|

رؤیای قصه یا حقیقت خمپاره

دیبا داودی

بزرگ‌ترین آرزویش این بود که عصر خوش عطر بهار که آفتاب روی حوصله کوچه کش می‌آمد اجازه داشته باشد دفتر و کتاب را نیمه‌کاره رها کند و کتانی‌اش را پوشیده و نپوشیده بپرد در کوچه تا با احمد و حازم و لیلا بازی کند. از شاخه‌های خمیده درخت بالا برود و توپش را از زیر سایه لانه سهره‌ها بیرون بکشد. شب نهایت کابوسش خوابِ معلمی باشد که می‌گوید وقت تمام شده. برگه‌ها بالا و او نفس‌نفس‌زنان از خواب بپرد. تصور کن او از خواب می‌پرد اما خانه، خانه نیست. خبری از امتحان فردا نیست. هوای کشورش هم دیگر بهاری نیست. روزگار شهرش شبیه به هیچ قصه‌ای نیست. صبح به صبح از آسمان موشک می‌بارد تا لالایی ضجه‌های مادران شهر را دوباره به خواب بخواند. شهر را، شهر پربغض‌وکینه را که نه بوی مهر می‌دهد و نه گوشه چشمی از تولد نوزادی به شوق، ‌تر می‌شود با رد خون می‌شود بازشناخت. با رد خونی شاید از جان کودکی خردسال که در انشای «در آینده می‌خواهی چه‌کاره شوی؟» با ذوق نوشته بود خلبان. نوشته بود نجار و مادرش خندیده بود. نوشته بود معلم و در دل پدرش غوغای افتخار شده بود. نوشته بود نویسنده و... . چه می‌دانیم شاید او «غاده السمان»ی دیگر می‌شد. غاده السمان سوری که نزار قبانی، شاعر عاشقانه‌نویس هم‌وطنش، او را «شاعر عالم داستان» نامیده؛ نویسنده‌ای که عشق را می‌شناسد. زنانگی را، ناامیدی و عشق به وطن را، شکست و وادادگی را به خواستنی‌ترین شکل لابه‌لای کلمات خود می‌نشاند.
شاید آن دم‌هایی که دیگر در خون و بمب و موشک‌های سوریه بازدمی ندارند، یک روز می‌شد جهان را پر از قصه‌های عاشقانه کنند؛ پر از رؤیاهایی خوش. قصه‌هایی پر از طراوت شکوفه و نبض بوسه و شوق شادی. غم؟ نمی‌شناختندش. درد؟ نمی‌دانستند آن را چگونه تصویر کنند. شاید آنها، آنها که در لحظه، در فاصله پلک روی پلک‌گذاشتن‌های ما جان می‌سپارند یک روز می‌نوشتند: آزادی و آن را شاعرانه زندگی می‌کردند. شاید.

بزرگ‌ترین آرزویش این بود که عصر خوش عطر بهار که آفتاب روی حوصله کوچه کش می‌آمد اجازه داشته باشد دفتر و کتاب را نیمه‌کاره رها کند و کتانی‌اش را پوشیده و نپوشیده بپرد در کوچه تا با احمد و حازم و لیلا بازی کند. از شاخه‌های خمیده درخت بالا برود و توپش را از زیر سایه لانه سهره‌ها بیرون بکشد. شب نهایت کابوسش خوابِ معلمی باشد که می‌گوید وقت تمام شده. برگه‌ها بالا و او نفس‌نفس‌زنان از خواب بپرد. تصور کن او از خواب می‌پرد اما خانه، خانه نیست. خبری از امتحان فردا نیست. هوای کشورش هم دیگر بهاری نیست. روزگار شهرش شبیه به هیچ قصه‌ای نیست. صبح به صبح از آسمان موشک می‌بارد تا لالایی ضجه‌های مادران شهر را دوباره به خواب بخواند. شهر را، شهر پربغض‌وکینه را که نه بوی مهر می‌دهد و نه گوشه چشمی از تولد نوزادی به شوق، ‌تر می‌شود با رد خون می‌شود بازشناخت. با رد خونی شاید از جان کودکی خردسال که در انشای «در آینده می‌خواهی چه‌کاره شوی؟» با ذوق نوشته بود خلبان. نوشته بود نجار و مادرش خندیده بود. نوشته بود معلم و در دل پدرش غوغای افتخار شده بود. نوشته بود نویسنده و... . چه می‌دانیم شاید او «غاده السمان»ی دیگر می‌شد. غاده السمان سوری که نزار قبانی، شاعر عاشقانه‌نویس هم‌وطنش، او را «شاعر عالم داستان» نامیده؛ نویسنده‌ای که عشق را می‌شناسد. زنانگی را، ناامیدی و عشق به وطن را، شکست و وادادگی را به خواستنی‌ترین شکل لابه‌لای کلمات خود می‌نشاند.
شاید آن دم‌هایی که دیگر در خون و بمب و موشک‌های سوریه بازدمی ندارند، یک روز می‌شد جهان را پر از قصه‌های عاشقانه کنند؛ پر از رؤیاهایی خوش. قصه‌هایی پر از طراوت شکوفه و نبض بوسه و شوق شادی. غم؟ نمی‌شناختندش. درد؟ نمی‌دانستند آن را چگونه تصویر کنند. شاید آنها، آنها که در لحظه، در فاصله پلک روی پلک‌گذاشتن‌های ما جان می‌سپارند یک روز می‌نوشتند: آزادی و آن را شاعرانه زندگی می‌کردند. شاید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.