|

سوزن‌دوزی در کنار گاندوها

شرق: برخی از استان‌ها و شهرهای کشور بودجه کمتری نسبت به بقیه دارند، برخی محرومیت‌ها و کمبودها در 38 سال هنوز برطرف نشده است و این علامت سؤال همچنان هست که چرا این مسائل حل نمی‌شود اما نکته مثبت این است که فردی از بین همین مردم کاری را آغاز و برای بهبود شرایط اقدام کند. دو، سه نفر از اهالی سیستان‌وبلوچستان در شبکه‌های مختلف اجتماعی از گردشگری این مناطق و اتفاق‌های خوبی که در روستاهایی که ساکن آن هستند، می‌نویسند. هرچند هنوز در ابتدای کار هستند اما می‌توان امیدوار بود و به تلاش‌هایشان توجه کرد. یکی از این اکانت‌ها در روستای درگس است، او کشاورزی است که آرزو دارد «183بچه‌ روستا مانند من به خاطر نداشتن لوازم‌التحریر، ترک تحصیل نکنند». او به بچه‌ها کتاب داستان می‌دهد و آنها وقتی داستان را خواندند و از داستان، نقاشی کشیدند، به آنها جایزه می‌دهد. هرچند خشک‌سالی رونق کارش را کم‌رنگ کرده است. اما «كلاغنور بلوچ» با کمک همین شناسه کاربری و با اعلام شماره حساب چند کار را آغاز کرده است؛ تهیه لوازم‌التحریر و کمک به ساخت مدرسه‌ای که از کانکس‌بودن دربیاید. در روستایی که او زندگی می‌کند، بیشتر مردان به قاچاق سوخت اقدام می‌کردند اما حالا که گرفت‌و‌گیر بیشتر شده است، اکثر آنها بی‌کار و بی‌درآمد هستند .آرزوی غیرقابل دسترسی، به نظر نمی‌رسد که کودکان آنجا بتوانند با لوازم‌التحریرهای نو و تازه درس خود را بخوانند. به همین خاطر یکی از تلاش‌های او تهیه این‌جور وسایل است. همسرش، همراهش است و با دوخت و ارسال مانتوهای سوزن‌دوزی‌شده، سعی می‌کند تشکری از افراد خیر بکند. مانتوها و دستبندهایی زیبا که نمی‌توان بر آنها قیمت گذاشت، چراکه سوزن‌دوزی پوست را آنچنان نازک می‌کند که در برخورد با هر وسیله‌ای می‌سوزد. اما معتقد است: «هرکدام از این مانتوها و صنایع‌دستی‌ها اگر به کسی داده شود که به بچه‌ها لوازم‌التحریر مي‌دهد، برای همیشه به یاد بچه‌های محروم خواهد بود و همیشه به آنان کمک می‌کند». این تجربه را در پذیرایی از گردشگرانی که به این روستا آمده‌اند هم تکرار کرده و معتقدند: «آنان بازهم برمی‌گردند یا دوستانشان را روانه آن حوالی می‌کنند».
برای اینکه هیچ شائبه‌ای پیش نیاید حتی اگر مردم یک مداد فرستادند، صددرصد مستند‌هایش را به صورت فيلم وعكس در اختیارشان قرار می‌دهد. همه این ارتباطات با اینترنت اي‌دي‌اس‌ال ممکن می‌شود. هنگامی که نام «درگس» را جست‌وجو می‌کند، نام برکه آن هم مشهور است، آن هم به خاطر گاندوها. در برکه روستا که تقریبا در صدکیلومتری شهر چابهار در جاده ترانزیت چابهار ایرانشهر قرار دارد، پیرترین گاندو زندگی می‌کند و گردشگران به دیدن آنها می‌آیند. او درباره گاندوها می‌گوید: «تمساح‌های پوزه کوتاه خطرناک هم هستند ولی خیلی کم به انسان‌ها حمله می‌کنند، زندگی‌شان به انسان‌ها وابسته است. مردم هم حتی اگر چهارپایی را بکشند و شکار کنند، آنها را از بین نمی‌برند».
می‌توان گفت چند گام اول را این کشاورز جوان 23ساله با قدرت برداشته است، حالا دیگر نوبت کمک‌ها و توجه‌های ویژه اهالی دولت است. اینکه آموزش‌وپرورش بتواند کمک بیشتری به این مناطق بکند، اینکه مسئولان میراث فرهنگی که اتفاقا تیم جدید هم به گردشگری و هم به صنایع دستی توجه دارند، به اهالی این روستا توجه کنند و با اهدای وام‌های طولانی‌مدت بتوانند امکان خوداشتغالی را فراهم کنند و... .

شرق: برخی از استان‌ها و شهرهای کشور بودجه کمتری نسبت به بقیه دارند، برخی محرومیت‌ها و کمبودها در 38 سال هنوز برطرف نشده است و این علامت سؤال همچنان هست که چرا این مسائل حل نمی‌شود اما نکته مثبت این است که فردی از بین همین مردم کاری را آغاز و برای بهبود شرایط اقدام کند. دو، سه نفر از اهالی سیستان‌وبلوچستان در شبکه‌های مختلف اجتماعی از گردشگری این مناطق و اتفاق‌های خوبی که در روستاهایی که ساکن آن هستند، می‌نویسند. هرچند هنوز در ابتدای کار هستند اما می‌توان امیدوار بود و به تلاش‌هایشان توجه کرد. یکی از این اکانت‌ها در روستای درگس است، او کشاورزی است که آرزو دارد «183بچه‌ روستا مانند من به خاطر نداشتن لوازم‌التحریر، ترک تحصیل نکنند». او به بچه‌ها کتاب داستان می‌دهد و آنها وقتی داستان را خواندند و از داستان، نقاشی کشیدند، به آنها جایزه می‌دهد. هرچند خشک‌سالی رونق کارش را کم‌رنگ کرده است. اما «كلاغنور بلوچ» با کمک همین شناسه کاربری و با اعلام شماره حساب چند کار را آغاز کرده است؛ تهیه لوازم‌التحریر و کمک به ساخت مدرسه‌ای که از کانکس‌بودن دربیاید. در روستایی که او زندگی می‌کند، بیشتر مردان به قاچاق سوخت اقدام می‌کردند اما حالا که گرفت‌و‌گیر بیشتر شده است، اکثر آنها بی‌کار و بی‌درآمد هستند .آرزوی غیرقابل دسترسی، به نظر نمی‌رسد که کودکان آنجا بتوانند با لوازم‌التحریرهای نو و تازه درس خود را بخوانند. به همین خاطر یکی از تلاش‌های او تهیه این‌جور وسایل است. همسرش، همراهش است و با دوخت و ارسال مانتوهای سوزن‌دوزی‌شده، سعی می‌کند تشکری از افراد خیر بکند. مانتوها و دستبندهایی زیبا که نمی‌توان بر آنها قیمت گذاشت، چراکه سوزن‌دوزی پوست را آنچنان نازک می‌کند که در برخورد با هر وسیله‌ای می‌سوزد. اما معتقد است: «هرکدام از این مانتوها و صنایع‌دستی‌ها اگر به کسی داده شود که به بچه‌ها لوازم‌التحریر مي‌دهد، برای همیشه به یاد بچه‌های محروم خواهد بود و همیشه به آنان کمک می‌کند». این تجربه را در پذیرایی از گردشگرانی که به این روستا آمده‌اند هم تکرار کرده و معتقدند: «آنان بازهم برمی‌گردند یا دوستانشان را روانه آن حوالی می‌کنند».
برای اینکه هیچ شائبه‌ای پیش نیاید حتی اگر مردم یک مداد فرستادند، صددرصد مستند‌هایش را به صورت فيلم وعكس در اختیارشان قرار می‌دهد. همه این ارتباطات با اینترنت اي‌دي‌اس‌ال ممکن می‌شود. هنگامی که نام «درگس» را جست‌وجو می‌کند، نام برکه آن هم مشهور است، آن هم به خاطر گاندوها. در برکه روستا که تقریبا در صدکیلومتری شهر چابهار در جاده ترانزیت چابهار ایرانشهر قرار دارد، پیرترین گاندو زندگی می‌کند و گردشگران به دیدن آنها می‌آیند. او درباره گاندوها می‌گوید: «تمساح‌های پوزه کوتاه خطرناک هم هستند ولی خیلی کم به انسان‌ها حمله می‌کنند، زندگی‌شان به انسان‌ها وابسته است. مردم هم حتی اگر چهارپایی را بکشند و شکار کنند، آنها را از بین نمی‌برند».
می‌توان گفت چند گام اول را این کشاورز جوان 23ساله با قدرت برداشته است، حالا دیگر نوبت کمک‌ها و توجه‌های ویژه اهالی دولت است. اینکه آموزش‌وپرورش بتواند کمک بیشتری به این مناطق بکند، اینکه مسئولان میراث فرهنگی که اتفاقا تیم جدید هم به گردشگری و هم به صنایع دستی توجه دارند، به اهالی این روستا توجه کنند و با اهدای وام‌های طولانی‌مدت بتوانند امکان خوداشتغالی را فراهم کنند و... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.