|

عید در بیمارستان

سیدحسین مهرآوران

پرده اول

خسته از پرکاری و استرس‌های بی‌پایان کشیکی دیگر، به‌آهستگی از بیمارستان خارج می‌شوم. برخلاف پیش‌ترها که عادت به گام‌برداشتن سریع داشتم، چندی است دوست دارم آهسته گام بردارم تا شاید با درنگی بیشتر، سهمی بیشتر از ساعات روزهایم را در فضای خیابان‌ها و کوچه‌ها تجربه کنم. روزهای زیادی تا عید نمانده و پیاده‌رو‌ها مملو از دست‌فروش‌هایی است که با هیجان کالاهایشان را تبلیغ می‌کنند و هر چند لحظه، فریادی از شکستن قیمت از میانشان بلند می‌شود. در میان این ستون‌های کاشته در پیاده‌رو‌ها، جمعیت فراوانی را می‌بینم که تراکمی عجیب را پدید آوردند و من، ماشین سردی که از میان این‌همه عبور می‌کند. رفته‌رفته خودم را به تئاتر شهر می‌رسانم و روی یکی از سکوها می‌نشینم و به هیجان این فضا خیره می‌شوم. تعجب می‌کنم از ماشین سردی که میان این‌همه هیاهو برای بهار، سرمای باد‌های آرامی را که می‌وزد بیش از هر چیز احساس می‌کند. عبارتی که به خاطر می‌آورم، «غریبه‌ای در شهر» است. برای دقایقی سرما را بیشتر نمی‌توانم تحمل کنم؛ از جا برمی‌خیزم و راه خانه را در پیش می‌گیرم؛ درحالی‌که از خود می‌پرسم لحظه جدایی‌ام از این شور، کجاست؟
پرده دوم
9ساله بود و پدر، پدربزرگ و بستگانش همواره از ارادتمندان به پدربزرگ مؤمنم در روستا و پدرش هم‌کلاس دوران دانش‌آموزی. عرفان و اعضای خانواده‌اش را سال‌ها تا آن روز که یکی از آخرین روزهای طبابت من در کسوت پزشک عمومی بود، به هنگام بیماری ویزیت کرده بودم. آن روز هم با شکایت تب و گلودرد به‌همراه پدرش به درمانگاه آمده بود. بعد از معاینه و تجویز داروها با لبخندی چون همیشه با او خداحافظی کردم تا آنکه سه روز بعد پسرعمویم از شرایط خطیر عرفان در واحد مراقبت‌های ویژه بیمارستان اطفال خبر داد. ناباورانه خودم را به بیمارستان رساندم و درحالی‌که پدربزرگش با چشمانی پراشک من را در آغوش گرفت در گوشم نجوا کرد که مگر روح بزرگ پدربزرگ او را نجات بدهد. تا چند هفته هرروز جویای احوال عرفان بودم تا آنکه سلامتی کامل را به دست آورد. سیر عارضه‌دار عفونتی تنفسی در عرفان، روزهای سختی را برایم رقم زد. پزشکی حرفه‌ای است که گاه کوچک‌ترین اشتباه یا ناملایمتی در آن، چنان تلخکامی‌ای را برای پزشک به دنبال دارد که نمی‌توان با هیچ شیرینی‌ای آن را فراموش کرد. این‌همه درددل‌های همکار شریفی بوده است با من در عصر روز جمعه‌ای مانده به عید «در بیمارستان».

پرده اول

خسته از پرکاری و استرس‌های بی‌پایان کشیکی دیگر، به‌آهستگی از بیمارستان خارج می‌شوم. برخلاف پیش‌ترها که عادت به گام‌برداشتن سریع داشتم، چندی است دوست دارم آهسته گام بردارم تا شاید با درنگی بیشتر، سهمی بیشتر از ساعات روزهایم را در فضای خیابان‌ها و کوچه‌ها تجربه کنم. روزهای زیادی تا عید نمانده و پیاده‌رو‌ها مملو از دست‌فروش‌هایی است که با هیجان کالاهایشان را تبلیغ می‌کنند و هر چند لحظه، فریادی از شکستن قیمت از میانشان بلند می‌شود. در میان این ستون‌های کاشته در پیاده‌رو‌ها، جمعیت فراوانی را می‌بینم که تراکمی عجیب را پدید آوردند و من، ماشین سردی که از میان این‌همه عبور می‌کند. رفته‌رفته خودم را به تئاتر شهر می‌رسانم و روی یکی از سکوها می‌نشینم و به هیجان این فضا خیره می‌شوم. تعجب می‌کنم از ماشین سردی که میان این‌همه هیاهو برای بهار، سرمای باد‌های آرامی را که می‌وزد بیش از هر چیز احساس می‌کند. عبارتی که به خاطر می‌آورم، «غریبه‌ای در شهر» است. برای دقایقی سرما را بیشتر نمی‌توانم تحمل کنم؛ از جا برمی‌خیزم و راه خانه را در پیش می‌گیرم؛ درحالی‌که از خود می‌پرسم لحظه جدایی‌ام از این شور، کجاست؟
پرده دوم
9ساله بود و پدر، پدربزرگ و بستگانش همواره از ارادتمندان به پدربزرگ مؤمنم در روستا و پدرش هم‌کلاس دوران دانش‌آموزی. عرفان و اعضای خانواده‌اش را سال‌ها تا آن روز که یکی از آخرین روزهای طبابت من در کسوت پزشک عمومی بود، به هنگام بیماری ویزیت کرده بودم. آن روز هم با شکایت تب و گلودرد به‌همراه پدرش به درمانگاه آمده بود. بعد از معاینه و تجویز داروها با لبخندی چون همیشه با او خداحافظی کردم تا آنکه سه روز بعد پسرعمویم از شرایط خطیر عرفان در واحد مراقبت‌های ویژه بیمارستان اطفال خبر داد. ناباورانه خودم را به بیمارستان رساندم و درحالی‌که پدربزرگش با چشمانی پراشک من را در آغوش گرفت در گوشم نجوا کرد که مگر روح بزرگ پدربزرگ او را نجات بدهد. تا چند هفته هرروز جویای احوال عرفان بودم تا آنکه سلامتی کامل را به دست آورد. سیر عارضه‌دار عفونتی تنفسی در عرفان، روزهای سختی را برایم رقم زد. پزشکی حرفه‌ای است که گاه کوچک‌ترین اشتباه یا ناملایمتی در آن، چنان تلخکامی‌ای را برای پزشک به دنبال دارد که نمی‌توان با هیچ شیرینی‌ای آن را فراموش کرد. این‌همه درددل‌های همکار شریفی بوده است با من در عصر روز جمعه‌ای مانده به عید «در بیمارستان».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.