چالش وزارتخانههاي «کار»و «ارشاد»
بلا تکلیفی گذر فرهنگ و هنر
چند قدم بالاتر از پارک لاله، بین موزه هنرهای معاصر و موزه فرش ایران سردری قرار دارد که روی آن نوشته شده «گذر فرهنگ و هنر.» محوطه داخل آن چیزی شبیه یک راسته بازار است که همه نوع شغلی در آن وجود دارد، از کلیدسازی و صنایعدستی گرفته تا آرایشگاه و پیاز و سیبزمینی فروشی. حالا اینکه چرا نام اینجا گذر فرهنگ و هنر است معلوم نیست؟
در سال1367 در توافقی بین وزارتخانههای کشور، کار و فرهنگ و ارشاد اسلامی، این مجموعه از سوی وزارت کار به منظور خوداشتغالی هنرمندان صنایعدستی ایجاد شد و تولیت آن نیز به وزارت کار سپرده شد. وزارت کار بخشی از غرفههای این مجموعه را به شغلهای مختلفی کرایه داده و گذر مشغول کار میشود.
اما زمانی که با کسبه آن صحبت میکنی، از موضوعات دیگری صحبت میکنند.
یکی از کسبه میگوید: تا چند سال پیش اینجا مربوط به وزارت کار بود اما چند سال پیش اعلام کرد که دیگر نمیخواهد تصدیگری نماید. دو نگهبانی که داشت هم دو سه سال بعد اینجا بودند و بعد آنها هم رفتند. مدتی شهرداری آمد، به شکلی که از قصد و نیت آنها معلوم است، گویی میخواهند اینجا را جمع کنند.
او که نمیخواهد نامی از خودش یا شغلش درج شود، درخصوص نحوه اداره گذر ادامه میدهد: بین این موضوع که کدام ارگان مسوول اینجاست، درگیری وجود دارد و در حال حاضر به صورت خودگردان اداره میشود. یک شورایی که به انتخاب خود کسبه ایجاد شده، کارها را بر عهده گرفته است.
وی میافزاید: این شورا که اعضای آن هم از بچههای بازارچه هستند، تعداد کمی جاهای خالی را برای کمک به خرج گذر کرایه داده و شارژ ماهیانهای که بستگی به دخل افراد دارد، جمع میکند و هزینههای جاری اینجا مثل آب و برق، نگهبانی و خدمات را میدهد.
این کاسب گذر ادامه میدهد: در ابتدای ساخت اینجا قرار بود، هنرمندان سه ماه سه ماه بیایند و کارهای دستیشان را ارایه بدهند، اما از همان ابتدا به این صورت درآمد.
محوطه گذر جای به نسبت خوب است که چیزی در حدود 170غرفه را در خود جا داده است و به نوعی نقش بازار روز دایمی به خود گرفته که بخش عمدهای از نیاز اهالی محل را تامین میکند.
اما با برخی دیگر از کسبهها و تعدادی از اعضای شورا که صحبت میکنی، اوضاع خیلی ناآرام به نظر میرسد.
آقایی حدودا 50ساله میگوید: سال80 توافقنامهای بین وزارتکار، وزارت ارشاد و شهرداری تهران منعقد شد که بر طبق آن اینجا با تمام اختیارات و حقوقی که دارد به شهرداری منتقل شود، اما شهرداری حاضر نیست اجارهنامههایی که افراد با وزارت کار بستهاند را به رسمیت بشناسد.
وی ادامه میدهد: الان شهرداری میگوید که اینجا را خلاف قانون و مصوبه کمیسیون ماده100 ساختهاند، خب گیرم که درست باشد، مگر ما ساختهایم، همینطور به ما واگذار شده است.
شخص دیگری که در بازارچه مشغول کار خود است، میگوید: شهرداری اینجا را میخواهد، باید حق کسب و پیشه ما را بدهد، ما 25سال جوانی و عمرمان را اینجا گذاشتهایم. اگر هم میخواهد به ما اعلام کند که چقدر باید هزینه تخلف را بپردازیم تا برای ما سند صادر کند.
اما گویی شکایت بالا گرفته و هنوز در مراجع قضایی مورد بحث است، اما بعضی از کسبه هنوز به قراردادی که با وزارت کار دارند، پایبند بوده و کرایه را به حساب دادگستری میریزند.
هر چه هست باید فکری برای این مجموعه و افرادی که در آن به کار مشغولند شود.
چند قدم بالاتر از پارک لاله، بین موزه هنرهای معاصر و موزه فرش ایران سردری قرار دارد که روی آن نوشته شده «گذر فرهنگ و هنر.» محوطه داخل آن چیزی شبیه یک راسته بازار است که همه نوع شغلی در آن وجود دارد، از کلیدسازی و صنایعدستی گرفته تا آرایشگاه و پیاز و سیبزمینی فروشی. حالا اینکه چرا نام اینجا گذر فرهنگ و هنر است معلوم نیست؟
در سال1367 در توافقی بین وزارتخانههای کشور، کار و فرهنگ و ارشاد اسلامی، این مجموعه از سوی وزارت کار به منظور خوداشتغالی هنرمندان صنایعدستی ایجاد شد و تولیت آن نیز به وزارت کار سپرده شد. وزارت کار بخشی از غرفههای این مجموعه را به شغلهای مختلفی کرایه داده و گذر مشغول کار میشود.
اما زمانی که با کسبه آن صحبت میکنی، از موضوعات دیگری صحبت میکنند.
یکی از کسبه میگوید: تا چند سال پیش اینجا مربوط به وزارت کار بود اما چند سال پیش اعلام کرد که دیگر نمیخواهد تصدیگری نماید. دو نگهبانی که داشت هم دو سه سال بعد اینجا بودند و بعد آنها هم رفتند. مدتی شهرداری آمد، به شکلی که از قصد و نیت آنها معلوم است، گویی میخواهند اینجا را جمع کنند.
او که نمیخواهد نامی از خودش یا شغلش درج شود، درخصوص نحوه اداره گذر ادامه میدهد: بین این موضوع که کدام ارگان مسوول اینجاست، درگیری وجود دارد و در حال حاضر به صورت خودگردان اداره میشود. یک شورایی که به انتخاب خود کسبه ایجاد شده، کارها را بر عهده گرفته است.
وی میافزاید: این شورا که اعضای آن هم از بچههای بازارچه هستند، تعداد کمی جاهای خالی را برای کمک به خرج گذر کرایه داده و شارژ ماهیانهای که بستگی به دخل افراد دارد، جمع میکند و هزینههای جاری اینجا مثل آب و برق، نگهبانی و خدمات را میدهد.
این کاسب گذر ادامه میدهد: در ابتدای ساخت اینجا قرار بود، هنرمندان سه ماه سه ماه بیایند و کارهای دستیشان را ارایه بدهند، اما از همان ابتدا به این صورت درآمد.
محوطه گذر جای به نسبت خوب است که چیزی در حدود 170غرفه را در خود جا داده است و به نوعی نقش بازار روز دایمی به خود گرفته که بخش عمدهای از نیاز اهالی محل را تامین میکند.
اما با برخی دیگر از کسبهها و تعدادی از اعضای شورا که صحبت میکنی، اوضاع خیلی ناآرام به نظر میرسد.
آقایی حدودا 50ساله میگوید: سال80 توافقنامهای بین وزارتکار، وزارت ارشاد و شهرداری تهران منعقد شد که بر طبق آن اینجا با تمام اختیارات و حقوقی که دارد به شهرداری منتقل شود، اما شهرداری حاضر نیست اجارهنامههایی که افراد با وزارت کار بستهاند را به رسمیت بشناسد.
وی ادامه میدهد: الان شهرداری میگوید که اینجا را خلاف قانون و مصوبه کمیسیون ماده100 ساختهاند، خب گیرم که درست باشد، مگر ما ساختهایم، همینطور به ما واگذار شده است.
شخص دیگری که در بازارچه مشغول کار خود است، میگوید: شهرداری اینجا را میخواهد، باید حق کسب و پیشه ما را بدهد، ما 25سال جوانی و عمرمان را اینجا گذاشتهایم. اگر هم میخواهد به ما اعلام کند که چقدر باید هزینه تخلف را بپردازیم تا برای ما سند صادر کند.
اما گویی شکایت بالا گرفته و هنوز در مراجع قضایی مورد بحث است، اما بعضی از کسبه هنوز به قراردادی که با وزارت کار دارند، پایبند بوده و کرایه را به حساب دادگستری میریزند.
هر چه هست باید فکری برای این مجموعه و افرادی که در آن به کار مشغولند شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.