او تنها یک اسم نبود!
کریم ارغندهپور
ما گاهی نیازمند یادآوری هستیم. آنچه در سال ٩٢ اکثریت مردم را از همه طبقات و اقشار با درجات متفاوت باورمندی، اعم از مرد و زن، پیر و جوان، محروم و برخوردار، اقوام مختلف با گویشهای متفاوت و نیز نیروی کار ماهر و غیرماهر، به روحانی رساند چه بود؟ همین جناب قالیباف برای بار دوم نامزد بود و ادعاهای مختلفی مطرح میکرد. برخی در برنامههای تلویزیونی اسکناس سبز به بینندهها نشان دادند، ولی خوشبختانه اکثریت به جمعبندی دیگری رسید و همین نشاندهنده نوعی عقلانیت جمعی بود، بههمیندلیل وقتی نام روحانی قطعی شد، شوروشوق عمومی به صورت خودجوش در شهرها شکل گرفت. آنچه بیش از هرچیز جامعه را به این انتخاب مصمم میکرد این بود که جامعه طعم تلخ هشت سال زمامداری از نوع احمدینژاد را چشیده بود؛ هم فقرا -که با تمام وجود اثرات ویرانگر تورم را درک کرده بودند- و هم جامعه متوسط شهری که ناامنی و بیثباتی شرایط آنها را به استیصال کشانده بود و از همه مهمتر اثرات مخرب احتمال پیشامدهای ناگوار از طرف پارهای از کشورهای خارجی که همهچیز را برای مدت نامعلومی تحتتأثیر خود قرار میداد. انگار مجموعه جامعه به این جمعبندی رسیده بود که رفع تحریم و تهدید، اولویت کشور است. دقیقا به همین خاطر هم هست که چنین استنباطی و تلاش برای دفع خطر در سطح وسیع جامعه عقلانیت شمرده میشود. حالا ما دوباره بر سر دوراهی هستیم. کسی وعده میدهد که پول تقسیم میکند و درآمد دولت را چندبرابر میکند و از این قبیل، ولی او درباره اینکه آیا غول تورم را همچنان مهارشده نگه میدارد یا خیر سکوت میکند. ترجمهاش این است که اگر او بتواند چنین وعدههایی را محقق کند، ارزش پول و قدرت خرید مردم نیز تقریبا به همان اندازه پایین خواهد آمد. ضمن اینکه همه کارشناسان معتقدند وعدهای که او میدهد اساسا غیرممکن است؛ یعنی وعده او احتمالا محقق نمیشود، ولی قدرت خرید مردم حتما به درجات بیشتری کاسته میشود. در کنار این اگر شرایط بینالمللی را هم در شمار آوریم، میتوان پیشبینی کرد که کاستن از ارزش پول ملی نوعی آسیبپذیرترکردن شرایط کشور در برابر تهدیدات خارجی هم هست که با وجود افراد خطرناک و سوداگری چون ترامپ در رأس مهمترین قدرت نظامی جهان حالا اهمیت مضاعفی یافته است. خلاصه سخن من این است: همه شرایطی که در انتخابات گذشته جامعه از آنها میگریخت، حالا هم پاک نشده و باید نسبت به آنها حساس بود. آن چیزی که معیشت مردم را سامان بیشتری میدهد در درجه نخست مهار غول تورم و ثبات اقتصادی و فراهمکردن آرامش در سایه عقلانیت است. به نظر من مهمترین شاخص عقلانیت امروز بالارفتن مشارکت عمومی در انتخابات و در درجات بعد اعتمادکردن به کسی است که میتواند کشور را از گذرگاههای ناهموار سیاست خارجی عبور دهد و اجازه نمیدهد اقتصاد دچار تلاطمهای غیرقابلکنترل شود. اینها قدمهای مؤثری به جلوست که منافع «همگان» را تأمین میکند و آینده بهتری را نوید میدهد.
ما گاهی نیازمند یادآوری هستیم. آنچه در سال ٩٢ اکثریت مردم را از همه طبقات و اقشار با درجات متفاوت باورمندی، اعم از مرد و زن، پیر و جوان، محروم و برخوردار، اقوام مختلف با گویشهای متفاوت و نیز نیروی کار ماهر و غیرماهر، به روحانی رساند چه بود؟ همین جناب قالیباف برای بار دوم نامزد بود و ادعاهای مختلفی مطرح میکرد. برخی در برنامههای تلویزیونی اسکناس سبز به بینندهها نشان دادند، ولی خوشبختانه اکثریت به جمعبندی دیگری رسید و همین نشاندهنده نوعی عقلانیت جمعی بود، بههمیندلیل وقتی نام روحانی قطعی شد، شوروشوق عمومی به صورت خودجوش در شهرها شکل گرفت. آنچه بیش از هرچیز جامعه را به این انتخاب مصمم میکرد این بود که جامعه طعم تلخ هشت سال زمامداری از نوع احمدینژاد را چشیده بود؛ هم فقرا -که با تمام وجود اثرات ویرانگر تورم را درک کرده بودند- و هم جامعه متوسط شهری که ناامنی و بیثباتی شرایط آنها را به استیصال کشانده بود و از همه مهمتر اثرات مخرب احتمال پیشامدهای ناگوار از طرف پارهای از کشورهای خارجی که همهچیز را برای مدت نامعلومی تحتتأثیر خود قرار میداد. انگار مجموعه جامعه به این جمعبندی رسیده بود که رفع تحریم و تهدید، اولویت کشور است. دقیقا به همین خاطر هم هست که چنین استنباطی و تلاش برای دفع خطر در سطح وسیع جامعه عقلانیت شمرده میشود. حالا ما دوباره بر سر دوراهی هستیم. کسی وعده میدهد که پول تقسیم میکند و درآمد دولت را چندبرابر میکند و از این قبیل، ولی او درباره اینکه آیا غول تورم را همچنان مهارشده نگه میدارد یا خیر سکوت میکند. ترجمهاش این است که اگر او بتواند چنین وعدههایی را محقق کند، ارزش پول و قدرت خرید مردم نیز تقریبا به همان اندازه پایین خواهد آمد. ضمن اینکه همه کارشناسان معتقدند وعدهای که او میدهد اساسا غیرممکن است؛ یعنی وعده او احتمالا محقق نمیشود، ولی قدرت خرید مردم حتما به درجات بیشتری کاسته میشود. در کنار این اگر شرایط بینالمللی را هم در شمار آوریم، میتوان پیشبینی کرد که کاستن از ارزش پول ملی نوعی آسیبپذیرترکردن شرایط کشور در برابر تهدیدات خارجی هم هست که با وجود افراد خطرناک و سوداگری چون ترامپ در رأس مهمترین قدرت نظامی جهان حالا اهمیت مضاعفی یافته است. خلاصه سخن من این است: همه شرایطی که در انتخابات گذشته جامعه از آنها میگریخت، حالا هم پاک نشده و باید نسبت به آنها حساس بود. آن چیزی که معیشت مردم را سامان بیشتری میدهد در درجه نخست مهار غول تورم و ثبات اقتصادی و فراهمکردن آرامش در سایه عقلانیت است. به نظر من مهمترین شاخص عقلانیت امروز بالارفتن مشارکت عمومی در انتخابات و در درجات بعد اعتمادکردن به کسی است که میتواند کشور را از گذرگاههای ناهموار سیاست خارجی عبور دهد و اجازه نمیدهد اقتصاد دچار تلاطمهای غیرقابلکنترل شود. اینها قدمهای مؤثری به جلوست که منافع «همگان» را تأمین میکند و آینده بهتری را نوید میدهد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.