|

گردشگری ‌حلقه مفقوده توسعه

سعید داغستانی . کارشناس ارشد مدیریت جهانگردی

حوادث پیش آمده در اقتصاد کشور که همگان با تمام وجود آن را درک می‌کنند، می‌تواند آرام‌آرام زمینه‌های بروز و ظهور رویه‌ها و صنایع جدید، به منظور کسب و افزایش درآمد برای کشور و دولت را فراهم نماید. یکی از محورها و پیش‌ران‌های توسعه‌ای که می‌تواند به عنوان موتور محرک توسعه و اشتغال مطرح شود و جایگاه مناسبی در برنامه‌ها و اسناد توسعه‌ای کشور پیدا کند صنعت بزرگ گردشگری است.
گردشگری صنعت عجیبی است چرا که خدمت ارایه می‌کند و خدمت در اکثر موارد قابل‌دیدن و لمس‌کردن نیست. با توجه به مشکلات اقتصادی جهان، این صنعت به صنعت پول‌ساز و اشتغال‌زای نخست جهان بدل شده است. مزایا و منافع بسیاری دارد که با برنامه‌ریزی می‌توان معایبش را کم کرد و از مزایایش بهره برد. کاری که بسیاری از همسایگان‌مان در حال انجام آن هستند.
گزارش سالانه 2012 سازمان جهانی جهانگردی - وابسته به سازمان ملل - ارقام بسیار حیرت انگیزی از میزان مسافران جابه‌جاشده و گردش مالی در آن دارد. این گزارش اعلام کرده است بخش گردشگری در دنیا بر خلاف اقتصاد جهانی از رشدی برابر 4/6 درصد برخوردار است و مسافران جهان از مرز 938‌میلیون نفر گذشته‌اند و بیش از هزارو30میلیارددلار در سراسر جهان هزینه کرده‌اند.
از طرفی بسیاری از اندیشمندان و برنامه‌ریزان توسعه گردشگری معتقدند بخشی از فرآیند «تولید محصول گردشگر و پیشرفت» از گردشگران داخلی سرچشمه می‌گیرد و گردشگران داخلی کم از نوع بین‌المللی آن ندارند. با نگاهی به آمار ارایه شده سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور، متوجه این موضوع خواهیم شد که عوامل مختلفی اکنون دست به دست یکدیگر داده‌اند تا کشور شاهد مسافرت 270‌میلیون‌نفر مسافر و جابه‌جایی در کشور باشد. از این میان 60‌میلیون مسافر در بهار، 180‌میلیون در تابستان و بقیه در سایر فصول به مسافرت می‌روند. طبق محاسبات صورت‌گرفته در سازمان جهانی گردشگری به‌طور متوسط هر گردشگر خارجی در جنوب آسیا (ایران در تقسیم‌بندی‌های جهانی گردشگری جزو کشورهای جنوب آسیا محسوب می‌شود) هزارو840 دلار هزینه می‌کند و هر گردشگر داخلی به طور میانگین 50 تا 120هزارتومان هزینه کرد روزانه دارد. نکته آخر اینکه مصطلح است با ورود 10 گردشگر خارجی به صورت دایم، قابلیت ایجاد یک شغل در کشور میزبان فراهم می‌آید.
با توجه به اینکه بخش گردشگری از جمله صنایع فرابخشی محسوب می‌شود اثر مستقیم و غیرمستقیم آن بر حمل و نقل، فعالیت‌ها و جاذبه‌ها، ارگان‌های دولتی و بخش خصوصی، واحدهای اقامتی، زیرساخت‌ها و کلیه ارکان کشور مشهود است و به واسطه توسعه فعالیت‌های این بخش، می‌توان بسیاری از مسایل و مشکلات کشور را حل كرد و نوسازی ناوگان حمل و نقل (دریایی، هوایی و زمینی)، توسعه شهرها و روستاها، ایجاد اشتغال، توسعه واحدهای اقامتی و تفریحی، ایجاد توسعه زیرساخت‌ها (آب، برق، گاز، راه، تلفن و...) و بسیاری دیگر را ممکن ساخت.
حوادث پیش آمده در اقتصاد کشور که همگان با تمام وجود آن را درک می‌کنند، می‌تواند آرام‌آرام زمینه‌های بروز و ظهور رویه‌ها و صنایع جدید، به منظور کسب و افزایش درآمد برای کشور و دولت را فراهم نماید. یکی از محورها و پیش‌ران‌های توسعه‌ای که می‌تواند به عنوان موتور محرک توسعه و اشتغال مطرح شود و جایگاه مناسبی در برنامه‌ها و اسناد توسعه‌ای کشور پیدا کند صنعت بزرگ گردشگری است.
گردشگری صنعت عجیبی است چرا که خدمت ارایه می‌کند و خدمت در اکثر موارد قابل‌دیدن و لمس‌کردن نیست. با توجه به مشکلات اقتصادی جهان، این صنعت به صنعت پول‌ساز و اشتغال‌زای نخست جهان بدل شده است. مزایا و منافع بسیاری دارد که با برنامه‌ریزی می‌توان معایبش را کم کرد و از مزایایش بهره برد. کاری که بسیاری از همسایگان‌مان در حال انجام آن هستند.
گزارش سالانه 2012 سازمان جهانی جهانگردی - وابسته به سازمان ملل - ارقام بسیار حیرت انگیزی از میزان مسافران جابه‌جاشده و گردش مالی در آن دارد. این گزارش اعلام کرده است بخش گردشگری در دنیا بر خلاف اقتصاد جهانی از رشدی برابر 4/6 درصد برخوردار است و مسافران جهان از مرز 938‌میلیون نفر گذشته‌اند و بیش از هزارو30میلیارددلار در سراسر جهان هزینه کرده‌اند.
از طرفی بسیاری از اندیشمندان و برنامه‌ریزان توسعه گردشگری معتقدند بخشی از فرآیند «تولید محصول گردشگر و پیشرفت» از گردشگران داخلی سرچشمه می‌گیرد و گردشگران داخلی کم از نوع بین‌المللی آن ندارند. با نگاهی به آمار ارایه شده سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور، متوجه این موضوع خواهیم شد که عوامل مختلفی اکنون دست به دست یکدیگر داده‌اند تا کشور شاهد مسافرت 270‌میلیون‌نفر مسافر و جابه‌جایی در کشور باشد. از این میان 60‌میلیون مسافر در بهار، 180‌میلیون در تابستان و بقیه در سایر فصول به مسافرت می‌روند. طبق محاسبات صورت‌گرفته در سازمان جهانی گردشگری به‌طور متوسط هر گردشگر خارجی در جنوب آسیا (ایران در تقسیم‌بندی‌های جهانی گردشگری جزو کشورهای جنوب آسیا محسوب می‌شود) هزارو840 دلار هزینه می‌کند و هر گردشگر داخلی به طور میانگین 50 تا 120هزارتومان هزینه کرد روزانه دارد. نکته آخر اینکه مصطلح است با ورود 10 گردشگر خارجی به صورت دایم، قابلیت ایجاد یک شغل در کشور میزبان فراهم می‌آید.
با توجه به اینکه بخش گردشگری از جمله صنایع فرابخشی محسوب می‌شود اثر مستقیم و غیرمستقیم آن بر حمل و نقل، فعالیت‌ها و جاذبه‌ها، ارگان‌های دولتی و بخش خصوصی، واحدهای اقامتی، زیرساخت‌ها و کلیه ارکان کشور مشهود است و به واسطه توسعه فعالیت‌های این بخش، می‌توان بسیاری از مسایل و مشکلات کشور را حل كرد و نوسازی ناوگان حمل و نقل (دریایی، هوایی و زمینی)، توسعه شهرها و روستاها، ایجاد اشتغال، توسعه واحدهای اقامتی و تفریحی، ایجاد توسعه زیرساخت‌ها (آب، برق، گاز، راه، تلفن و...) و بسیاری دیگر را ممکن ساخت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.