|

برگمان، فلینی، فرهادی

مهرداد حجتی

مهم‌ترین بخش خبری نیمروزی سیمای جمهوری اسلامی در ساعت 14 روز دوشنبه نه‌تنها در عناوین خبری‌اش اشاره‌ای به جایزه اسکار اصغر فرهادی نکرد، بلکه در مشروح خبرها هم اثری از این خبر نبود. بعدازظهر اما وضع فرق کرد و خبر اسکار به رسانه ملی رسید! لابد با این اوصاف به نظر می‌رسد خبر دومین جایزه اسکار اصغر فرهادی نزد اخبارگویان رسانه ملی ارزش خبری نداشته و اگر هم داشته اولویت و اهمیت چندانی نداشته است. شاید هم صبر کرده‌اند واکنش‌ها را سبک، سنگین کنند تا بعد ببینند می‌شود گفت یا نه! مسئولیت خبری در صداوسیما مسئولیت مهمی است. باید از خیلی جهات مراعات کرد. هر خبری را نمی‌شود گفت، حتی خبر جایزه اسکار اصغر فرهادی را! اما مگر اهمیت خبر با اخبار صداوسیما سنجیده می‌شود؟ مردم از کجا می‌فهمند چه خبری مهم است؟ کدام خبر جنبه ملی دارد و کدام خبر باوجود برجسته‌سازی رسانه ملی چندان اهمیتی ندارد؟ این از آن پرسش‌هایی است که به‌راحتی می‌توان پاسخش را در میان مردم یافت. مخاطبان امروز رسانه‌ها، با دسترسی آسان به اخبار، خود اخبار را اولویت‌بندی می‌کنند. رسانه‌ای که اهمیت یک خبر در سطح ملی را نادیده می‌گیرد تا آن را کم‌اهمیت جلوه دهد، آگاهانه تلاش کرده است از افکار عمومی فاصله بگیرد؛ کاری که رسانه ملی در روز دوشنبه انجام داد. اقدام رسانه ملی تلاش برای بی‌اهمیت جلوه‌دادن یک دستاورد ملی بود؛ دستاوردی که همه هم‌میهنان داخل و خارج از آن به یک اندازه شاد شدند. حتی منتقدان حکومت هم برای ساعاتی دست از انتقاد کشیدند تا در کنار مردم ابراز شادی کنند. در چنین مواقعی به‌قدری دستاورد با خواست ملی تنیده می‌شود که انکار آن، نادیده‌انگاشتن یک ملت تلقی می‌شود. اهمیت دومین اسکار فرهادی در این است که او در یک اتفاق استثنائی وارد باشگاه «دواسکاری‌های فیلم‌های خارجی‌زبان» شد؛ باشگاهی که اینک با فرهادی شش عضو دارد؛ شش عضو استثنائی تاریخ سینما. او حالا در ردیف بزرگانی همچون اینگمار برگمان و فدریکو فلینی قرار گرفته است که پیش از او دو اسکار برده‌اند. این اتفاق آن‌قدر نادر است که در 89 سال برگزاری این مراسم فقط شش‌بار رخ داده است. همه تلاش آکادمی اسکار در طول این‌همه سال بر این بوده که هر سال یک فیلم‌ساز پدیده خارجی را به جهان معرفی کند و چون هر سال تعداد پرشماری کارگردان از سراسر جهان در صف نوبت اسکار ایستاده‌اند، ترجیح می‌دهد این شانس را فقط یک‌بار نصیب یک فیلم‌ساز کند تا فرصت برای دیگران از دست نرود، اما امسال بی‌تردید آن‌قدر فیلم «فروشنده» مجاب‌کننده بوده که گروه پرشمار داوران را بر آن داشته تا برای بار دوم این شانس را نصیب «فرهادی» کنند تا او را به یکی از شش پدیده استثنایی تاریخ اسکار بدل کنند؛ اتفاقی استثنایی که به نظر تا سال‌ها تکرارناشدنی باقی خواهد ماند.

آیا این خبر ارزش تیترکردن نداشت؟

مهم‌ترین بخش خبری نیمروزی سیمای جمهوری اسلامی در ساعت 14 روز دوشنبه نه‌تنها در عناوین خبری‌اش اشاره‌ای به جایزه اسکار اصغر فرهادی نکرد، بلکه در مشروح خبرها هم اثری از این خبر نبود. بعدازظهر اما وضع فرق کرد و خبر اسکار به رسانه ملی رسید! لابد با این اوصاف به نظر می‌رسد خبر دومین جایزه اسکار اصغر فرهادی نزد اخبارگویان رسانه ملی ارزش خبری نداشته و اگر هم داشته اولویت و اهمیت چندانی نداشته است. شاید هم صبر کرده‌اند واکنش‌ها را سبک، سنگین کنند تا بعد ببینند می‌شود گفت یا نه! مسئولیت خبری در صداوسیما مسئولیت مهمی است. باید از خیلی جهات مراعات کرد. هر خبری را نمی‌شود گفت، حتی خبر جایزه اسکار اصغر فرهادی را! اما مگر اهمیت خبر با اخبار صداوسیما سنجیده می‌شود؟ مردم از کجا می‌فهمند چه خبری مهم است؟ کدام خبر جنبه ملی دارد و کدام خبر باوجود برجسته‌سازی رسانه ملی چندان اهمیتی ندارد؟ این از آن پرسش‌هایی است که به‌راحتی می‌توان پاسخش را در میان مردم یافت. مخاطبان امروز رسانه‌ها، با دسترسی آسان به اخبار، خود اخبار را اولویت‌بندی می‌کنند. رسانه‌ای که اهمیت یک خبر در سطح ملی را نادیده می‌گیرد تا آن را کم‌اهمیت جلوه دهد، آگاهانه تلاش کرده است از افکار عمومی فاصله بگیرد؛ کاری که رسانه ملی در روز دوشنبه انجام داد. اقدام رسانه ملی تلاش برای بی‌اهمیت جلوه‌دادن یک دستاورد ملی بود؛ دستاوردی که همه هم‌میهنان داخل و خارج از آن به یک اندازه شاد شدند. حتی منتقدان حکومت هم برای ساعاتی دست از انتقاد کشیدند تا در کنار مردم ابراز شادی کنند. در چنین مواقعی به‌قدری دستاورد با خواست ملی تنیده می‌شود که انکار آن، نادیده‌انگاشتن یک ملت تلقی می‌شود. اهمیت دومین اسکار فرهادی در این است که او در یک اتفاق استثنائی وارد باشگاه «دواسکاری‌های فیلم‌های خارجی‌زبان» شد؛ باشگاهی که اینک با فرهادی شش عضو دارد؛ شش عضو استثنائی تاریخ سینما. او حالا در ردیف بزرگانی همچون اینگمار برگمان و فدریکو فلینی قرار گرفته است که پیش از او دو اسکار برده‌اند. این اتفاق آن‌قدر نادر است که در 89 سال برگزاری این مراسم فقط شش‌بار رخ داده است. همه تلاش آکادمی اسکار در طول این‌همه سال بر این بوده که هر سال یک فیلم‌ساز پدیده خارجی را به جهان معرفی کند و چون هر سال تعداد پرشماری کارگردان از سراسر جهان در صف نوبت اسکار ایستاده‌اند، ترجیح می‌دهد این شانس را فقط یک‌بار نصیب یک فیلم‌ساز کند تا فرصت برای دیگران از دست نرود، اما امسال بی‌تردید آن‌قدر فیلم «فروشنده» مجاب‌کننده بوده که گروه پرشمار داوران را بر آن داشته تا برای بار دوم این شانس را نصیب «فرهادی» کنند تا او را به یکی از شش پدیده استثنایی تاریخ اسکار بدل کنند؛ اتفاقی استثنایی که به نظر تا سال‌ها تکرارناشدنی باقی خواهد ماند.

آیا این خبر ارزش تیترکردن نداشت؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.