زندهباد پرسپولیس
مرحوم پویانامیری*
آذر سال 67، دوست پدرم (هاشم قاسمی) که یک پرسپولیسی دوآتشه است، برای من، پدرم، کیوان (پسرعمه عزیزم) و دوست پدرم (عمو اصغر) چهار بلیت بازی استقلال و پرسپولیس را که روبهروی جایگاه بود، گرفت. اما قبل از آن برای ما یک سورپرایز داشت. رفتن به مجموعه مسکونی اکباتان، محل اردوی پرسپولیس. دنیا دور سرم چرخید، تمام بازیکنانی که آرزوی دیدنشان را داشتم، یک جا باهم دیدم، از همه مهمتر حضور علی پروین بود، دوست پدرم من را به رختکن پرسپولیس برد. دو ساعت قبل از آغاز بازی. برای یک پسر ششساله یک رؤیا بود که به واقعیت پیوسته بود. علی پروین من را بغل کرد، اسمم رو پرسید، رویم رو بوسید به بازیکنان گفت به خاطر دل این بچه هم شده، باید ببرید. من شده بودم انگیزه یک تیم، ارتش سرخ آسیا. وقتی خواستم بیرون بروم، محمدحسن انصاریفرد دستم را گرفت برد پیش پدرم، بابام بهش گفت: «پویان فردا امتحان دیکته داره اگر ببازید روفوزه میشه». انصاریفرد هم گفت: «خیالتان راحت ما میبریم».
رفتیم داخل استادیوم؛ تنها یک صحنه از آن بازی یادم است، فرار رضا عابدیان و تکبهتکشدن با سعید عزیزیان؛ گلی که دقیقه 17 شماره 21 پرسپولیس به ثمر رساند. بعد از بازی مانند سرداران فاتح رفتیم خانه عمه که شب میهمان بودیم. ما بردیم، من و بابا خوشحال بودیم، اما کیوان که استقلالی بود فکر کنم خیلی ناراحت بود. من همچنان رابطه گرمی با هاشم قاسمی دارم، همیشه هم این خاطره را با هم مرور میکنیم. حالا فردا یکبار دیگر پرسپولیس فاتح وارد میشود و مانند همون پسرک ششساله با چشمان نگران، به دنبال ساقهای سربازان پرسپولیس هستم. زندهباد پرسپولیس.
*مرحوم پویانامیری، خبرنگار فقید سرویس ورزشی روزنامه «شرق» در 28 مرداد 1394 درگذشت. او این یادداشت را پیش از یکی از بازیهای پرسپولیس در صفحه شخصیاش منتشر کرد. 26 فروردین، روز قهرمانی پرسپولیس مصادف با تولد 35سالگی پویان بود.
آذر سال 67، دوست پدرم (هاشم قاسمی) که یک پرسپولیسی دوآتشه است، برای من، پدرم، کیوان (پسرعمه عزیزم) و دوست پدرم (عمو اصغر) چهار بلیت بازی استقلال و پرسپولیس را که روبهروی جایگاه بود، گرفت. اما قبل از آن برای ما یک سورپرایز داشت. رفتن به مجموعه مسکونی اکباتان، محل اردوی پرسپولیس. دنیا دور سرم چرخید، تمام بازیکنانی که آرزوی دیدنشان را داشتم، یک جا باهم دیدم، از همه مهمتر حضور علی پروین بود، دوست پدرم من را به رختکن پرسپولیس برد. دو ساعت قبل از آغاز بازی. برای یک پسر ششساله یک رؤیا بود که به واقعیت پیوسته بود. علی پروین من را بغل کرد، اسمم رو پرسید، رویم رو بوسید به بازیکنان گفت به خاطر دل این بچه هم شده، باید ببرید. من شده بودم انگیزه یک تیم، ارتش سرخ آسیا. وقتی خواستم بیرون بروم، محمدحسن انصاریفرد دستم را گرفت برد پیش پدرم، بابام بهش گفت: «پویان فردا امتحان دیکته داره اگر ببازید روفوزه میشه». انصاریفرد هم گفت: «خیالتان راحت ما میبریم».
رفتیم داخل استادیوم؛ تنها یک صحنه از آن بازی یادم است، فرار رضا عابدیان و تکبهتکشدن با سعید عزیزیان؛ گلی که دقیقه 17 شماره 21 پرسپولیس به ثمر رساند. بعد از بازی مانند سرداران فاتح رفتیم خانه عمه که شب میهمان بودیم. ما بردیم، من و بابا خوشحال بودیم، اما کیوان که استقلالی بود فکر کنم خیلی ناراحت بود. من همچنان رابطه گرمی با هاشم قاسمی دارم، همیشه هم این خاطره را با هم مرور میکنیم. حالا فردا یکبار دیگر پرسپولیس فاتح وارد میشود و مانند همون پسرک ششساله با چشمان نگران، به دنبال ساقهای سربازان پرسپولیس هستم. زندهباد پرسپولیس.
*مرحوم پویانامیری، خبرنگار فقید سرویس ورزشی روزنامه «شرق» در 28 مرداد 1394 درگذشت. او این یادداشت را پیش از یکی از بازیهای پرسپولیس در صفحه شخصیاش منتشر کرد. 26 فروردین، روز قهرمانی پرسپولیس مصادف با تولد 35سالگی پویان بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.