|

سيمينوف 2

احمد غلامي

- اين تفنگ را از كجا تحويل گرفتي؟
- معلوم است، اسلحه‌خانه! چطور؟
- اين نوار دورش را خودت بستي يا از اول بود؟
- از اول بود.
- كاش تحويل نمي‌گرفتي، يعني غير از اين نداشت؟
- چرا يكي دوتا ديگر هم بود. امتحان كردم. خوش‌دست نبودند. اين از همه‌شان بهتر بود. چطور؟ اسلحه‌اش خوب نيست؟
- نه اتفاقا، اگر قلقش دستت باشد ردخور ندارد.
- پس چرا نبايد مي‌گرفتم!
- هيچي. گفتم شايد بهتر از اين هم داشتند و تو امتحان نكردي.
- راست بگو، چرا حرفت را قورت دادي، مشكل اين سيمينوف چيه؟
ياقوت آمده بود تا سهم نان و كنسرو و كمپوت درخشاني را بدهد و برگردد. اما سنگر خالي بود و تفنگ سيمينوف گوشه ديوار مثل گرگي وحشي به او زل زده بود. ياقوت بلند شد كه برود. آن‌قدر عجله داشت كه سرش خورد به سقف سنگر، دوباره نشست و با كف دست سرش را ماليد و گفت: «تف به اين اسلحه شوم!» درخشاني گفت:‌ «چرا اين اسلحه شوم است؟» ياقوت گفت: «اگر بگويم ناراحت نمي‌شوي؟» درخشاني گفت: «براي چي ناراحت بشوم، بابام كه اين اسلحه را نساخته!» ياقوت گفت: «اين اسلحه فاروق بود. معلوم نشد، چه‌طوري يك گلوله از توي آن در رفت و كله مهيار بيچاره را تركاند.» درخشاني نگاهي به سيمينوف انداخت. دوربين روي آن را نگاه كرد و گفت: «ولي دوربين‌اش كه حرف ندارد.» ياقوت گفت: «مي‌داني فاروق چندتا عراقي را با آن زده؟ يازده‌تا. خيلي است نه؟» درخشاني گفت: «نمي‌دانم، بستگي به شرايط دارد. بعضي‌وقت‌ها يكي هم خيلي است. تا آنجا كه مي‌شود توي جنگ نبايد شليك كرد، نبايد كسي را كشت، مگر اينكه واقعا راهي نمانده باشد، هيچ راهي.» ياقوت گفت:‌ «يعني تو به شكار عراقي‌ها نمي‌روي!» درخشاني گفت: «نه اصلا. مگر من آدمكش‌‌ام!» ياقوت گفت: ‌«اگر فرمانده دستور بدهد...» درخشاني گفت: «تا حالا هيچ فرمانده‌اي به من از اين دستورها نداده!» ياقوت گفت:‌ »پس با اين تفنگ شليك نمي‌كني؟» درخشاني گفت: «تا آنجا كه بتوانم اصلا بهش دست نمي‌زنم.» ياقوت گفت: «پس به چه دردي مي‌خوري؟» يك‌دفعه فهميد جمله‌اش را اشتباه گفته است، باعجله گفت: «ببخشيد پس به چه دردي مي‌خورد؟» درخشاني گفت:‌ «به درد نمي‌خورد، هيچ اسلحه‌اي به درد نمي‌خورد!» ياقوت پاك گيج شده بود. گفت: «تو تك‌تيرانداز گروهاني!» درخشاني گفت: «خوب باشم. بايد راه بيفتم بروم جلو و هركس را از اين سوراخ لعنتي ديدم كله‌اش را متلاشي كنم!» ياقوت گفت: «پس به چه دردي مي‌خوري؟» درخشاني گفت: «به هيچ دردي!» ياقوت گفت:‌ «يعني اگر ما را زير آتش توپ و خمپاره بگيرند روي تو نبايد حساب كنيم كه بروي ديده‌بانشان را بزني؟» درخشاني گفت: «هروقت اين كار را كردند مي‌روم جلو كاري مي‌كنم كه ديده‌بانشان صد سوراخ قايم ‌شود.» ياقوت گفت: «چطوري؟» درخشاني گفت: «از كانال مي‌روم جلو، يك سنگ برمي‌دارم مي‌زنم توي كله ديده‌بان و مي‌گويم، هي كره‌خر برو دم در خانه‌تان بازي كن، مگر نمي‌داني اينجا خانه ما است!» ياقوت زد زير خنده و گفت: «شوخي مي‌كني!» درخشاني گفت: «نه بابا شوخي براي چي. دوست داري يك روز با هم برويم جلو نشانت بدهم چطور اين كار را مي‌كنم.» ياقوت ابروهايش را درهم كشيد و گفت: «بچه‌هاي دسته گفته‌اند من را اُسكل كني؟» درخشاني گفت: «همه مي‌گويند تو فرشته گروهاني، چرا بايد تو را اسكل كنم؟» ياقوت گفت: «پس برويم جلو الان نشانم بده چطور با سنگ ديده‌بان‌هاي عراقي را مي‌زني.» درخشاني گفت: ‌«الان كه آنها با ما كاري ندارند.» ياقوت گفت: «يعني به اين اسلحه دست نمي‌زني؟» درخشاني گفت: «اگر خيالت راحت مي‌شود، نه!» بعد بلند شد و خشاب سيمينوف را خالي كرد توي جعبه مهمات و چندبار ماشه گلنگدن را كشيد و ماشه را چكاند و گفت: «ديدي خالي است!» ياقوت گفت: «آره اين‌جوري خيالم راحت‌تر است.» درخشاني فانوسقه‌اش را از گوشه سنگر برداشت و آن را به اسلحه گره زد و به سقف آويزانش كرد و گفت: «بيا حالا ديگر نمي‌تواند از جايش هم تكان بخورد.» ياقوت گفت: «فرمانده بفهمد كار دستت مي‌دهد.» درخشاني گفت: «مهم نيست. مهم اين است كه تو خيالت راحت باشد. حالا خيالت راحت شد؟» ياقوت گفت: «خيلي!» بعد بلند شد و باز كله‌اش خورد به سقف سنگر و دوباره نشست و آن را ماليد. درخشاني گفت: «اين‌بار چرا حواست نبود!» ياقوت خنديد و چيزي نگفت. سيمينوف مثل گرگي دربند از تراورس آويزان شده بود. ياقوت گفت: «آذوقه‌ات را گذاشتم توي جعبه خالي مهمات.» بعد روي زانو از سنگر بيرون رفت. درخشاني بلند شد تا خشاب را پر كند. اولين فشنگ را كه گذاشت به اسلحه نگاهي انداخت. پشيمان شد. فشنگ را درآورد و دوباره انداخت توي جعبه مهمات و بعد سرش را گذاشت روي کومه پتوها و به سيمينوف و كله پكيده مهيار فكر كرد.

- اين تفنگ را از كجا تحويل گرفتي؟
- معلوم است، اسلحه‌خانه! چطور؟
- اين نوار دورش را خودت بستي يا از اول بود؟
- از اول بود.
- كاش تحويل نمي‌گرفتي، يعني غير از اين نداشت؟
- چرا يكي دوتا ديگر هم بود. امتحان كردم. خوش‌دست نبودند. اين از همه‌شان بهتر بود. چطور؟ اسلحه‌اش خوب نيست؟
- نه اتفاقا، اگر قلقش دستت باشد ردخور ندارد.
- پس چرا نبايد مي‌گرفتم!
- هيچي. گفتم شايد بهتر از اين هم داشتند و تو امتحان نكردي.
- راست بگو، چرا حرفت را قورت دادي، مشكل اين سيمينوف چيه؟
ياقوت آمده بود تا سهم نان و كنسرو و كمپوت درخشاني را بدهد و برگردد. اما سنگر خالي بود و تفنگ سيمينوف گوشه ديوار مثل گرگي وحشي به او زل زده بود. ياقوت بلند شد كه برود. آن‌قدر عجله داشت كه سرش خورد به سقف سنگر، دوباره نشست و با كف دست سرش را ماليد و گفت: «تف به اين اسلحه شوم!» درخشاني گفت:‌ «چرا اين اسلحه شوم است؟» ياقوت گفت: «اگر بگويم ناراحت نمي‌شوي؟» درخشاني گفت: «براي چي ناراحت بشوم، بابام كه اين اسلحه را نساخته!» ياقوت گفت: «اين اسلحه فاروق بود. معلوم نشد، چه‌طوري يك گلوله از توي آن در رفت و كله مهيار بيچاره را تركاند.» درخشاني نگاهي به سيمينوف انداخت. دوربين روي آن را نگاه كرد و گفت: «ولي دوربين‌اش كه حرف ندارد.» ياقوت گفت: «مي‌داني فاروق چندتا عراقي را با آن زده؟ يازده‌تا. خيلي است نه؟» درخشاني گفت: «نمي‌دانم، بستگي به شرايط دارد. بعضي‌وقت‌ها يكي هم خيلي است. تا آنجا كه مي‌شود توي جنگ نبايد شليك كرد، نبايد كسي را كشت، مگر اينكه واقعا راهي نمانده باشد، هيچ راهي.» ياقوت گفت:‌ «يعني تو به شكار عراقي‌ها نمي‌روي!» درخشاني گفت: «نه اصلا. مگر من آدمكش‌‌ام!» ياقوت گفت: ‌«اگر فرمانده دستور بدهد...» درخشاني گفت: «تا حالا هيچ فرمانده‌اي به من از اين دستورها نداده!» ياقوت گفت:‌ »پس با اين تفنگ شليك نمي‌كني؟» درخشاني گفت: «تا آنجا كه بتوانم اصلا بهش دست نمي‌زنم.» ياقوت گفت: «پس به چه دردي مي‌خوري؟» يك‌دفعه فهميد جمله‌اش را اشتباه گفته است، باعجله گفت: «ببخشيد پس به چه دردي مي‌خورد؟» درخشاني گفت:‌ «به درد نمي‌خورد، هيچ اسلحه‌اي به درد نمي‌خورد!» ياقوت پاك گيج شده بود. گفت: «تو تك‌تيرانداز گروهاني!» درخشاني گفت: «خوب باشم. بايد راه بيفتم بروم جلو و هركس را از اين سوراخ لعنتي ديدم كله‌اش را متلاشي كنم!» ياقوت گفت: «پس به چه دردي مي‌خوري؟» درخشاني گفت: «به هيچ دردي!» ياقوت گفت:‌ «يعني اگر ما را زير آتش توپ و خمپاره بگيرند روي تو نبايد حساب كنيم كه بروي ديده‌بانشان را بزني؟» درخشاني گفت: «هروقت اين كار را كردند مي‌روم جلو كاري مي‌كنم كه ديده‌بانشان صد سوراخ قايم ‌شود.» ياقوت گفت: «چطوري؟» درخشاني گفت: «از كانال مي‌روم جلو، يك سنگ برمي‌دارم مي‌زنم توي كله ديده‌بان و مي‌گويم، هي كره‌خر برو دم در خانه‌تان بازي كن، مگر نمي‌داني اينجا خانه ما است!» ياقوت زد زير خنده و گفت: «شوخي مي‌كني!» درخشاني گفت: «نه بابا شوخي براي چي. دوست داري يك روز با هم برويم جلو نشانت بدهم چطور اين كار را مي‌كنم.» ياقوت ابروهايش را درهم كشيد و گفت: «بچه‌هاي دسته گفته‌اند من را اُسكل كني؟» درخشاني گفت: «همه مي‌گويند تو فرشته گروهاني، چرا بايد تو را اسكل كنم؟» ياقوت گفت: «پس برويم جلو الان نشانم بده چطور با سنگ ديده‌بان‌هاي عراقي را مي‌زني.» درخشاني گفت: ‌«الان كه آنها با ما كاري ندارند.» ياقوت گفت: «يعني به اين اسلحه دست نمي‌زني؟» درخشاني گفت: «اگر خيالت راحت مي‌شود، نه!» بعد بلند شد و خشاب سيمينوف را خالي كرد توي جعبه مهمات و چندبار ماشه گلنگدن را كشيد و ماشه را چكاند و گفت: «ديدي خالي است!» ياقوت گفت: «آره اين‌جوري خيالم راحت‌تر است.» درخشاني فانوسقه‌اش را از گوشه سنگر برداشت و آن را به اسلحه گره زد و به سقف آويزانش كرد و گفت: «بيا حالا ديگر نمي‌تواند از جايش هم تكان بخورد.» ياقوت گفت: «فرمانده بفهمد كار دستت مي‌دهد.» درخشاني گفت: «مهم نيست. مهم اين است كه تو خيالت راحت باشد. حالا خيالت راحت شد؟» ياقوت گفت: «خيلي!» بعد بلند شد و باز كله‌اش خورد به سقف سنگر و دوباره نشست و آن را ماليد. درخشاني گفت: «اين‌بار چرا حواست نبود!» ياقوت خنديد و چيزي نگفت. سيمينوف مثل گرگي دربند از تراورس آويزان شده بود. ياقوت گفت: «آذوقه‌ات را گذاشتم توي جعبه خالي مهمات.» بعد روي زانو از سنگر بيرون رفت. درخشاني بلند شد تا خشاب را پر كند. اولين فشنگ را كه گذاشت به اسلحه نگاهي انداخت. پشيمان شد. فشنگ را درآورد و دوباره انداخت توي جعبه مهمات و بعد سرش را گذاشت روي کومه پتوها و به سيمينوف و كله پكيده مهيار فكر كرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.