|

رأی باید داد با امید یک گام به جلو!

کریم ارغنده‌پور

در هیاهوی اینکه اخبار انتخاباتی چیست نباید از ضرورت اصل مشارکت غافل بود. در هر انتخاباتی جمعی رأی نمی‌دهند. این بی‌تفاوتی معمولا به سود نامزدی است که پایگاه اجتماعی ثابت و سازمان‌یافته‌ای دارد. درواقع آنکه رأی نمی‌دهد به این ترتیب اولویت انتخابش را ناخواسته مشخص می‌کند و چشم بر نتایج بی‌عملی‌اش می‌بندد. این نتایج معمولا کاملا برخلاف نکاتی است که در توجیه رأی‌ندادن مطرح می‌کنند؛ مثلا می‌گویند: «رأی بدهیم که چه؟! فلانی که تصور می‌شد خوب است این اشکالات را دارد» و از این قبیل. مطمئنم که امثال این توجیهات برای عموم خوانندگان جملات ناآشنایی نیستند. گویی انتظار داریم با یک رأی همه‌چیز گلستان شود. بدیهی است که چنین نخواهد شد. منحصر به کشور ما هم نیست، در هیچ‌جا این‌طور نیست. اصولا دموکراسی یک فرایند مشارکت‌جویی است. به میزانی که مشارکت آحاد جامعه در ریزودرشت امور بیشتر باشد نهایتا خود آن افراد در تصمیم‌گیری‌ها سهیم‌تر و با پیچیدگی‌های آن آشناتر می‌شوند و راه برون‌رفت نیز فراهم‌تر خواهد بود. بنابراین دموکراسی بازی یک‌بار رأی‌دادن در چهار سال نیست. دموکراسی یعنی افراد جامعه بتوانند نمایندگانی را در ارکان مختلف داشته باشند و از آن طریق اعمال نظر کنند. برای این کار باید حضور مداوم داشت. دموکراسی یک بازیگری پیوسته و دائمی است. یک توجیه مهم دیگر هم مربوط به بدبینی‌های تاریخی است. تئوری توطئه در میان ما جایگاه مهمی دارد. پاره‌ای تصور می‌کنند رأی‌دادن چندان مفید نیست چون همه‌چیز از پیش تعیین شده است! این حرف از اساس باطل است. اگر چنین بود از صد سال پیش یک انتخابات هم در کشور ما صورت نمی‌گرفت، اصولا مشروطه پیروز نمی‌شد، ما هنوز قانون اساسی نداشتیم و قس‌علیهذا. در دنیا هم سیاهان هنوز برده بودند و ارباب‌- رعیتی هنوز حاکم بود و زنان هنوز از هیچ حق اجتماعی‌ای برخوردار نبودند. تئوری توطئه را کسی دامن می‌زند که مشارکت را برخلاف منافع خود می‌بیند. اگر مشارکت عمومی زیاد باشد احتمال تأمین منافع جمعی به همان نسبت بیشتر است و این یک قاعده کلی است. از سوی دیگر افرادی انتقاداتی را از یک نامزد مطرح می‌کنند و نتیجه می‌گیرند که رأی‌دادن به او ادامه این روند انتقادی است پس مفید نیست. نمی‌دانم این چه‌جور استنتاجی است؟! اگر به چیزی انتقاد داشتیم باید از کل آن منصرف شویم؟! ما باید یاد بگیریم که از حقوق اجتماعی خود نیز مثل سایر حقوق اساسی‌مان استفاده و دفاع کنیم؛ مثلا اگر همه شهروندان حق استفاده از سیستم آموزشی کشور را دارند آیا منطقی است به صرف اینکه مدرسه‌ای به بهانه‌ای مثل نمره یا وضعیت تحصیلی از ثبت‌نام فرزندمان اجتناب کرد، از کل درس‌خواندن او صرف‌نظر کنیم؟! قطعا چنین نمی‌کنیم، بلکه موضوع را با جدیت تا حصول نتیجه دنبال می‌کنیم. بازی دموکراسی از تجربیات جدید ماست؛ هم در بخش قدرت و هم جامعه. باید فراگرفت که چگونه می‌توان از این حقوق بهترین استفاده را کرد. کنارکشیدن و ناامیدبودن هیچ‌وقت هیچ گرهی را نخواهد گشود. رأی باید داد با امید یک گام ‌به‌ جلو. بیش از این یعنی معجزه و دموکراسی، بازی معجزه نیست!

در هیاهوی اینکه اخبار انتخاباتی چیست نباید از ضرورت اصل مشارکت غافل بود. در هر انتخاباتی جمعی رأی نمی‌دهند. این بی‌تفاوتی معمولا به سود نامزدی است که پایگاه اجتماعی ثابت و سازمان‌یافته‌ای دارد. درواقع آنکه رأی نمی‌دهد به این ترتیب اولویت انتخابش را ناخواسته مشخص می‌کند و چشم بر نتایج بی‌عملی‌اش می‌بندد. این نتایج معمولا کاملا برخلاف نکاتی است که در توجیه رأی‌ندادن مطرح می‌کنند؛ مثلا می‌گویند: «رأی بدهیم که چه؟! فلانی که تصور می‌شد خوب است این اشکالات را دارد» و از این قبیل. مطمئنم که امثال این توجیهات برای عموم خوانندگان جملات ناآشنایی نیستند. گویی انتظار داریم با یک رأی همه‌چیز گلستان شود. بدیهی است که چنین نخواهد شد. منحصر به کشور ما هم نیست، در هیچ‌جا این‌طور نیست. اصولا دموکراسی یک فرایند مشارکت‌جویی است. به میزانی که مشارکت آحاد جامعه در ریزودرشت امور بیشتر باشد نهایتا خود آن افراد در تصمیم‌گیری‌ها سهیم‌تر و با پیچیدگی‌های آن آشناتر می‌شوند و راه برون‌رفت نیز فراهم‌تر خواهد بود. بنابراین دموکراسی بازی یک‌بار رأی‌دادن در چهار سال نیست. دموکراسی یعنی افراد جامعه بتوانند نمایندگانی را در ارکان مختلف داشته باشند و از آن طریق اعمال نظر کنند. برای این کار باید حضور مداوم داشت. دموکراسی یک بازیگری پیوسته و دائمی است. یک توجیه مهم دیگر هم مربوط به بدبینی‌های تاریخی است. تئوری توطئه در میان ما جایگاه مهمی دارد. پاره‌ای تصور می‌کنند رأی‌دادن چندان مفید نیست چون همه‌چیز از پیش تعیین شده است! این حرف از اساس باطل است. اگر چنین بود از صد سال پیش یک انتخابات هم در کشور ما صورت نمی‌گرفت، اصولا مشروطه پیروز نمی‌شد، ما هنوز قانون اساسی نداشتیم و قس‌علیهذا. در دنیا هم سیاهان هنوز برده بودند و ارباب‌- رعیتی هنوز حاکم بود و زنان هنوز از هیچ حق اجتماعی‌ای برخوردار نبودند. تئوری توطئه را کسی دامن می‌زند که مشارکت را برخلاف منافع خود می‌بیند. اگر مشارکت عمومی زیاد باشد احتمال تأمین منافع جمعی به همان نسبت بیشتر است و این یک قاعده کلی است. از سوی دیگر افرادی انتقاداتی را از یک نامزد مطرح می‌کنند و نتیجه می‌گیرند که رأی‌دادن به او ادامه این روند انتقادی است پس مفید نیست. نمی‌دانم این چه‌جور استنتاجی است؟! اگر به چیزی انتقاد داشتیم باید از کل آن منصرف شویم؟! ما باید یاد بگیریم که از حقوق اجتماعی خود نیز مثل سایر حقوق اساسی‌مان استفاده و دفاع کنیم؛ مثلا اگر همه شهروندان حق استفاده از سیستم آموزشی کشور را دارند آیا منطقی است به صرف اینکه مدرسه‌ای به بهانه‌ای مثل نمره یا وضعیت تحصیلی از ثبت‌نام فرزندمان اجتناب کرد، از کل درس‌خواندن او صرف‌نظر کنیم؟! قطعا چنین نمی‌کنیم، بلکه موضوع را با جدیت تا حصول نتیجه دنبال می‌کنیم. بازی دموکراسی از تجربیات جدید ماست؛ هم در بخش قدرت و هم جامعه. باید فراگرفت که چگونه می‌توان از این حقوق بهترین استفاده را کرد. کنارکشیدن و ناامیدبودن هیچ‌وقت هیچ گرهی را نخواهد گشود. رأی باید داد با امید یک گام ‌به‌ جلو. بیش از این یعنی معجزه و دموکراسی، بازی معجزه نیست!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.