یاران روز غربت!
غلامحسین کرباسچی
سعادت آشنایی از نزدیک با مرحوم آیتالله طاهری برای من از 1361 نصیب شد. از وقتی که بر اساس دستور امام راحل به استانداری اصفهان منصوب شدم و تا ششماه پس از رحلت امام در آنجا انجاموظیفه میکردم. روزهای سخت جنگ بود و حملههای وحشیانه صدام به شهر اصفهان و اطراف آن و جانفشانیهای نیروهای رزمنده که برای هر عملیات گروه به گروه به شهادت میرسیدند و خیل جانبازانی که در بیمارستانها بستری میشدند. دغدغه مسوولان در چنین روزهایی پشتیبانی از جبهه و نیروهای رزمنده و رسیدگی به مجروحان و خانواده شهدا بود. استوانه اصلی همه نیروهای محلی و دلگرمی و خمیرمایه اعتقادی بسیاری از جوانان در آن روزها از خطبهها و سخنرانیهای گرم و کمنظیر آن مرحوم بود. در جبهه و در شهر و در هر مراسمی به پیر و جوان، زن و مرد روحیه و امید میداد. آنقدر نقش تعیینکنندهای داشت که عمده فرماندهان بهخصوص مرحوم حسین خرازی، فرمانده لشکر امامحسین و مرحوم احمد کاظمی، فرمانده لشکر نجف برای هر عملیاتی در غرب و جنوب حتی گاهی با وجود کسالت و بیماری، ایشان را ملاقات میکردند و آن پیرمرد زندهدل با روحیهای عجیب سرازپا نشناخته گاهی نیمهشب از اصفهان حرکت میکرد
و ساعتها در شرایط بد آبوهوایی خود را به جبهه میرساند. حضور او در عملیاتها چنان موثر بود که همه نیروها در جبهه و پشت جبهه میدانستند وقتی آقای طاهری بیاید یعنی عملیات نزدیک است. به همین دلیل فرماندهان برای مخفی نگاهداشتن زمان دقیق حمله سعی میکردند ایشان را در آخرین روزها و لحظات به جبهه ببرند. مشوق با روحیه، پشتوانه عاطفی و سنگ صبور بسیاری در جبههها بود. با اصرار و تاکید همه مسوولان اجرایی را از صدر تا ذیل در خدمت نیروهای رزمنده و خانوادههایشان میکشاند تا آنجا که گاه در نماز جمعه بر سر آنها که در شهرها مانده بودند فریاد میکشید و از مظلومیت نیروها در جبههها میگفت و همه را زیرورو میکرد. این فقط در روزهای جنگ و بعد از پیروزی نبود که آقای طاهری همواره چنین پر جوش و خروش بود. او نماز جمعه را در دوران غربت انقلاب و امام از سال 51 در اصفهان شروع کرده بود. آن روزها که نماز جمعه با ترسولرز و حمله نیروهای امنیتی و بگیروببند همراه بود نه ستادی برای نماز جمعه بود و نه مصلایی و نه امکانات عبادتی و نه هیچ چیز دیگر؛ فقط مردم بودند و خانه خدا و انجام وظیفه سیاسی و شرعی... آن روزها که برخی یا اعتقادی به مبارزه
نداشتند و گاهی حتی مقلد کسانی بودند که نماز جمعه را حرام میدانستند یا جرات و شجاعت این جلو ایستادن و مردم را به مبارزه و سیاست و ایستادگی فراخواندن نبود، طاهری بارها به زندان و تبعید رفته بود و آثاری از شکنجه و کتکهای آن روزها در همه سالهای عمر بر بدنش باقی بود اما بعدها افراطیانی که حرف او را نمیپسندیدند بیتوجه به اینکه او یادگار باقیمانده چهار شهید دیگر محراب بود که ترور شده بودند و امام همواره بر امنیت ایشان تاکید داشت، در خطبه نماز جمعه به سویش آهنپاره پرتاب کردند و او خانهنشین شد... هر وقت به کسانی مانند مرحوم آیتالله طاهری فکر میکنم که در روزهای غربت انقلاب و اسلام و امام و مبارزه چه میکرد یاد آن شاعر عرب میافتم که قرنها قبل سروده بود: «همانا مردانی بر حق و حقیقت و بر بانگ یکتاپرستی تا پایان ایستادگی کردند.گویی خداوند مردانی را برای جنگ آفریده و مردانی را برای کاسهای فرنی (غذایی آماده و راحت) خداوند او را رحمت کند که از یاران دوران غربت اسلام و انقلاب و امام و مردم بود.»
سعادت آشنایی از نزدیک با مرحوم آیتالله طاهری برای من از 1361 نصیب شد. از وقتی که بر اساس دستور امام راحل به استانداری اصفهان منصوب شدم و تا ششماه پس از رحلت امام در آنجا انجاموظیفه میکردم. روزهای سخت جنگ بود و حملههای وحشیانه صدام به شهر اصفهان و اطراف آن و جانفشانیهای نیروهای رزمنده که برای هر عملیات گروه به گروه به شهادت میرسیدند و خیل جانبازانی که در بیمارستانها بستری میشدند. دغدغه مسوولان در چنین روزهایی پشتیبانی از جبهه و نیروهای رزمنده و رسیدگی به مجروحان و خانواده شهدا بود. استوانه اصلی همه نیروهای محلی و دلگرمی و خمیرمایه اعتقادی بسیاری از جوانان در آن روزها از خطبهها و سخنرانیهای گرم و کمنظیر آن مرحوم بود. در جبهه و در شهر و در هر مراسمی به پیر و جوان، زن و مرد روحیه و امید میداد. آنقدر نقش تعیینکنندهای داشت که عمده فرماندهان بهخصوص مرحوم حسین خرازی، فرمانده لشکر امامحسین و مرحوم احمد کاظمی، فرمانده لشکر نجف برای هر عملیاتی در غرب و جنوب حتی گاهی با وجود کسالت و بیماری، ایشان را ملاقات میکردند و آن پیرمرد زندهدل با روحیهای عجیب سرازپا نشناخته گاهی نیمهشب از اصفهان حرکت میکرد
و ساعتها در شرایط بد آبوهوایی خود را به جبهه میرساند. حضور او در عملیاتها چنان موثر بود که همه نیروها در جبهه و پشت جبهه میدانستند وقتی آقای طاهری بیاید یعنی عملیات نزدیک است. به همین دلیل فرماندهان برای مخفی نگاهداشتن زمان دقیق حمله سعی میکردند ایشان را در آخرین روزها و لحظات به جبهه ببرند. مشوق با روحیه، پشتوانه عاطفی و سنگ صبور بسیاری در جبههها بود. با اصرار و تاکید همه مسوولان اجرایی را از صدر تا ذیل در خدمت نیروهای رزمنده و خانوادههایشان میکشاند تا آنجا که گاه در نماز جمعه بر سر آنها که در شهرها مانده بودند فریاد میکشید و از مظلومیت نیروها در جبههها میگفت و همه را زیرورو میکرد. این فقط در روزهای جنگ و بعد از پیروزی نبود که آقای طاهری همواره چنین پر جوش و خروش بود. او نماز جمعه را در دوران غربت انقلاب و امام از سال 51 در اصفهان شروع کرده بود. آن روزها که نماز جمعه با ترسولرز و حمله نیروهای امنیتی و بگیروببند همراه بود نه ستادی برای نماز جمعه بود و نه مصلایی و نه امکانات عبادتی و نه هیچ چیز دیگر؛ فقط مردم بودند و خانه خدا و انجام وظیفه سیاسی و شرعی... آن روزها که برخی یا اعتقادی به مبارزه
نداشتند و گاهی حتی مقلد کسانی بودند که نماز جمعه را حرام میدانستند یا جرات و شجاعت این جلو ایستادن و مردم را به مبارزه و سیاست و ایستادگی فراخواندن نبود، طاهری بارها به زندان و تبعید رفته بود و آثاری از شکنجه و کتکهای آن روزها در همه سالهای عمر بر بدنش باقی بود اما بعدها افراطیانی که حرف او را نمیپسندیدند بیتوجه به اینکه او یادگار باقیمانده چهار شهید دیگر محراب بود که ترور شده بودند و امام همواره بر امنیت ایشان تاکید داشت، در خطبه نماز جمعه به سویش آهنپاره پرتاب کردند و او خانهنشین شد... هر وقت به کسانی مانند مرحوم آیتالله طاهری فکر میکنم که در روزهای غربت انقلاب و اسلام و امام و مبارزه چه میکرد یاد آن شاعر عرب میافتم که قرنها قبل سروده بود: «همانا مردانی بر حق و حقیقت و بر بانگ یکتاپرستی تا پایان ایستادگی کردند.گویی خداوند مردانی را برای جنگ آفریده و مردانی را برای کاسهای فرنی (غذایی آماده و راحت) خداوند او را رحمت کند که از یاران دوران غربت اسلام و انقلاب و امام و مردم بود.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.