|

ایستاده در زندگی

سوسن مقصودلو

- تو بودی ساعت هشت صبح زنگ زدی؟
- آره.
- حالا چرا این وقت صبح. دو تا زنگ خورد قطع شد.
- می‌خواستم فقط متوجه بشی.
- اتفاقی افتاده؟
- آره. دیشب خانم اسکندری فوت کرد.
- ... .
- حالت خوبه؟
- باور نمی‌کنم. من همین هفته پیش باهاش حرف زدم؛ چطور شد؟
- هیچی. توی خونه تنها بود. همسایه براش تخم‌مرغ می‌گیره. در می‌زنه. رفته درو باز کنه پاش به فرش دم در گیر کرده، لگنش شکسته.
- اینارو در جریان بودم. بعد هم عمل کرد. ولی فکر نمی‌کردم این‌طوری بشه.
- تو سر کار باهاش آشنا شدی؟
- نه؛ من با پسرش کار می‌کردم؛ بعد با خودش آشنا شدم. تو چی؟
- من از مشهد می‌شناختمش.
- خدا رحمتش کنه. چند سال پیش تصمیم گرفت تک و تنها دوباره بره مشهد زندگی کنه. روز اسباب‌کشی برای خداحافظی رفتم سراغش... .
- توی اون شلوغی. وسط اسبا‌ب‌کشی آدم کلافه است!
- خلاصه رفتم؛ دیدم اسباباشو بسته منتظره کامیون بیاد.
- ساعت چند؟
- ساعت یک بعدازظهر بود؛ گفت باقالی‌پلو درست کردم بیا با هم ناهار بخوریم.
- وسط اسباب‌کشی؟
- مگه وسط اسباب‌کشی آدم ناهار نمی‌خوره.
- نه؛ میگم چطور فرصت کرده وسط اسباب‌کشی باقالی‌پلو درست کنه.
- خب اون چنین زنی بود.
- بعد چی شد؟
- گفتم؛ شما که همه وسایلتونو بستین. گفت: یه سینی بیرون گذاشتم؛ بیا توی همین بخوریم. کی گفته فقط توی بشقاب باید غذا خورد. بعد بلند خندید و گفت: به قول سهراب چشم‌ها را باید شست؛ طور دیگر باید دید.
- خوردین؟
- جای شما خالی.
- نوش جان چه زن جالبی بود.
- می‌گفت: کیفیت زندگی به توانایی سرخوشی بستگی داره.
- چه زیبا.
- روز مرگ پسرش در قطعه هنرمندان اتفاق عجیبی افتاد. همه جا آفتاب بود. یکهو روی همان قطعه که مزار پسرش بود بارون شروع به باریدن کرد. بعدها به من گفت اون بارون رو یادته. گفتم آره خیلی عجیب بود. گفت من هر وقت به پسرم فکر می‌کنم یاد اون منظره می‌افتم. برای من بارون دیگه مترادف با پسرمه.
- حوصله‌ داری یه تیکه از کتاب راه هنرمند رو برات بخونم.
- آره بخون. می‌خوای قطع کنم تا پیداش کنی.
- نه؛ همیشه دم دستمه. خیلی دوسش دارم.
- بخون.
- مادرم به پدربزرگم می‌گفت: «آن مرد» مادربزرگم با آن مرد در خانه‌هایی که کاشی اسپانیایی داشت در تریلر پشت ماشین؛ در اتاقکی در نیمه‌راه کوه؛ در واگن قطار؛ و عاقبت در خانه فرسوده و نمناک که همه آن خانه‌ها را یکسان به نظر می‌آورد، زیسته بود و مادرم غضب‌آلود از مصیبت تازه پدربزرگم می‌گفت: نمی‌دانم چطور این وضع را تاب می‌آورد! منظورش این بود که نمی‌دانست چرا مادربزرگ تاب می‌آورد. حقیقت این است که همگی می‌دانستیم چگونه تاب می‌آورد. به این شیوه تاب می‌آورد که تا بالای زانو در جریان زندگی ایستاده بود و به‌شدت توجه می‌کرد.
- آره؛ اونم چنین زنی بود.
- تو بودی ساعت هشت صبح زنگ زدی؟
- آره.
- حالا چرا این وقت صبح. دو تا زنگ خورد قطع شد.
- می‌خواستم فقط متوجه بشی.
- اتفاقی افتاده؟
- آره. دیشب خانم اسکندری فوت کرد.
- ... .
- حالت خوبه؟
- باور نمی‌کنم. من همین هفته پیش باهاش حرف زدم؛ چطور شد؟
- هیچی. توی خونه تنها بود. همسایه براش تخم‌مرغ می‌گیره. در می‌زنه. رفته درو باز کنه پاش به فرش دم در گیر کرده، لگنش شکسته.
- اینارو در جریان بودم. بعد هم عمل کرد. ولی فکر نمی‌کردم این‌طوری بشه.
- تو سر کار باهاش آشنا شدی؟
- نه؛ من با پسرش کار می‌کردم؛ بعد با خودش آشنا شدم. تو چی؟
- من از مشهد می‌شناختمش.
- خدا رحمتش کنه. چند سال پیش تصمیم گرفت تک و تنها دوباره بره مشهد زندگی کنه. روز اسباب‌کشی برای خداحافظی رفتم سراغش... .
- توی اون شلوغی. وسط اسبا‌ب‌کشی آدم کلافه است!
- خلاصه رفتم؛ دیدم اسباباشو بسته منتظره کامیون بیاد.
- ساعت چند؟
- ساعت یک بعدازظهر بود؛ گفت باقالی‌پلو درست کردم بیا با هم ناهار بخوریم.
- وسط اسباب‌کشی؟
- مگه وسط اسباب‌کشی آدم ناهار نمی‌خوره.
- نه؛ میگم چطور فرصت کرده وسط اسباب‌کشی باقالی‌پلو درست کنه.
- خب اون چنین زنی بود.
- بعد چی شد؟
- گفتم؛ شما که همه وسایلتونو بستین. گفت: یه سینی بیرون گذاشتم؛ بیا توی همین بخوریم. کی گفته فقط توی بشقاب باید غذا خورد. بعد بلند خندید و گفت: به قول سهراب چشم‌ها را باید شست؛ طور دیگر باید دید.
- خوردین؟
- جای شما خالی.
- نوش جان چه زن جالبی بود.
- می‌گفت: کیفیت زندگی به توانایی سرخوشی بستگی داره.
- چه زیبا.
- روز مرگ پسرش در قطعه هنرمندان اتفاق عجیبی افتاد. همه جا آفتاب بود. یکهو روی همان قطعه که مزار پسرش بود بارون شروع به باریدن کرد. بعدها به من گفت اون بارون رو یادته. گفتم آره خیلی عجیب بود. گفت من هر وقت به پسرم فکر می‌کنم یاد اون منظره می‌افتم. برای من بارون دیگه مترادف با پسرمه.
- حوصله‌ داری یه تیکه از کتاب راه هنرمند رو برات بخونم.
- آره بخون. می‌خوای قطع کنم تا پیداش کنی.
- نه؛ همیشه دم دستمه. خیلی دوسش دارم.
- بخون.
- مادرم به پدربزرگم می‌گفت: «آن مرد» مادربزرگم با آن مرد در خانه‌هایی که کاشی اسپانیایی داشت در تریلر پشت ماشین؛ در اتاقکی در نیمه‌راه کوه؛ در واگن قطار؛ و عاقبت در خانه فرسوده و نمناک که همه آن خانه‌ها را یکسان به نظر می‌آورد، زیسته بود و مادرم غضب‌آلود از مصیبت تازه پدربزرگم می‌گفت: نمی‌دانم چطور این وضع را تاب می‌آورد! منظورش این بود که نمی‌دانست چرا مادربزرگ تاب می‌آورد. حقیقت این است که همگی می‌دانستیم چگونه تاب می‌آورد. به این شیوه تاب می‌آورد که تا بالای زانو در جریان زندگی ایستاده بود و به‌شدت توجه می‌کرد.
- آره؛ اونم چنین زنی بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.