انهدام از زبان آغاز میشود
«اما یا ای» مجموعه شعری است از افشین دشتی که امسال از طرف نشر گوشه منتشر شده است. بعد از «همهمه در مه» (به همراه بیژن روحانی) و «میم»، دفتر شعر «اما یا ای» سومین کاری است که از افشین دشتی به چاپ رسیده است. تولد، زندگی و مرگ و گذشته تاریخی و اجدادی از جمله مضامینی هستند که شعرهای این مجموعه حول آنها نوشته شده است. مضامینی که گاه تاملاتی تلخ را در شعرها رقم میزنند. راوی این شعرها گویا در جستوجوی ریشهها و پیوستگیهاست، اما نه با نگاهی نوستالژیک بلکه به این انگیزه که امروز را در این پیوستگی بازیابد. در برخی شعرها رگههایی از طنز تلخ به چشم میخورد و در برخی نیز بازی با زبان و نحو زبان و بههمریختن کلمات و آشوب زبانی مثل این سطر از شعر «اما یا ای»، شعری که نام مجموعه هم هست: «میشناسمش. شم میشناس. شمس میشنا. شمسانش می.» و یا این سطرها از همان شعر: «یا رود! یا ورد! یا دور! ای رگِ گر!/ یا یا! یا ای یا! یا اما! ای دارد! ای پوست!»
افشین دشتی شاعری است که چنانکه برخی شعرهای همین مجموعه نیز نشان میدهد وزن عروضی شعر کلاسیک و قالبهای شعری قدیم را نیز خوب میشناسد و گاه از آنها نیز استفاده میکند، البته نه همیشه و در همه شعرهایش. «اما یا ای» شامل 52 شعر است به نامهای: آغوش یکنواخت، اوراد ناتمام، گزارش، در شمایل خواب، خیره به روی میز، با چهره دوباره حسرت، سرزمین، دارگویه، ضیافت، زیبایی، داوود، نوح، حکایت مشهور، ایوب، عاشقانه، اما یا ای، در هیچِ گور خاکی نیست، حرفی که باد میزند، به وریدت، عمر، تباهی، بدرقه، سنگ زبان، مردمکت گنگ است، به روایت رگ، هیچبالا زلال، مجنون، اره، شبنم از تو میرسد غبار خواب، انکار توام، کف، درخت بیهودهگی، بوسه بر قراضه، امتحان، از خودش تهی، برای هرچه کم، بهار، مرثیه، موعد، گلگشت، شب بود و صبح بود روزی آخر، زمستان، در تکان، لحظههای کبود، انکار، پالاکش، مهلت، خاطره، سفر، انهدام، با چشمهای مشکی و روشنایی ناچیز.
آنچه در پی میآید دو شعر است به نامهای «انهدام» و «حرفی که باد میزند» از این مجموعه. نخست، شعر انهدام: «ذرات مرگ میپیوندند/ و سلولهای زندگی را میبلعند/ در دستم جز میراث بدوی پدرانم نیست/ و شانههایم خرابِ خوراکِ ابدی شدهاند/ تو به چشمهایت میبالی/ و تنت میپوسد/ اما/ انهدام/ از زبان آغاز میشود.»
و اینک شعر حرفی که باد میزند: «پیچیده نیست این حرف/ دور تن درختی که آب را توی مسیرِ خودش میپیچید/ دور تن درختی که آب را خوردهست/ حرفی توی مسیر خودش نیست/ باریکه حرفی پای درخت را میخورد از حفرههای پوست/ تا رنگهای مرتفع باد؛/ حرفی باد میزند از ارتفاع آب/ ناچیده توی تنش میرسد به خاک/ پیچیده نیست دور درختی که نور را/ توی مسیر خودش کال میکند.»
«اما یا ای» مجموعه شعری است از افشین دشتی که امسال از طرف نشر گوشه منتشر شده است. بعد از «همهمه در مه» (به همراه بیژن روحانی) و «میم»، دفتر شعر «اما یا ای» سومین کاری است که از افشین دشتی به چاپ رسیده است. تولد، زندگی و مرگ و گذشته تاریخی و اجدادی از جمله مضامینی هستند که شعرهای این مجموعه حول آنها نوشته شده است. مضامینی که گاه تاملاتی تلخ را در شعرها رقم میزنند. راوی این شعرها گویا در جستوجوی ریشهها و پیوستگیهاست، اما نه با نگاهی نوستالژیک بلکه به این انگیزه که امروز را در این پیوستگی بازیابد. در برخی شعرها رگههایی از طنز تلخ به چشم میخورد و در برخی نیز بازی با زبان و نحو زبان و بههمریختن کلمات و آشوب زبانی مثل این سطر از شعر «اما یا ای»، شعری که نام مجموعه هم هست: «میشناسمش. شم میشناس. شمس میشنا. شمسانش می.» و یا این سطرها از همان شعر: «یا رود! یا ورد! یا دور! ای رگِ گر!/ یا یا! یا ای یا! یا اما! ای دارد! ای پوست!»
افشین دشتی شاعری است که چنانکه برخی شعرهای همین مجموعه نیز نشان میدهد وزن عروضی شعر کلاسیک و قالبهای شعری قدیم را نیز خوب میشناسد و گاه از آنها نیز استفاده میکند، البته نه همیشه و در همه شعرهایش. «اما یا ای» شامل 52 شعر است به نامهای: آغوش یکنواخت، اوراد ناتمام، گزارش، در شمایل خواب، خیره به روی میز، با چهره دوباره حسرت، سرزمین، دارگویه، ضیافت، زیبایی، داوود، نوح، حکایت مشهور، ایوب، عاشقانه، اما یا ای، در هیچِ گور خاکی نیست، حرفی که باد میزند، به وریدت، عمر، تباهی، بدرقه، سنگ زبان، مردمکت گنگ است، به روایت رگ، هیچبالا زلال، مجنون، اره، شبنم از تو میرسد غبار خواب، انکار توام، کف، درخت بیهودهگی، بوسه بر قراضه، امتحان، از خودش تهی، برای هرچه کم، بهار، مرثیه، موعد، گلگشت، شب بود و صبح بود روزی آخر، زمستان، در تکان، لحظههای کبود، انکار، پالاکش، مهلت، خاطره، سفر، انهدام، با چشمهای مشکی و روشنایی ناچیز.
آنچه در پی میآید دو شعر است به نامهای «انهدام» و «حرفی که باد میزند» از این مجموعه. نخست، شعر انهدام: «ذرات مرگ میپیوندند/ و سلولهای زندگی را میبلعند/ در دستم جز میراث بدوی پدرانم نیست/ و شانههایم خرابِ خوراکِ ابدی شدهاند/ تو به چشمهایت میبالی/ و تنت میپوسد/ اما/ انهدام/ از زبان آغاز میشود.»
و اینک شعر حرفی که باد میزند: «پیچیده نیست این حرف/ دور تن درختی که آب را توی مسیرِ خودش میپیچید/ دور تن درختی که آب را خوردهست/ حرفی توی مسیر خودش نیست/ باریکه حرفی پای درخت را میخورد از حفرههای پوست/ تا رنگهای مرتفع باد؛/ حرفی باد میزند از ارتفاع آب/ ناچیده توی تنش میرسد به خاک/ پیچیده نیست دور درختی که نور را/ توی مسیر خودش کال میکند.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.