، برايم بسیار لذت‌بخش است زیرا آنها متوجه اعتراض نهفته در دل اثر من می‌شوند و این بسیار خوب است.
‌ به‌طورحتم سمپوزیوم باید در وهله نخست برای ایجاد فضایی دوستانه تلاش کند، تا چه حد این خصیصه را در سمپوزیوم تهران می‌بینید؟
در بسیاری از سمپوزیوم‌هایی که ما حضور داریم، فضا کاملا نمایشگاهی است، اما در ایران یک چیز متفاوت وجود دارد زیرا مردم و بازدیدکنندگان به حدی مشتاق و کنجکاو هستند که من از آن بسیار لذت می‌برم. یکی از مسائلی که باعث خوشحالی من می‌شود این است که مردم ایران بسیار مؤدب و مهربان هستند و رفتار دوستانه‌ای دارند، البته مدت‌زمان سمپوزیوم اندک است زیرا من دوست دارم که باز هم به ایران بازگردم و دیگر نقاط کشور را ببینم و با شهرها آشنا شوم. هیچ‌چیز منفی و بدی درباره شرایط سمپوزیوم تهران وجود ندارد. در این رویداد از امکانات اولیه و ابزارها گرفته تا سنگ، همه‌چیز در بهترین حالت قرار دارد و این برای من باعث افتخار است که توانستم بخشی از این سمپوزیوم شوم.
‌ سطح آثار هنرمندان ایرانی حاضر در سمپوزیوم تهران را چطور ارزیابی می‌کنید؟
به نظر من هنرمندان ایرانی بسیار بااستعداد هستند و این استعداد را نه‌تنها در سمپوزیوم تهران، بلکه در تمام دنیا به اثبات رسانده‌اند زیرا هنر آنان دارای یک طعم و سلیقه خاصی است که برگرفته از فرهنگ خاص و قدیمی ایران است. فکر می‌کنم از آنجایی که ایرانیان بیش از سه‌هزار سال عقبه و تاریخ دارند بنابراين فرهنگ آنان الهام‌گرفته از این ریشه عمیق است که در آثارشان کاملا دیده می‌شود. آثار آنها بسیار خوب خلق می‌شود البته به این معنی نیست که همه این‌گونه هستند، اما تعریف من شامل اکثر هنرمندان ایرانی می‌شود.

ثریا آتشی: «اومیت تورگای درگون»، مجسمه‌ساز ترک که سال گذشته در هفتمین دوره سمپوزیوم بین‌المللی مجسمه‌سازی تهران نیز حضور داشته، معتقد است فضای کار هنرمندان ایرانی دارای طعمی از جنس فرهنگ کهن این مرزوبوم است. درگون متولد 1984 است. او دوران دبیرستان را در زمینه هنرهای پلاستیک تحصیل کرد و برای ادامه تحصیل و کسب مقطع کارشناسی و کارشناسی‌ارشد به ایتالیا مهاجرت و مدرك کارشناسی‌ارشد خود را از آکادمی هنرهای زیبای کارارا، دریافت کرده است. او اکنون به شکلی حرفه‌ای کار مجسمه‌سازی را دنبال می‌کند. تورگای درگون که در بیش از 10 سمپوزیوم بین‌المللی حضور داشته، می‌گوید: سمپوزیوم تهران سمت‌وسویی کاملا حرفه‌ای دارد، به‌نحوی‌که ارتباط‌های مناسبی در دل این رویداد شکل گرفته است. آنچه می‌خوانید، گفت‌وگو با این هنرمند کشور ترکیه و اثر اجرائی او در هشتمین سمپوزیوم بین‌المللی مجسمه‌سازی تهران است.

‌ چندمین دوره است که در سمپوزیوم تهران حضور دارید؟
این دومین‌باری است که به تهران آمده‌ام و در سمپوزیوم شرکت می‌کنم و برای این موضوع خوشحالم، چون تجربه نخست من از این سمپوزیوم بسیار خوب بود.
‌ چه مفهوم و دیدگاهی را در اثر «تحول» مدنظر داشتید؟
در دوره قبل سمپوزیوم من اثری را در راستای گرمایش جهانی زمین ارائه کردم بنابراين در این دوره سعی کردم تفاوتی ایجاد کنم، به‌همین‌خاطر برخلاف دوره قبل که اثرم به شکل افقی بود، کاری را به شکل عمودی ارائه کردم. مفهومی که من در این اثر می‌خواهم ارائه کنم، بیشتر تحول بشری است، درواقع قصد دارم عدم پایان‌پذیری را ارائه کنم که البته منظور من در آن نبود مرگ نیست. زیرا قطعا هر‌چیزی در این دنیا سرانجام مرگ و پایانی دارد، اما آنچه که من می‌خواهم بیان کنم این است که ما در این دنیا مأموریت و هدف خاصی را دنبال می‌کنیم. درواقع حتی کوچک‌ترین چیزهایی که در این زمین وجود دارد نظیر: گیاهان، حیوانات کوچک و... روزی از بین می‌روند، اما همه ما وقتی از این دنیا می‌رویم نیز در روند زندگی مؤثر هستیم مانند جسم ما که در زمین گذاشته می‌شود و به آن سود می‌رساند. آنچه در این اثر مدنظر من بود، توجه به نکاتی نظیر گرمایش جهانی زمین، ارتباطات نادرست، جنگ و کشتار مردم بود كه از جمله عواملی هستند که قطعا بر روند زندگی ما و بر زمین اثرگذارند. درواقع از آنجایی که ما به این دنیا آسیب وارد می‌کنیم، به خودمان نیز آسیب وارد می‌شود. در اثرم سعی کردم، بیان کنم که با وجود آسیبی که ما به این زمین وارد می‌کنیم در نهایت این زمین است که برنده می‌شود. بنابراين من در بخش‌هایی از اثرم سعی کردم آب‌شدن بخش‌هایی را به قصد نشان‌دادن گرمایش زمین تصویر کنم تا نشان دهم که نسل بشر در حال آسیب‌زدن به زمین است. هدف نهایی که دوست دارم در این اثر به آن دست یابم این است که بیان کنم ما هرچه برای ازبین‌بردن زمین تلاش کنیم باید بدانیم که زیر این سطح زمین سیستم قوی دیگری وجود دارد که در نهایت ماندگار است بنابراين من در فرم خودم بخش‌هایی را با استحکام زیاد نشان دادم تا نشان دهم که در نتیجه زمین برنده این جنگ است. درواقع همان عدم پایان‌پذیری است که مدنظرم است. بنابراين مفهوم نهایی من این است که ممکن است، نژاد بشر روزی به خاطر این رفتارهای نادرست از بین برود، اما این دنیا همچنان پابرجاست.
‌ بازخورد اثر خود را در تهران و بین مردم ایران چگونه پیش‌بینی می‌کنید؟
در مورد اثر قبلی که در سمپوزیوم تهران داشتم باید بگویم که عموما بازخورد مثبتی داشتم. اگرچه که انتقادات را نیز بسیار دوست داشتم چون این دیدگاه‌ها سبب می‌شود که در جهت بهبود اثرم گام بردارم. البته بدیهی است که بسیاری از مردم عملا ایده خاصی از مفهوم درونی یک اثر ندارند و عموما ارتباطات آنها بر مبنای ذهن و احساس آنهاست زیرا کمتر ممکن است که فلسفه ذهنی و دیدگاه هنرمند را بشناسند. بنابراین وقتی با این قشر صحبت و ذهنیت اثرم را بیان می‌کنم، برايم بسیار لذت‌بخش است زیرا آنها متوجه اعتراض نهفته در دل اثر من می‌شوند و این بسیار خوب است.
‌ به‌طورحتم سمپوزیوم باید در وهله نخست برای ایجاد فضایی دوستانه تلاش کند، تا چه حد این خصیصه را در سمپوزیوم تهران می‌بینید؟
در بسیاری از سمپوزیوم‌هایی که ما حضور داریم، فضا کاملا نمایشگاهی است، اما در ایران یک چیز متفاوت وجود دارد زیرا مردم و بازدیدکنندگان به حدی مشتاق و کنجکاو هستند که من از آن بسیار لذت می‌برم. یکی از مسائلی که باعث خوشحالی من می‌شود این است که مردم ایران بسیار مؤدب و مهربان هستند و رفتار دوستانه‌ای دارند، البته مدت‌زمان سمپوزیوم اندک است زیرا من دوست دارم که باز هم به ایران بازگردم و دیگر نقاط کشور را ببینم و با شهرها آشنا شوم. هیچ‌چیز منفی و بدی درباره شرایط سمپوزیوم تهران وجود ندارد. در این رویداد از امکانات اولیه و ابزارها گرفته تا سنگ، همه‌چیز در بهترین حالت قرار دارد و این برای من باعث افتخار است که توانستم بخشی از این سمپوزیوم شوم.
‌ سطح آثار هنرمندان ایرانی حاضر در سمپوزیوم تهران را چطور ارزیابی می‌کنید؟
به نظر من هنرمندان ایرانی بسیار بااستعداد هستند و این استعداد را نه‌تنها در سمپوزیوم تهران، بلکه در تمام دنیا به اثبات رسانده‌اند زیرا هنر آنان دارای یک طعم و سلیقه خاصی است که برگرفته از فرهنگ خاص و قدیمی ایران است. فکر می‌کنم از آنجایی که ایرانیان بیش از سه‌هزار سال عقبه و تاریخ دارند بنابراين فرهنگ آنان الهام‌گرفته از این ریشه عمیق است که در آثارشان کاملا دیده می‌شود. آثار آنها بسیار خوب خلق می‌شود البته به این معنی نیست که همه این‌گونه هستند، اما تعریف من شامل اکثر هنرمندان ایرانی می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.