|

جایی برای داوری نیست

نگار حسینی

باید یک چیزی بشود، اتفاقی بیفتد، پیشنهادی بدهند به آنها که کارشان کشف و اختراع و ابداع است و دستی دارند در امور خداپسندانه، معجونی بسازند اسمش را بگذارند «معجون رهایی». در گام بعد یک دایره‌المعارف واژگان اضطراری درست بکنند_ که هم نسخه چاپی‌اش موجود باشد هم آنلاین_ ، جلوی عبارت «معجون رهایی» به عنوان توضیح بنویسند معجونی است که صرف یک‌جرعه از آن به طرفه‌العینی انسان را از خطر همه‌گیر «داوری» و «قضاوت» می‌رهاند، خیلی موجز، خیلی جمع‌وجور، خیلی قابل فهم. بعد آنها که کارشان این است و ایجاد جامعه سالم جزو وظایف‌شان تعریف‌شده، این معجون را تولید انبوه بکنند، بریزند توی بازار. «معجون رهایی» از این دوا، داروهایی نباشد که تحریم بهشان می‌خورد و نایاب می‌شود و نسخه پزشک لازم دارد و الخ. اصلا مجانی باشد، بی‌نسخه، بی‌دردسر، در دسترس، مثل همراه‌اول که آدم‌ها هیچ‌گاه تنها نیستند بس که همه جا هست. بعد معجون را بگذارند دم داروخانه‌ها، مردم همین‌طور بروند مثل باقی اقلام ضروری، بی‌حتی مراجعه به داروساز مقیم دواخانه، بگیرندش ببرند خانه، بخورند، یک لیوان آب هم رویش، آب هم نخواهد حتی، بس که دلپذیر ساخته شده باشد این معجون. اصلا بیایند جایزه بگذارند برای آن‌ها که این معجون را می‌گیرند، اسامی‌شان را اعلام بکنند، باهاشان توی تلویزیون ملی مصاحبه بکنند، ازشان بپرسند حالشان چطور است بعد از خوردن معجون، چند‌چندند با خودشان، با مردم، با دنیا. حتی می‌شود مثل واکسن «ب‌ث‌ژ» و «فلج اطفال» و «سه‌گانه» و «دیفتری»، مجانی به مردم داده بشود از همان کودکی، واکسینه‌شان بکند در برابر این هجمه‌ای که بعدها می‌تواند به کل نابود بکند عمر و جوانی خودشان و دیگرانشان را؛ اصلا بیایند برای آنها که کارشان کشف و اختراع و ابداع است و دستی دارند در امور خداپسندانه، جایزه‌ای تعریف بکنند، درخور، برای ساخت چیزی که قرار است دنیا را نجات بدهد، یک جایزه‌ای هم قرار بدهند برای آن‌ها که داوطلب می‌شوند این جایزه روی‌شان آزمایش شود. چه ایرادی دارد؟ تاثیرش از کشف داروی ضد فلان و ضد بهمان بیشتر است، بلکم آنقدر موثر باشد که مردم دیگر مریض نشوند، ناخوش نشوند، دربه‌در بیمارستان و مطب و بیمه و رشوه و زیرمیزی نشوند. معجون رهایی ساخته بشود، آن وقت دنیا جای بهتری می‌شود برای زندگی، «لا‌ریب فیه».
باید یک چیزی بشود، اتفاقی بیفتد، پیشنهادی بدهند به آنها که کارشان کشف و اختراع و ابداع است و دستی دارند در امور خداپسندانه، معجونی بسازند اسمش را بگذارند «معجون رهایی». در گام بعد یک دایره‌المعارف واژگان اضطراری درست بکنند_ که هم نسخه چاپی‌اش موجود باشد هم آنلاین_ ، جلوی عبارت «معجون رهایی» به عنوان توضیح بنویسند معجونی است که صرف یک‌جرعه از آن به طرفه‌العینی انسان را از خطر همه‌گیر «داوری» و «قضاوت» می‌رهاند، خیلی موجز، خیلی جمع‌وجور، خیلی قابل فهم. بعد آنها که کارشان این است و ایجاد جامعه سالم جزو وظایف‌شان تعریف‌شده، این معجون را تولید انبوه بکنند، بریزند توی بازار. «معجون رهایی» از این دوا، داروهایی نباشد که تحریم بهشان می‌خورد و نایاب می‌شود و نسخه پزشک لازم دارد و الخ. اصلا مجانی باشد، بی‌نسخه، بی‌دردسر، در دسترس، مثل همراه‌اول که آدم‌ها هیچ‌گاه تنها نیستند بس که همه جا هست. بعد معجون را بگذارند دم داروخانه‌ها، مردم همین‌طور بروند مثل باقی اقلام ضروری، بی‌حتی مراجعه به داروساز مقیم دواخانه، بگیرندش ببرند خانه، بخورند، یک لیوان آب هم رویش، آب هم نخواهد حتی، بس که دلپذیر ساخته شده باشد این معجون. اصلا بیایند جایزه بگذارند برای آن‌ها که این معجون را می‌گیرند، اسامی‌شان را اعلام بکنند، باهاشان توی تلویزیون ملی مصاحبه بکنند، ازشان بپرسند حالشان چطور است بعد از خوردن معجون، چند‌چندند با خودشان، با مردم، با دنیا. حتی می‌شود مثل واکسن «ب‌ث‌ژ» و «فلج اطفال» و «سه‌گانه» و «دیفتری»، مجانی به مردم داده بشود از همان کودکی، واکسینه‌شان بکند در برابر این هجمه‌ای که بعدها می‌تواند به کل نابود بکند عمر و جوانی خودشان و دیگرانشان را؛ اصلا بیایند برای آنها که کارشان کشف و اختراع و ابداع است و دستی دارند در امور خداپسندانه، جایزه‌ای تعریف بکنند، درخور، برای ساخت چیزی که قرار است دنیا را نجات بدهد، یک جایزه‌ای هم قرار بدهند برای آن‌ها که داوطلب می‌شوند این جایزه روی‌شان آزمایش شود. چه ایرادی دارد؟ تاثیرش از کشف داروی ضد فلان و ضد بهمان بیشتر است، بلکم آنقدر موثر باشد که مردم دیگر مریض نشوند، ناخوش نشوند، دربه‌در بیمارستان و مطب و بیمه و رشوه و زیرمیزی نشوند. معجون رهایی ساخته بشود، آن وقت دنیا جای بهتری می‌شود برای زندگی، «لا‌ریب فیه».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.