خیلی فرقی نداره
بهناز جلالیپور
فقط من هستم در ایستگاه که اول آمدهام و او. پوست چروکخورده و موهایی یکدست سفید با کمری کمی قوزدار. کنارم که مینشیند، به بطری آبش اشاره میکنم که: «تنهایی گردش میروید؟»
او: (یک لبخند مقدمه همه حرفهایش است) میرم جمکران.
من: روز سهشنبه است و اونجا هم حسابی شلوغه.
او: آره. اما؛ پسرم اونجاست. میرم سرش بزنم. امروز مرخصی گرفتم. آخه پرستارم. خانومه طفلی آلزایمر داره.
خانم پشت میکروفن میگوید: «ایستگاه فلان». وارد قطار که میشویم، همهجا برای ما خالی است. آن وسط ایستاده و میگوید: «یهجا بشینیم دیگه.» هیچکدام از صندلیها برایش فرقی ندارد. من اما؛ میبرمش سمت پاتوق خودم. میگویم: «اینجا کنج و دنجه.»
من: پرستار خصوصی هستید؟
او: 24 ساعتهام دیگه. البته یهوقتایی هم باید برم سر صحنه برای بازی، میسپارمش به یه پرستار دیگه.
من: (همه بازیگران این سن و سال را از ذهن میگذرانم و این را به یاد نمیآورم) شما بازیگری؟ (کمی هم خجالت میکشم که نمیشناسمش اما؛ اصلا نمیتوانم تظاهر کنم که «ای وای. حالا یادم اومد.»)
او: آره. اتفاقا امروز یه فیلمم را داشت نشون میداد. (اسمش را میگوید. نه اسم را میشناسم و نه چهرهاش را)
من: راستی بیمه هنرمندها چی شد؟
او: نمیدونم. شامل منم نمیشه. آخه فقط یهساله بازیگر شدم. قبلش هم ششماه هنرور بودم.
من: (اینبار واقعا هیجانزدهام که با این سن رفته بازیگری) یعنی چندسالگی شروع کردید؟
او: 68سالگی. (دیگر شروع میکند به گفتن اینکه دنبال کار میگشته و آگهی برای هنروری در روزنامه دیده و کارش را اینطور شروع کرده و بعد دیگر، نقشهایش را یکییکی میشمارد که در کدام فیلم یک سکانس بازی کرده و در آن دیگری به اندازه یک تلفن جواب دادن. اما؛ دیالوگ داشته و این برایش امتیاز محسوب میشود تا میرسد به آخرین بازیاش) قبل از عید برای آقای «قالیباف» یه مستند بازی کردم که قراره توی جشنهاش نشون بده.
من: جشن نوروز؟
او: نه جشن انتخاباتیاش [تبلیغات]. از اینا که من نقش مادر... (کل مستند را که سهروزه فیلمبرداری شده با اسم تکتک عوامل کار تعریف میکند و توضیح میدهد)
من: پس بهش رای میدید؟
او: نه، حالا ببینم کیا میان. کیا هستن.
من: پس همیشه رای دادید؟
او: میدم. نمیدم. خیلی فرق نداره.
من: یعنی هر کی باشه؟
او: من که نمیشناسم. رای میدم و میسپارم دست خدا. میگم راضیام به رضای تو.
من: سری قبل به کی رای دادید؟
او: احمدینژاد.
من: راضی بودید؟
او: برام فرقی نداره. هر کی میاد و شانس داشته باشه هشت سال میمونه. اینم داشت.
من: دیگه به کیا رای دادید؟
او: به خاتمی هم رای دادم.
من: احساس نمیکنید الان که توی فیلم قالیباف بازی کردید، باید بهش رای بدید؟
او: با پسرم میرم، اون یکیرو مینویسه.
خانم پشت میکروفن میگوید: «ایستگاه فلان». اینجا هر دو باید پیاده شویم. من برای مسیر بعدیام و او برای آنکه برود سمت ترمینال. هشدار هم میدهم که باید پیاده شود. اما؛ میگوید: «حالا شاید هم نرم جمکران. میرم نواب خونه اونیکی بچهام.»
من؛ مسافری هستم که از شرق تهران سوار بر مترو به میانه شهر میروم و هر روز (بیتوجه به میزان حادثهاش که پر است یا خالی)، آمار کناریهایم را میگیرم.
فقط من هستم در ایستگاه که اول آمدهام و او. پوست چروکخورده و موهایی یکدست سفید با کمری کمی قوزدار. کنارم که مینشیند، به بطری آبش اشاره میکنم که: «تنهایی گردش میروید؟»
او: (یک لبخند مقدمه همه حرفهایش است) میرم جمکران.
من: روز سهشنبه است و اونجا هم حسابی شلوغه.
او: آره. اما؛ پسرم اونجاست. میرم سرش بزنم. امروز مرخصی گرفتم. آخه پرستارم. خانومه طفلی آلزایمر داره.
خانم پشت میکروفن میگوید: «ایستگاه فلان». وارد قطار که میشویم، همهجا برای ما خالی است. آن وسط ایستاده و میگوید: «یهجا بشینیم دیگه.» هیچکدام از صندلیها برایش فرقی ندارد. من اما؛ میبرمش سمت پاتوق خودم. میگویم: «اینجا کنج و دنجه.»
من: پرستار خصوصی هستید؟
او: 24 ساعتهام دیگه. البته یهوقتایی هم باید برم سر صحنه برای بازی، میسپارمش به یه پرستار دیگه.
من: (همه بازیگران این سن و سال را از ذهن میگذرانم و این را به یاد نمیآورم) شما بازیگری؟ (کمی هم خجالت میکشم که نمیشناسمش اما؛ اصلا نمیتوانم تظاهر کنم که «ای وای. حالا یادم اومد.»)
او: آره. اتفاقا امروز یه فیلمم را داشت نشون میداد. (اسمش را میگوید. نه اسم را میشناسم و نه چهرهاش را)
من: راستی بیمه هنرمندها چی شد؟
او: نمیدونم. شامل منم نمیشه. آخه فقط یهساله بازیگر شدم. قبلش هم ششماه هنرور بودم.
من: (اینبار واقعا هیجانزدهام که با این سن رفته بازیگری) یعنی چندسالگی شروع کردید؟
او: 68سالگی. (دیگر شروع میکند به گفتن اینکه دنبال کار میگشته و آگهی برای هنروری در روزنامه دیده و کارش را اینطور شروع کرده و بعد دیگر، نقشهایش را یکییکی میشمارد که در کدام فیلم یک سکانس بازی کرده و در آن دیگری به اندازه یک تلفن جواب دادن. اما؛ دیالوگ داشته و این برایش امتیاز محسوب میشود تا میرسد به آخرین بازیاش) قبل از عید برای آقای «قالیباف» یه مستند بازی کردم که قراره توی جشنهاش نشون بده.
من: جشن نوروز؟
او: نه جشن انتخاباتیاش [تبلیغات]. از اینا که من نقش مادر... (کل مستند را که سهروزه فیلمبرداری شده با اسم تکتک عوامل کار تعریف میکند و توضیح میدهد)
من: پس بهش رای میدید؟
او: نه، حالا ببینم کیا میان. کیا هستن.
من: پس همیشه رای دادید؟
او: میدم. نمیدم. خیلی فرق نداره.
من: یعنی هر کی باشه؟
او: من که نمیشناسم. رای میدم و میسپارم دست خدا. میگم راضیام به رضای تو.
من: سری قبل به کی رای دادید؟
او: احمدینژاد.
من: راضی بودید؟
او: برام فرقی نداره. هر کی میاد و شانس داشته باشه هشت سال میمونه. اینم داشت.
من: دیگه به کیا رای دادید؟
او: به خاتمی هم رای دادم.
من: احساس نمیکنید الان که توی فیلم قالیباف بازی کردید، باید بهش رای بدید؟
او: با پسرم میرم، اون یکیرو مینویسه.
خانم پشت میکروفن میگوید: «ایستگاه فلان». اینجا هر دو باید پیاده شویم. من برای مسیر بعدیام و او برای آنکه برود سمت ترمینال. هشدار هم میدهم که باید پیاده شود. اما؛ میگوید: «حالا شاید هم نرم جمکران. میرم نواب خونه اونیکی بچهام.»
من؛ مسافری هستم که از شرق تهران سوار بر مترو به میانه شهر میروم و هر روز (بیتوجه به میزان حادثهاش که پر است یا خالی)، آمار کناریهایم را میگیرم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.