درباره «نويسنده مرده است»
مرده باد نویسنده زنده باد نوشتن
علی شمس. نويسنده و كارگردان
«نویسنده مرده است» دست روی میل عمیقا پنهانی- و نه همیشگی - مؤلف برای رویصحنهبودن و بازیگربودن میگذارد. در خودش از این حقیقت ناقشنگ حرف میزند که بازیگربودن در تولید یک اثر هنری از مؤلف آن بودن اولی(تر) است. حقیقتی که بازیگرها را در هر سطح فهمی که باشند، به تواتر نسبت به مؤلف یک تولید نمایشی در موضع بهتری مینشاند. جدا از این حرفی که من دارم از دل اجرا بیرون میکشم، ریختار روایی نمایش هم نشانی دو واژه رکب و تعلیق است. تعلیقی که متعلق به منِ تماشاگر است، وقتی اجرا را تماشا میکنم و رکبي که مدام بازیگرها به هم میزنند. زمانی هیچکاک فقید به تروفوی فقیدتر از هیچکاک در فرق میان تعلیق و سورپرایز گفته بود «اگر زیر این میزی که ما دور آن نشستهایم بمبی باشد و تماشاگر این را بداند تعلیق است و اگر نداند، در صورت انفجار بمب سورپرایز خواهد بود». آرش عباسی به این دو سر ماجرا یعنی سورپرایز و تعلیق، عنصر سوم و درونی رکب را هم اضافه میکند. رکبزدن دو آدم نمایش به هم، منش و تنش اصلی متن است. بازیدادن و بازیخوردن آدمهایی که با بازی آشنایند. «نویسنده مرده است» آرش عباسی متنی است ترجمهپذیر که در هر زبانی که تماشا شود،
فهم زیرلایههای درونی اثر کار دشواری نخواهد بود. دست روی جادوی اثیری سینما گذاشتن و عاشق کسیشدن که کلوزآپش تمام پرده سینما و تمام چشمهای در حال تماشا و تمام زندگیات را اگر نه همیشه بل تا مدتی دراز پر میکند. حسن این اثر انتقال عقبه اجتماعی خود در هر زبان دیگر است. بازنمایی فضای حرفهای و بهرهگزینی از جهانی که مؤلف در آن زیسته، طعم ملس اجرا را به سمت یک بیوگرافی آشنا میبرد. دستکم برای همه کسانی که تئاتر و سینما را حرفه خود میدانند و همه کسانی که روزگاری عاشقی را نه از روبهرو، زنده، متجسد و حقیقی که با کشف ناگهانی و سپس ممتدِ چهرهای درشت و زیبا در سالنی تاریک مزمزه کردهاند.
عشقی آنقدر بزرگ به اندازه پرده سینما و آنقدر دور به اندازه سالهای سپریشده. نویسنده مرده است نوستالژی سینما پارادیزو روی صحنه است و کیف دیدنش از دیدن صدباره این شاهکار تورناتوره کمتر نیست.
«نویسنده مرده است» دست روی میل عمیقا پنهانی- و نه همیشگی - مؤلف برای رویصحنهبودن و بازیگربودن میگذارد. در خودش از این حقیقت ناقشنگ حرف میزند که بازیگربودن در تولید یک اثر هنری از مؤلف آن بودن اولی(تر) است. حقیقتی که بازیگرها را در هر سطح فهمی که باشند، به تواتر نسبت به مؤلف یک تولید نمایشی در موضع بهتری مینشاند. جدا از این حرفی که من دارم از دل اجرا بیرون میکشم، ریختار روایی نمایش هم نشانی دو واژه رکب و تعلیق است. تعلیقی که متعلق به منِ تماشاگر است، وقتی اجرا را تماشا میکنم و رکبي که مدام بازیگرها به هم میزنند. زمانی هیچکاک فقید به تروفوی فقیدتر از هیچکاک در فرق میان تعلیق و سورپرایز گفته بود «اگر زیر این میزی که ما دور آن نشستهایم بمبی باشد و تماشاگر این را بداند تعلیق است و اگر نداند، در صورت انفجار بمب سورپرایز خواهد بود». آرش عباسی به این دو سر ماجرا یعنی سورپرایز و تعلیق، عنصر سوم و درونی رکب را هم اضافه میکند. رکبزدن دو آدم نمایش به هم، منش و تنش اصلی متن است. بازیدادن و بازیخوردن آدمهایی که با بازی آشنایند. «نویسنده مرده است» آرش عباسی متنی است ترجمهپذیر که در هر زبانی که تماشا شود،
فهم زیرلایههای درونی اثر کار دشواری نخواهد بود. دست روی جادوی اثیری سینما گذاشتن و عاشق کسیشدن که کلوزآپش تمام پرده سینما و تمام چشمهای در حال تماشا و تمام زندگیات را اگر نه همیشه بل تا مدتی دراز پر میکند. حسن این اثر انتقال عقبه اجتماعی خود در هر زبان دیگر است. بازنمایی فضای حرفهای و بهرهگزینی از جهانی که مؤلف در آن زیسته، طعم ملس اجرا را به سمت یک بیوگرافی آشنا میبرد. دستکم برای همه کسانی که تئاتر و سینما را حرفه خود میدانند و همه کسانی که روزگاری عاشقی را نه از روبهرو، زنده، متجسد و حقیقی که با کشف ناگهانی و سپس ممتدِ چهرهای درشت و زیبا در سالنی تاریک مزمزه کردهاند.
عشقی آنقدر بزرگ به اندازه پرده سینما و آنقدر دور به اندازه سالهای سپریشده. نویسنده مرده است نوستالژی سینما پارادیزو روی صحنه است و کیف دیدنش از دیدن صدباره این شاهکار تورناتوره کمتر نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.